19-11-1943 01-01-2009
...
Driekoningen 2009 half elf in de afgeladen Lutherse Kerk Hamburgerstraat te
Utrecht.
Berry wordt binnengedragen.
Wees hier aanwezig:

Inleiding door ds. Catrien van Opstal
Gebed
Jij bent ons zoveel waard.
Wij blijven zoveel om jou geven.
We kunnen niet meer samen huilen
en nooit zul jij nog bij ons schuilen.
Voorbij jouw dood moeten wij leven.
Jij bent ons zoveel waard.
Wij zijn zo vol, zo leeg.
Wij staan hier met een mond vol tanden.
Er lijkt geen antwoord op de vragen
die ons bij tientallen belagen.
U laat ons vol met lege handen.
Wij zijn zo vol, zo leeg.
God, gaat u met ons mee
de weg op door ons verder leven.
Helpt u ons om onszelf te vinden
in 't weten dat hij ons beminde.
Wilt u ons leven weer glans geven.
God, gaat u met ons mee.
Wij vragen, lieve God,
omdat u grenzen kunt verleggen,
voorbij de pijn en de ellende,
geef vrede, rust aan wie u kende.
Geef dat wij om hem kunnen zeggen:
ja en amen, God.
Len Borgdorff / Wout van Veen
Herinneringen van Annelies
Muziek: Fear a bhata (The Corrie Folk Trio & Pad die Bell)
Herinneringen van Alinda
Muziek: The arrival (Dan Gibson)
Herinneringen van Janneke
Muziek: 's Gann gunn dirich mi chaoidh (Ossian)
Herinneringen van Geert
Muziek: Irish Heartbeat (Van Morrison)
Herinneringen van Derk
Muziek: Have I told you lately that I love you (Van Morrison)
Have I told you lately that I love you?
Lezing uit de profetie van
Jesaja hoofdstuk 21:
Ik sta te
trillen op mijn benen
Wat ik hoor verbijstert me, wat ik zie ontstelt me,
Mijn hart beeft, ik ben door angst bevangen;
.............................................................................................................
Overdenking Hein Cras.
Beste Berry,
Op nieuwjaarsmorgen hoorde ik dat jij plotseling bent overleden.
Ik sta te trillen op mijn benen
Wat ik hoor verbijstert me, wat ik zie ontstelt me.
Mijn hart beeft, ik ben door angst bevangen.
Het is zo onvoorstelbaar en zo onvoorstelbaar hard. Ik ken je nu al zo'n 38 jaar. We hebben vooral de laatste 15 jaar vaker en regelmatiger kontakt gekregen met elkaar. Fijne
gesprekken, waarin best veel aan de orde kwam. Over en weer. Je sprak over Annelies en je kinderen, ontwikkelingen op je werk, jullie reizen, je
gezondheid, kamperen op de Treek nu met Eli. Ook spraken we over onze gezamenlijke
passie: zorgen dat vluchtelingen en andere nieuwkomers een goede plek krijgen. De laatste tijd was ook een steeds terugkerend thema hoe we allebei zo intens genieten van het opa zijn. Een geweldige bron - zoals voor veel mensen - van vreugde. Ook spraken we vaak over onze
worsteling met christen-zijn. We maakten ons bezorgd - ik ook wel eens heel kwaad - over ontwikkelingen in de kerken. Maar zelf
worstelden we ook met ons geloof in een tijd waarin het door ontwikkelingen binnen de
kerken en door ontwikkelingen in heel de samenleving moeilijk is dat overeind te houden. We waren vurige voorstander van meer oecumene ook met moslims en andere
levensovertuigingen en een hechte band met mensen, die niet tot een richting behoren.
Opeens is hier een einde aan gekomen. En in realiseer me hoe erg dit voor Annelies en jullie kinderen is.
Ik sta te trillen op mijn benen
Wat ik hoor verbijstert me, wat ik zie ontstelt me.
Mijn hart beeft, ik ben door angst bevangen.
Een nacht komt over ons heen. Duisternis vult ons hart en kou.
Onze gesprekken hadden ook altijd een gedeelte van elkaar moed in te spreken.
Bijvoorbeeld na zwaardere beschouwingen ons daarna weer te verheugen op toekomstige reizen of kamperen met de kleinkinderen. We droomden van betere tijden. Ook binnen de kerken en binnen de maatschappij. We hadden meer
gemeen: liefde voor Franse chansons en Latijns-Amerikaanse protestmuziek, bijvoorbeeld. We hadden niet alleen passies gemeen maar helaas ook grote ondeugden. onze strijd tegen de chaos - in ons geval geconcretiseerd in een beruchte zolderkamer met naar ons gevoel voor jaren opruimwerk. Allebei vluchten we
liever in klaar staan voor anderen dan onze eigen wanorde opruimen. Ook daarover hadden we een gezamenlijke droom … Ik had je nog graag een klein succesje van mij willen melden.
Berry, ik voel me goed nu ik dit alles opschrijf om tegen je te zeggen als we in de kerk bij
elkaar zitten. En dan opeens overvalt me weer zoals de laatste dagen vaak gebeurt een diep verdriet.
Ik sta te trillen op mijn benen
Wat ik hoor verbijstert me, wat ik zie ontstelt me.
Berry, ik wens jou toe, dat je opgegaan bent in een eeuwig Zijn en dat de dromen die wij
daarover gedeeld hebben de laatste jaren binnen de kerk voor de mensen, meer dan vervuld
worden en dat je ons tobben, ons verdriet, ons weer opkrabbelen ziet vanuit een heel nieuw perspectief. En ik hoop dat je ons die zo op je gesteld waren, dichtbij blijft. We doen ons best jou hoog te houden.
'Wachter, hoe lang nog duurt de nacht?
Wachter, hoe lang nog duurt de nacht?'
En de wachter antwoordt:
'De morgen komt, maar nog is het nacht.'
De morgen komt … Je staat zo mooi op de foto van een zonsopgang in Nieuw Zeeland.
Lieve Annelies, voor jullie is het het allerzeerst "Ik sta te trillen op mijn benen. Wat ik hoor verbijstert me, wat ik zie ontstelt me. Mijn hart beeft, ik ben door angst bevangen."
Ik hoop zo, dat wat Berry en jij samen al die jaren met elkaar hebben opgebouwd en wat je de laatste dagen heel intensief samen met
jullie kinderen hebt beleefd, jou op den duur uit deze nacht haalt. Iedere keer opnieuw.
Jij moet nu óók Berry zijn voor jezelf en voor de kinderen.
Lieve Alinda en Shulamit, Janneke en Sander en kleine Eli, Geert en Dieke en Derk, ook voor jullie is het onpeilbaar verdrietig zo plotseling jullie vader en opa te verliezen. Ik ken jullie niet zo goed als jullie ouders.
Ik herkende wel veel in jullie verhalen over Berry - en over jullie zelf met hem - door wat hij over jullie vertelde.
O wat hield hij veel van jullie.
Ik wens jullie toe dat jullie manieren vinden om hem door te laten leven. Jullie kunnen nu Berry zijn voor elkaar en voor jezelf. En daarin veel voor elkaar betekenen. Leef het goede van hem door naar anderen. Houd hem daardoor vast.
Probeer steeds opnieuw net als in deze dagen uit de nacht te komen en elkaar daarbij te hel-pen. Jullie vader heeft jullie samen met jullie moeder veel goede eigenschappen nagelaten, om nog maar te zwijgen over wat jullie zelf in huis hebben. Daar kunnen jullie mee verder.
Houdt van Berry tot aan de maan EN TERUG!!!
Beste mensen, het is goed dat we hier met zoveel warme betrokkenen zijn. Voor een aantal van jullie is een kerkgebouw misschien vreemd. Ik hoop dat het jullie is meegevallen of dat jullie weerstand om zo'n gebouw binnen te gaan ietsje is verminderd.
Ik hoop dat de Nederlandse uitdrukking 'Wachter, hoe lang nog duurt de nacht?' betekenis heeft gekregen in dit intense samenzijn van de familie rondom Berry.
Lijden en dood kunnen we niet ontkennen. Het is afschuwelijk als mensen dat overkomt. Wij geloven niet, dat dit Gods wil is. Maar
goddelijke inspiratie leert ons dat lijden en dood niet het laatste woord hebben. Wij hebben geen God die rampen zoals deze kan voorkomen. Maar Zij Hij is ons wel op zo'n momenten na-bij, ook door de mensen om ons heen. En vraagt ons zorg te hebben voor elkaar. En leert ons zeggen in diep verdriet: en toch!
Hoe lang duurt de nacht? En de wachter antwoordt:
'De morgen komt, maar nog is het nacht.
Nog een opmerking over Eli en de hartjes op jullie kaart.
Ik las ergens: ieder kind dat wordt geboren, betekent dat God nog hoop heeft voor deze wereld.
Amen

tekst: Huub Oosterhuis,
melodie: Antoine Oomen
Voorbeden
Uitlopend op:
Onze Vader:Zegenwoord
beaamd met:
God be with you
God-be with you till we meet again; God be with you till we meet again;
When life's peril thick confound you,
Put his arms unfailing round you:
God be with you till we meet again.
God be with you till we meet again;
Keep love's banner floating o'er you,
Smite death's threatening wave before you:
God be with you till we meet again.
R Vaughan-Williams
Daarna bleef de familie nog een uurtje met familie en vrienden in de kerk om
afscheid te nemen,
vervolgens is Berry in kleine kring gecremeerd.