7 februari 2012. Vanmiddag ben ik voorzichtig een paar boodschapjes gaan doen. Kostte veel tijd. Vanavond te lang achter de PC gehangen. Een oog open, een oog dicht. Lastig. 

6 februari 2012. Ton werd vandaag gelukkig weer gehaald voor de fysiotherapie. Zelfs zijn therapeute had moeite met de rolstoel op de brug. De knie is bij mij minder pijnlijk, maar laat zich nog wel gelden. De kou in de keuken ook. Het klonk alsof de afvoer bevroren was, maar toen ik het keukenkastje had leeg gehaald vond ik geen nattigheid. Hetgeen niets zegt. Dus voorzichtigheidshalve heb ik maar afgewassen in een bak die ik in het toilet leegde. En alle kastjes open. Ik heb kans gezien langer dan een kwartier achter de computer te zitten, dus er lijkt vooruitgang te zijn, maar ik tik er vaak naast, dus blij ben ik nog niet. Iedereen roept: ja, maar je moet je toch beter voelen dan een maand geleden?!! Vast, maar er komt niet méér uit mijn handen. Nou ja, ik maak het ontbijt, nadat Ton mij koffie heeft gebracht. Oog en mond zijn niet beter, en ik hoor ook slechter, rechts, merk ik. Er zijn erger dingen. Maar of dit alles nu opweegt tegen de kàns dat de tumor kwaadaardig zou worden... al groeide die wel een heel verkeerde kant uit. Dat is zo. Voorlopig zijn oor, wang en hals nog weinig comfortabel, maar zolang de verwarming het doet en er eten in huis is heb ik geen reden om te zeuren. Ton is erg blij dat hij rustig thuis mag zitten studeren, en dat ik het zweepje even heb opgeborgen tot er beter weer komt. Gelukkig komt dat er. Jammer voor de elfstedentochtfanaten. 

Zondag 5 februari 2012. Het blijft winter. We keken vanmorgen, na een niet zo beste nacht, wat wazig naar de mis op de TV, en daarna naar een kerkdienst, die erg thematisch was, en voor mij wat warrig. Ton heeft er doorheen geslapen. Ik heb nog heel voorzichtig een brief op de bus gedaan, en bevond dat het minder snijdend koud was dan vrijdag. Maar in de keuken loeit de CV nog volop. Dat zal me een rekening opleveren, volgend jaar! En het is nog lang niet gedaan. We keken straks samen Songs of Praise, dus het eten was laat. De Engelsen c.s. hebben een geweldige liedtraditie. Dan schaam je je acuut voor je eigen probeersels... 

4 februari 2012. Nog steeds is het wit en koud buiten. De buurman heeft de stoep geveegd, denken we. Heel lief. Ik kreeg donderdagnacht opeens weer last van knie, been, schouder en meer houten wang. Alsof Ineke's naalden allemaal tegelijk waren uitgewerkt. Misschien was dat het wel. Gister heb ik het dus heel rustig aan gedaan. We werden om 12 uur wakker, en na het ontbijt hebben we een film gekeken, die er al erg lang lag. Mooi, maar toen was het meteen al over zessen. Vandaag kwam er ook niets uit mijn handen. Het schiet niet op. 

2 februari is het, en bitter koud. De sneeuwklokjes en het viooltje lijken helemaal stuk gevroren, maar dat zien we over een paar dagen wel, of dat zo is. Ton werd opgehaald door een stagiaire van de fysiotherapie, en weer thuis gebracht. Maar wel vroeg, voor ons. Voor negen uur werden we al wakker gebeld, omdat Tons fysiotherapeute ziek was, en de behandeling vervroegd werd. Kreun... We waren nog moe van gisteren. Toen heb ik Ton zachtjes naar Daan en Ineke geduwd. De knie is wat beter, zeker nadat Ineke er een paar naalden voor gezet had. Nee, een naald voor de knie, en een naald voor de schouder, die al weken pijn doet. Toen heeft Ton nog 2000 pas gewandeld op HC. Voor mij 3000 teveel, maar daar gaat het niet om. Alleen was ik wel op na afloop, zeker na het eten. Ton mocht de afwas doen. Ik heb geen energie, niet voor telefoon, voor mailen, voor wat dan ook... dus ik sluit het nu ook maar weer kort. Maar we bestaan nog. Morgen is Sinead jarig, ze wordt meerderjarig, dus alvast van harte gefeliciteerd, meisje! 

28 januari 2012 ging ongemerkt voorbij. Zondag de 29ste werd Ton opgehaald voor de kerk. Een van de gemeenteleden belde zelf op met het aanbod hem te halen. Kijk, dat is nou Christendom in de practijk, zoals ik het bij mijn ouders zag... ;-) Ze bracht hem trouwens ook weer thuis, na een dienst waarin Ton erg had genoten van koor en orgel... Ik had een stukje gezien van de mis in de St. Bavo, met de Haarlemmer Koorschool. Vertrouwde klanken. Prachtig. Veel later lag ik te kijken naar de BBC, waar werd getoond hoe de opnamen waren gemaakt van Birds in FLight.  Songs of Praise kwam daarna, en dat keek ik samen met Ton. Prachtige liederen, waaronder nieuwe. En daarna knoeide ik wat ingrediënten bij elkaar tot een voedzame maaltijd, waarna mijn knie wel weer genoeg had van het staan. Ik ook. 

27 januari 2012. Wat mij betreft een erg moeizame dag. Rug en kuit delen in de sores van de knie, dat is erg sociaal. :-) Ton houdt het op lezen, en af en toe brengt hij mij een kopje koffie. Vanmiddag sliep hij daarna in... Hij is ook moe. Maar deze maand ging wel snel voorbij, op deze manier. ;-)

26 januari 2012. Het houten gedeelte van mijn wang is dankzij Ineke weer wat kleiner. Ongemakkelijk is het allemaal nog wel. Het oor hoort er nog niet bij. Met de buren heb ik boodschappen gedaan, daarna viel ik om van vermoeidheid. Ton en ik keken naar hetzelfde natuurprogramma van de BBC, hij beneden, ik boven in bed. :-) prachtig.

25 januari 2012. Een vermoeiende dag. We moesten naar Daniel en Ineke, en dat kostte behoorlijk wat tijd. Volgens de fysiotherapeut moest mijn knie nu geen pijn meer doen. Klopt, als ik geen verkeerde beweging maak, maar er zijn nog veel verkeerde bewegingen mogelijk. Ton had pijn in zijn voet, dus ging hij toch maar in de rolstoel, waar ik dan weer op leunde. Zo krukten wij langzaam Daanwaarts, terwijl de Heer telkens weer een engel stuurde om Ton over hobbeltjes of moeilijke stukken heen te duwen, en dat waren er nog al wat. ;-) In elk geval heeft Ineke m.b.h. twee naalden mijn knie wat minder pijnlijk gemaakt: op de terugweg liep ik zeker een meter per uur sneller. Maar na het eten was ik wel door al mijn hoeven gezakt. Ik schoof voorzichtig mijn bed in. Later kwam Ton boven met koffie. We keken samen naar het slechte nieuws van 8 uur, en aangezien Ton het aanbod op de tv niets vond bedelde hij om een rondje SOAP. Hoe het kan weet ik niet, maar we zagen meteen de laatste vijf afleveringen. Confused? Jazeker, want Jessica is veroordeeld voor moord, en ze heeft het niet gedaan... Er zit maar een ding op: we vragen voor onze verjaardagen de volgende jaargang van SOAP!!!! 
Ineke heeft ook gewerkt op de houten wang, en er is weer een stukje tot leven gekomen. Ze is tevreden met de littekens, en heeft een deel toch nog afgeplakt. De rest heeft ze schoon gemaakt. Ze was ooit operatieassistente op kaakchirurgie, dus ze heeft er verstand van... En terwijl Ton de vuilniszak buiten zet, lig ik dit te tikken op het netboekje, lekker op bed. Met enig geluk komt dit ook nog netjes op de site te staan. De dag door Gods gunst ontvangen is wat mij betreft wel weer voorbij. We blijven bevoorrechte mensen. Dat is een ding dat zeker is... 

24 januari 2012. Vanmiddag heb ik dat bad gehad. Ton daarna, vervolgens vielen we beiden in slaap. De zenuwen in een deel van mijn wang zijn nu aan het vuren: alsof ik onder stroom sta. Maar dat is het natuurlijk ook, wat daar gebeurt. We keken drie afleveringen SOAP vanavond, en genoten er van. Nu wast Ton nog af. Goed, hè? Ik heb een half uur in de keuken rondgehangen om iets aan het eten te doen, toen was het wel weer genoeg voor zuster ezelin. Ik heb alle boekjes van Diana uitgelezen, en nog een stel andere ook. Zolang ik maar niet zelfstandig hoef na te denken... dan gaat het mis. Hoewel... gisteravond hebben we minstens anderhalf uur besteed aan het zoeken van de passage in de Bijbel waarin staat dat familieleden de Heer kwamen ophalen om Hem af te voeren, wegens gekte. Het staat er altijd net anders dan je denkt. Leuk om samen de verschillende vertalingen te vergelijken, en de woordenboeken er op na te slaan. Samen doe ik dat eerder dan alleen. Ton doet dat ook zonder mij wel. Maar hij is dan ook een geleerde. Hooggeleerd, in feite... 

23 januari 2012. Zaterdag heeft Ton 2600 pas gelopen, 's Avonds kwam Betty, hetgeen erg gezellig was. Ik liep met haar mee naar haar auto, om meteen plastic in de container daar te doen. Toen ik heel lui de laatste 100 m. met haar terug wilde rijden verdraaide ik mijn knie door die hoge instap - ze was met de bus - en sindsdien strompel ik met krukken door het huis. Nu ja, ik lag voornamelijk op bed. De wang is nog steeds deels van hout, het oor ook. Nu zit er een dikke zak vocht boven het litteken in de hals. Komt allemaal goed, maar ik zou nu wel een lekker warm bad willen genieten. De tocht naar boven is me nog te veel. Morgen of zo. :-) Ton is nu zonder ontbijt naar de fysiotherapie, maar ik kreeg wel koffie van hem, de lieverd. Later ging hij zelfs nog met de rollator naar de Twijnstraat om lieve en nodige boodschappen bij Ah te doen. Hij was er wel héél erg moe van... 

20 januari 2012. Weer een lekker lange nacht/morgen. Dat voelde goed. Geen boodschappen, zeiden de buren, dus deden we maar zelf iets in de buurt. Ton liep 1500 pas. Vanavond heb ik de financiën bijgewerkt, maar computeren is nog niet prettig dus ik ben nu kapot! 

19 januari 2012. Een rustige dag. Ton had fysiotherapie en ik niet. Er trekt van alles in mijn gezicht, het lijkt er op dat Ineke's behandeling een nieuwe fase in gang heeft gezet. Het oog blijft vervelend doen, maar alle dingen hebben tijd nodig. Gods schepping is uitermate subtiel en gecompliceerd. En dat de dokter niet meer heeft stuk gemaakt terwijl hij daar in rond-prikte, is al een wonder op zich. Vanmiddag heb ik kerstkaarten van een paar jaar geleden uitgezocht. Een deel bewaar ik, een deel gaat naar Roemenië, voor minder bedeelde kinderen die er mee gaan stoeien. Veel postzegels afgeknipt, die mag ik weer gaan weken. Dat heb ik de afgelopen tijd zo tussendoor al vaker gedaan. Het blijven vaak fascinerende kunstwerkjes, waar ik veel plezier in heb. Mochten jullie kerstkaarten weg gaan doen, te eniger tijd, stuur ze dan maar naar de Pieterskerk t.a.v. mevr. Marcu.  Pieterskerkhof 5 3512 JR Utrecht, dan komen ze goed terecht. Anders nemen wij ze wel in ontvangst. Hm. Ik geloof dat ik dit al eens ergens heb geschreven. Doet er niet toe. In elk geval was ik de hele middag zoet. Vanavond geen boodschappen doen. Ton zit gezellig Hebreeuws te lezen, de hele middag. En ik heb weer genoeg van de computer. 

18 januari 2012. Vandaag is Betty jarig. Van harte. Dat je een mooi, gezond en gezegend jaar mag hebben, met veel ontspanning. 
We hebben haar helaas niet gezien, maar we hebben wel een kaarsje gebrand uit dankbaarheid. 
We werden weer laat wakker, daarna naar Daniël en Ineke, die mooie dingen met ons deden. Ton liep nog 670 pas in HC, waar we toch even moesten wezen. Een gebakje op Betty's verjaardag aten we thuis, en daarna moesten we al snel eten, want Ton werd om 7 uur gehaald voor de kerkenraadsvergadering. (Een belachelijk woord, dat bij uitzondering van toepassing is...) Tegen half elf was hij thuis, en na enig praten besloten we om elf uur een episode van Soap op te zetten, en dan te gaan slapen. Dan moet ik mij nu zeer haasten. 

17-1-2012. We werden beiden laat wakker, we hebben nog veel behoefte aan slaap. Eigenlijk hadden we het idee gehad om vanmiddag naar Vianen te gaan, om even onze bijna jarige dochter te knuffelen, maar het mocht niet zo zijn... Tons medicatie lag dwars. :-(( Ik ben maar wat boodschapjes gaan doen, dat werd voornamelijk kijken bij de Mediamarkt, en wat spelen met Ipadjes en ander speelgoed. Toch wel duur voor wat het biedt, al is het zeer verleidelijk. In elk geval kon ik even kijken hoe mijn alternatieve web zich gedraagt. Pop-ups worden kennelijk niet geaccepteerd. Goed te weten. Maar vermoeiend vond ik het wel, dus via de AH kwam ik maar weer naar huis toe, zodat ik toch nog wat boodschappen bij me had toen ik thuis kwam. Toen moest er nog soep worden gemaakt, gister had in Jan van Leiden in dienst, maar dat lukte vandaag niet meer. 2 1/2 uur later kon ik aan de afwas beginnen, maar toen had Ton wel gegeten. En nu ben ik moe! Maar ik wil nog graag dochter twee feliciteren met haar 9e lustrum, morgen. Ze heeft zich een aardig kapsel aangemeten. Niet dat ze het gaat vieren, want ze is moe, moe en moe. Maar toch. We zijn dankbaar dat ze deze dag heeft mogen halen. :-D

16-1-2012. Vanmiddag heeft Ton hard gewerkt bij de fysio. Aangezien hij er zelf heen gelopen is, en ook zelf terug kwam, had hij wel genoeg gedaan voor vandaag. Ik heb vanmiddag de haren gewassen, de meeste pleisters zitten nog op de littekens. Nog flinke stukken ongevoelig. Oog doet nog niet prettig mee. Vanavond wat achter de PC gehangen. Dat had ik net zo goed niet kunnen doen...

15-1-2012 Ton ging alleen naar de kerk, en hij kwam ook alleen terug. Lopend achter de rolstoel. Ik ben nog niet erg toonbaar, en bovendien is het me teveel moeite om me te concentreren op dat radde Frans. Een halve kerkdienst op de TV was voor mij vandaag al genoeg. 

14-1-2012. Vandaag heeft Ton 2000 pas gelopen, dat is mooi. En we hebben, na een lekker warm bad, de dag beëindigd met een paar afleveringen van Soap. ;-) 

13-1-2012 We hadden een slechte nacht maar sliepen lekker lang uit. Toen Tonio kwam, met - heel lief - een zak leesvoer van Diana, was ik nog met het ontbijt bezig ; -) Voor hem was het al ver in zijn middagpauze. Desalniettemin waren we na het ontbijt beiden alweer zo moe, dat we insliepen.  Schiet niet op, maar komt wel goed. Een keer. Vandaag was er niets dringends, dat scheelt. Uiteindelijk heeft Ton nog bijna 1600 pas gelopen. Daar ben ik niet tevreden mee, maar ik heb niet de energie om aan te dringen op meer oefenen en minder studeren. Vanmiddag had ik het genoegen Flammernes Pokal uit te lezen. Als iemand nog wat Harry Potters tweede hands heeft in het Deens houd ik mij aanbevolen. Nee, woordjes heb ik niet opgezocht, het moest wel leuk blijven. Wat mij betreft is de dag wel weer voorbij. De PC heeft kuren, en kijken is vermoeiend, dus mijn mail laat ik ook maar weer ongelezen. Excuses. 

12 januari 2012. Ton ging van morgen op eigen benen naar de fysio en kwam zelf terug. Daarna heeft hij niet meer bewogen, voordat hij boven kwam, omdat hij beneden zat in te slapen. Dus lag hij nog een uurtje op bed te sluimeren. Ik las intussen een stukje. Kwam verder nergens toe. Behalve boodschappen doen met onze geweldige buren. De verschillende zenuwvezeltjes in wang en oor, zeg maar rustig: de rechterhelft van gezicht en kin, melden zich om de beurt. Ik wist dat het er duizenden zijn, nu ervaar ik dat ook. De pijnzenuwen doen het zo langzamerhand ook weer voor een groot deel. Hoera... ;-( 
Ik heb ruim de gelegenheid om mij te verlustigen in de gecompliceerdheid van de schepping. En het respect voor de arts die in die gecompliceerde weefsels heeft mogen spelen zonder heel veel stuk te maken neemt alleen maar toe. Wel lastig dat het oog nog niet goed bedraad is. Ik heb mijn tranen dus tot spijze bij dag en bij nacht. Komt goed allemaal. Maar de computer is nu niet zo'n handig hulpmiddel als normaal. Ik ben ook blij dat er niets erg dringends is. Dus excuseer me: ik ga er weer even van tussen. 

11 januari 2012. Vandaag eerste controle gehad, de arts was tevreden over zijn werk. Het was nogal lastig geweest. Restverschijnselen blijven mogelijk, maar hij zag, gezien mijn leeftijd, ahum, aanleiding niet te bestralen. Dus nog meer om dankbaar voor te zijn. De hechtingen zijn er uit, die hinderlijke pleisters zijn er af, en nu ben ik volgens Ton helemaal niet meer salonfähig. Daar heb ik ook niet zo'n behoefte aan... En deze maand heb ik geen dienst meer, zover ik weet. Dus ach... Ton wil vandaag lekker studeren, en niet lopen. Onverantwoord, met zijn gewicht, maar ik heb geen zin om met het zweepje te gaan spelen, dus hij doet maar. Het was fijn dat Parel mee was, dank je wel, lieverd!  

10 januari 2012. Ton stond veel te vroeg op voor mij... toch maar ontbijt gemaakt, waarna ik in bed dook en wakker werd van de bel. Tot twee maal toe. Toen bleek het een stoelenmatter. :-( Tegen de tijd dat ik dus écht wakker was dook Ton het bed in. Ik dacht slim te zijn en te kijken of ik morgen wel op de fiets naar het ziekenhuis kon, en ging even naar de AH. Dat ging wel, maar ik had de helft van de gewenste boodschappen niet. Mijn IQ is behoorlijk gereduceerd, en Appie had ook niet alles. Later ging Ton toch nog maar wat lopen, ik ging maar mee, hij liep 1100 pas, ik een paar meer. Meer dan genoeg. Veel meer zelfs. Parel belde en bood aan morgen mee te gaan. Niet nodig maar erg prettig, dus zei ik: ja graag. Nu heb ik genoeg van de dag. Aan de mails kwam ik nog niet toe. Later, als ik groot ben. 

9 januari 2012. 133 jaar geleden werd Tons moeder geboren. Vijf jaar later was ze half wees, haar moeder overleed, en op haar twaalfde had ze ook geen vader meer. Maar wat een vrouw! Ze heeft wat van haar leven gemaakt, Suzette de Roo! Ton ging vandaag alleen naar de fysio, kwam ook zelf terug, maar toen had hij het wel weer even gehad. Ik heb de kerstboom ontmanteld, maar het is te zwaar voor me om die naar boven te dragen. Ik ben nog niet veel waard. Bukken en tillen moet ik vermijden. Het gevoel komt langzaam terug in delen van het gezicht, pijn dus ook, stukje bij beetje, maar niet erg. Vervelender is dat ik nog nergens toe kom. 

8 januari 2012. Ton ging vanmorgen alleen naar de kerk, en hij kwam ook alleen lopend terug. Zeer trots op zijn prestatie. Ik had intussen wat liggen weken in bad. Schiet niet op. Vanmiddag heb ik toch maar soep gemaakt, ik weet nog steeds niet welk onderdeel ik het vervelendst vind. In elk geval was het hanteren van de zware pan nu wel een beetje teveel van het goede. Telefoneren is ook nog geen genoegen. Ik lees maar een beetje in mijn enige Deense Harry Potter, maar woordjes opzoeken gaat me te ver. 

7 januari 2012. Alles is stijf en stram en af en toe pijnlijk. Geen energie om te praten of te doen, dus ik lig en lees en drink en loop leeg. In elk geval zat ik vanmorgen eindelijk onder de 80 kg. Blij dat Ton vandaag nog moe is van donderdag, nu hoef ik niets... (Behalve koken. Er is geen soep meer, dus ik maak maar een maagvuller, dat gaat snel genoeg.) 

5 januari 2012. Dat werd 14 uur, dus dat was lang wachten. Een aardige anesthesiste stelde mij gerust t.a.v. bloedverdunners, die ik niet moest hebben, en toen was het ook goed. De Heer was daar, dat had Hij beloofd. De operatie duurde 3 1/2 uur, redelijk vlot hiervoor, en ondanks het feit dat ik niet meer dan 1 paracetamol had genomen had ik relatief weinig pijn. Alleen de bloeddruk was wat hoog, vandaar lang op de uitslaapkamer, waar ik klaar wakker was. Ton en Parel kwamen nog naar het ziekenhuis, en mijn lief was opgelucht door wat hij zag en hoorde. Vanmorgen werd ik om half acht wakker geschreeuwd door een enthousiasteling met een 'vroeg' ontbijt. Om acht uur werd ik al op de poli verwacht, dus dat was weer stressen. Parel kwam mij gelukkig ophalen, fijn, want ik was nog wel bibberig op de zwabberbenen. Drain er uit en naar huis, waar het eigen bed bijna net zo lekker ligt als dat in het ziekenhuis. Ton is nu met Parel naar de crematie van Wim, Tonio's schoonvader, en ik ga nu weer lekker doen alsof ik rust. Alles is goed, alleen ongemakkelijk stijfnekkig.  

4 januari 2012. Vanmorgen kwam Parel al vroeg om mij naar het ziekenhuis te brengen. Operatie staat voor 13 uur gepland.

3 januari 2012. Vanmorgen heb ik geprobeerd een foto groot te laten printen bij de Kopijwinkel, dat werd een grote teleurstelling, aan de andere kant was iets op canvas prachtig. Vreemd hoor. Nu ja, een en ander hangt, tot Tons tevredenheid. Daarna klaarmaken voor vertrek, want in Den Bosch konden we afscheid nemen van onze co-vader Wim, die is overleden en in zijn kist temidden van de rozen rustig lag te slapen. De trein was propvol, maar op zich verliep de reis goed. We kwamen zelfs verwaaid maar droog aan. En terug. Vanmiddag hoorde ik eindelijk dat ik morgen om 1 uur een speekselkliertje uit de hals moet laten halen. Dus bid maar voor de artsen, dan gaat het met mij ook goed. Parel komt op Ton passen. En nu moet ik nog van alles klaarleggen. Tot over een paar dagen.

2 januari 2012. Ton mocht naar de charmante dames van de fysiotherapie, en ik ga tegenwoordig mee, voor het toezicht op de massage. Nadat die was volbracht mocht hij een heel eind fietsen zonder van de plaats te komen, en nog wat oefeningen voor de borst doen. De stagiaire werd begeleid door een stagiaire. Ene Hidde, dit keer. Want de peuten waren ziek of met vacantie. Later hoorde we dat Betty's chemo's waren gestopt, want het lichaam kon niet meer hebben. Zij blij, wij vonden de reden wat minder. Ik heb nog wat plaatjes gemaakt, dat kostte veel tijd, en we hebben geprobeerd wat te lopen, op HC. Dat schoot niet op. De volgorde klopt geloof ik niet. 

1 januari 2012. Het had flink geregend vannacht, en ik moest er vroeg uit om mijn lief op te halen uit zijn verbanningsoord. De lucht was een stuk schoner dan vannacht... Zo zat ik vandaag ruim 5 1/2 uur in trein en bus. Want we gingen ook nog even kijken bij Betty in Vianen, waar we met vreugde werden ontvangen... na een uurtje gingen we weer, en om 7 uur stond ik de soep te zeven... Onze zwager Barry feliciteren we dus vanuit de verte. We hebben wel gezwaaid toen we ter hoogte van Emmen waren. En vriend Hub feliciteren we alvast. 
En o ja, morgen begint Betty aan haar laatste chemokuur. Bidden blijft nuttig en nodig...