17 mei 2013. Een rommelige dag. Vanmiddag burenbezoek i.v.m. ons slecht gefundeerde bestaan. Dat moest ik ook weer voorbereiden door de boel op te ruimen en mij in te lezen, nadat ik een extra setje papieren had geprint voor Ton. Toen kwamen er telefoontjes, en om zes uur ging ik weer boodschappen doen met de buren, waarvoor ik heel dankbaar ben... :-) Daarna de boodschappen opruimen en koken voor Ton, zelf nog wat eten, het was al half negen eer ik aan mijzelf toe kwam. Nee, later. Om tien uur heb ik het bad aangezet, want Ton moest weer geschrobd. Hij heeft heel veel last van jicht, nu in zijn andere voet. Heel pijnlijk. Om half twaalf waren wij weer beneden, en nu ben ik doodmoe, een volkomen verloren dag. Schiet niet op. Ik ga nu maar naar bed, want ik geloof niet dat ik nog ergens voor deug. Ik had in elk geval lijstjes willen hebben met wat er morgen moet gebeuren. Dan heeft het ook geen zin Parel te laten komen om te helpen, zoals ze aanbood. Ik stop maar. 

16 mei 2013. Na exact (nou ja, exact...) twee uur te hebben geslapen werd ik vanmorgen even voor zeven uur wakker. Ton was al wakker, en ik dacht dat hij bezig was koffie te zetten, maar dat duurde nog wel even... We moesten vroeg weg, want wij hadden aan het eind van de ochtend een afspraak met de cardioloog. Een van die weinige gevallen waarin je echt kunt zeggen: je dokter is je beste vriend. Aangezien de vervoerssituatie weer eens onoverzichtelijk veranderd was, hebben wij ruim de tijd genomen. Uiteindelijk hadden we 35 minuten over vóór de afspraak, net te weinig om naar het eind van de gang te gaan in het Antonius en daar koffie te drinken. Maar er waren net vrijwilligers met koffie-achtig vocht op de poli, dus dat kwam goed uit. :-) De dokter was heel tevreden, ondanks de hoest (die moest dus van de bovenste luchtwegen komen) waren de longen prachtig schoon, en zonder ontsteking of vocht. De bloeddruk was beter dan gemiddeld daar, dus wij hadden een genoegelijk kwartiertje met de cardioloog, voordat wij weer in de hal stonden, en hij ging lunchen. Wij gingen koffie drinken, met wel anderhalve kroket ieder, puur zout, voor ons, zout-armzalige mensjes, en later merkten wij dan ook dat de dorst toesloeg. Om tien over drie hadden wij een afspraak met de fysiotherapeute, een uurtje daarvoor stopte de bus vlak bij de practijk, dus toen zijn wij daar maar uitgestapt. Ton heeft een tijd zitten lezen, lekker rustig, en ik ging nog snel thuis een stuk of vijftig kaarten snijden. Ton heeft dit keer meer belast gefietst dan anders, wel zeven minuten, ik tien, in het begin was het al heel mooi als Ton een minuut belast fietsen volhield. Hij gaat vooruit! De jicht is een stuk minder, dus hij kon redelijk lopen, zij het verschrikkelijk t-r-a-a-g. Geeft niet, dan kom je er ook. Que va piano, va sano, zeggen de Italianen. Ik ben na nog eens honderd kaarten op de fiets gestapt om te kijken naar een paar min of meer nette schoentjes. Gevonden, maar eigenlijk wat aan de kleine kant. Over een paar jaar lubberen ze. En er moest nog meer inkt komen. HP moeten ze maar sluiten, wanneer een cartridge het niet meer doet, echt, helemaal niet, omdat één van de kleuren op is. ASO! Goed, mijn hart is weer gelucht. Vanavond bijna de rest van de kaarten geprint en gesneden. Er ontbreken er misschien nog een stuk of twintig. Morgen alles nog maar eens goed tellen. Er moet nog zo veel, en nu moet ik ook nog nadenken over de huizentoestand. Ik dacht een heel bescheiden oude dag te kunnen hebben, later, maar het wordt waarschijnlijk een besche..en oude dag. De Heer zal wel zorgen voor een plekje ergens op een grote zaal of zo. We zien wel. Dat is van later zorg. Misschien komt Hij morgen wel. Dat zou ook niet mis zijn. :-) En anders zondag Pinksterfeest. :-D

15 mei 2013. Vandaag gingen wij naar Daniël en Ineke voor groot onderhoud. We hebben pas over een maand weer een afspraak. Zo gaat dat soms, en zij moeten er ook af en toe tussen uit. Na afloop heeft Ton braaf geoefend met de rolstoel als zelfbeweger. Hij telt de armbewegingen. Na elke honderd moet hij even stoppen, maar bij elkaar waren het er 700 vandaag. Niet dat dit in Lourdes veel zal opleveren, maar hij oefent braaf. Na afloop een kopje koffie met. Ik zat een beetje op hete kolen, want ik moest vandaag eigenlijk de kaarten printen. Dat is lang niet gelukt. Er zijn er nu 60 geprint en gesneden, dat moet nog zes keer herhaald worden. De laserprinter wenste vandaag niet mee te werken. Eentje heeft ie netjes geprint. Daarna ging er van alles mis. De oude HP deed het ook een keer netjes en leverde daarna weer een mechanische fout. Dat ding is inderdaad aan zijn eind. De nieuwe blijkt een heel grote witmarge te hebben aan de onderkant van de bladzij. Aanpassen... maar nu is blauw al weer op. Dat schiet niet op. Dus alles ging nu maar via de Canon, dure hobby. Volgend jaar maar lekker onpersoonlijk kaarten voor een kwartje kopen, denk ik. Nu ben ik zo moe, dat ik omrol. Het is mooi geweest voor vandaag. 

14 mei 2013. De dag is alweer voorbij, het oud papier staat buiten, Ton slaapt sinds een paar uur, en de (meeste) adressen zijn geprint. Om de een of andere reden moest ik het land er nog met de hand bijzetten, ook al had ik aangegeven dat ze moesten worden geprint. Nu ja. Het kost allemaal een uurtje extra hier en een uurtje extra daar. Veel uurtjes, als de printer de helft van de adressen ook nog eens veel te klein afdrukt. Nu moeten de etiketten nog op de enveloppen, dat is ook nog een uur of twee, herinner ik mij. Later. Nu niet. Dit was zo'n dag waarop je eieren uit de handen laat vallen (ja, rauwe, wat dacht je dan?) en waarop printers vastlopen op 5 enveloppen tegelijk, waarna de hele computer vastloopt, wanneer je het via de andere printer probeert. Ach ja... anders zou het leven maar vervelend worden... ;-) Tons jicht is nog niet over. Zijn on-welbevinden ook niet echt. Gelukkig heb ik geen tijd om mij af te vragen hoe het met mijzelf gaat. Dat scheelt weer. :-) Het leven kent veel lichtpuntjes, je moet ze wel willen zien. Dat wil ik best, hoor.

13 mei 2013. Ton heeft flink last van jicht. En er is opeens nog meer voedsel dat hij niet meer verdraagt. Hoera, hier word ik blij van. Nu ja, hij lijdt echt, dus ik moet niet zeuren. Dus werd de rolstoel ingezet voor de tocht naar de fysio, waar mijn elleboog werd behandeld, niet getaped, want opeens kon ik de tape nergens meer vinden, help, en waar Ton toch bijna heel zijn programma af kon werken. Daarna heb ik hem maar op een drinken-tot-het-je-neus-uitkomt regime gezet, en dat leek iets te helpen. Ik ging aan het eind van de dag de stad nog in om een aantal boodschappen te doen, wat vervangingsmiddelen, misschien kan mijn lief dan morgen toch min of meer normaal ontbijten. We zullen zien. Het is fris en half nat, echt Lourdesweer. Lourdes heb ik naast Utrecht op mijn mobiel staan, via accuweather.com. Het zelfde weer ongeveer, dus laten wij de bikini's maar thuis laten. Niet dat ik die ooit mee had. Vanmiddag en vanavond aardig wat tijd besteed aan pastoraat, en verder heb ik tot in de vroege uren gewerkt aan de kaart, maar die is nu grotendeels zoals die moet zijn. Nu nog printen... etcetera, etcetera. Het is een uur, Ton strompelt naar boven, wij gaan slapen. ;-)

Zondag 12 mei 2013. Moederdag begon kreunend, want  ik had maar 2 uur geslapen. Ton zei: ik wil blijven slapen, maar om half 10 wilde hij opeens toch naar de kerk. Dat werd dus alleen koffie als ontbijt, en haasten achter de rolstoel (voor mij dan, want Ton had een pijnlijke voet). Dat merkte ik later wel aan de elleboog, maar de Heer had een aardige, wat minder gelovige, engel beschikt die Ton na de kerk naar huis reed. Heel erg bedankt, allebei. :-) 
Dus toen begon ik aan het ontbijt, niets moederdag, en toen dat klaar was wilden wij op weg gaan naar Laetitia, die jarig was. 
Haar Barend bood aan ons te halen, en daar maakten wij dankbaar gebruik van. Laetitia had een gezellig koningsblauw jasje aan, dat haar goed stond. Ze had weer allerlei lekkers voor iedereen, en het was heel plezierig. Van Amber kregen wij een mooi boek en nougat, die ze tijdens haar vacantie in Frankrijk had gekocht. Zo lief!  Ton hield de gezelligheid 2 uurtjes vol, en toen zag Barend al dat het op was, dus hij bood aan ons thuis te brengen, en dat was ook het juiste moment. We hebben in elk geval de (meeste) kinderen en kleinkinderen gezien, en daar genoten wij van. 
Ik kreeg nog een Moederdagknutsel mee, zorgvuldig ingepakt, en toen wij om kwart over vijf thuis kwamen, bleek de man met de hamer ongezien binnengeslopen te zijn. Het duurde even eer ik zover was dat ik aan het avondeten kon beginnen... :-) Ook vandaag kon Ton maar een klein beetje eten, het bordje ging echter wel leeg. ;-) Daarna heb ik gekeken of de foto's die ik had geknipt de moeite waard waren, maar dat was nauwelijks het geval. Maar hier staat de jarige wel heel aardig op...
Ik kreeg wel een aardig moederdagcadeautje, dus eindigde de dag met blije gezichten. 

11 mei 2013. Ton is vandaag nog steeds niet in orde. Hij heeft veel liggen suffen, gelukkig heeft hij wel een kleinigheid gegeten, gisteravond ging er na de soep helemaal niets meer in. Wij zullen zien wat de zondag brengt. Ik ben vanmiddag even boodschappen gaan doen in Bilthoven, ik wilde naar de Aldi, en die is hier zo moeilijk te bereiken... Ik keek ook nog een paar minuutjes bij de Emmaüs, maar daar hing niets. Een paar boekjes voor mijn schone dochter, maar het eerste dat ik inkeek had ik al gelezen. Zij dus ook. :-( Nu ja, dat gaat dan wel weer naar iemand anders. Vanavond heb ik mijn haar gekruld. Op papier kost dat nog geen uur, maar ik had er bijna twee voor nodig. Ik zie morgen wel wat het resultaat is, of straks dan, want het is al drie minuten zondag. 
Dan kan ik meteen mijn jongste dochter feliciteren met haar verjaardag. Heb maar een fijne dag, lieverd, we zijn blij met je. 

10 mei 2013. Vandaag een minder heldere dag dan 73 jaar geleden, maar wel vrijer en vrolijker. Hoewel... Ton is helemaal niet fit, hij had ook geen eetlust. Gisteren was hij ook al zo moe, vandaag kwam er volkomen niets uit de handen. Ik heb wat klusjes gedaan, en boodschappen met de buren, maar daar was ik met mijn gedachten niet helemaal bij, want ik vergat de helft... Die komt morgen dan wel. In elk geval heb ik de indruk dat het probleem met de oude HP-printer lag in de cartridge, hij doet het wel met de fotocartridge, dus ik moet maar eens een nieuwe zwart kopen. De andere doet het wel met een nieuwe cartridge. Kennelijk zit er toch een chip op die zegt: ik ben op, en dus... Nu maar eens zien of er een resetter is voor de HP-printer. Moederdag gaat dit jaar richting Vaderdag. Laetitia verjaart zondag. 

9 mei 2013. Ton had een rustige dag, weinig energie. Tegen het eind van de middag wilde hij wel naar buiten, om zijn armspieren te oefenen aan de rolstoel, maar het lukte niet: geen adem. Ik heb later wat zitten vertalen, een lang telefoongesprek, en nog wat dingen, en al is het allang vrijdag, ik ben nog niet eens begonnen aan wat ik moest doen. Het is toch wat! 

8 mei 2013. ... nog minder plezier bij het stappen op de weegschaal. Na het Paasfeest dacht ik op gewicht te kunnen blijven, maar helaas, er is weer vier kilo bij. Ineke zei troostend vanmiddag dat het aan de alvleesklier kon liggen, die heeft zij dan ook geprikt, maar dat stelt mij ook niet gerust. Hoe dan ook: het schiet niet op, in elk geval niet de goede kant op. En energie heb ik nog steeds niet. Ton heeft met de rolstoel geoefend op HC, en als hij maar heel langzaam gaat, houdt hij het wel langer vol dan eerst. Op straat lukt het hem niet, daar schudt en rammelt dit ding ook aan alle kanten, ik moet er nodig mee naar het servicepunt voordat de drie maanden garantie voorbij zijn... Dus voor begin juni. Zucht. Er moet nog zoveel, en ik overzie het even niet. Morgen beter? Vast wel. 

7 mei 2013. Onvoorstelbaar moe waren wij vandaag. Ton is niet uit de pyjama gekomen, ik wel. Ik heb wat opgeruimd, en boodschappen gedaan om aan mijn boetedoening in dit leven voor vandaag te kunnen beginnen: soep maken. Aan het eind van de dag stonden er vier bakken op de grond af te koelen. Aan het eind van de nacht stonden zij er nog, toen heb ik ze maar in de ijskast gedaan. Wat ik er uit haalde zorgde voor...

6 mei 2013. Fysiotherapie en voor mij een extra behandeling van de elleboog. Die werd ook weer ingetaped. Het was lekker weer en Ton wilde wel wat wandelen. Eerst langs de lavendeltuin, toen via het nieuwe station Jeremiebrug (in aanbouw) naar het Luie End. Via allerlei steegjes. Met veel tussendoor zitten. Wij bezochten het familiegraf en zagen dat het groot onderhoud nodig heeft. Vorig jaar is er niets aan gebeurd. Dus nu vragen wij voor vader- en moederdag alvast maar: willen jullie de steen schoonmaken en de struikjes snoeien? Het is nu nog harder nodig... gelukkig is de ruimte naast het graf, waar altijd dikke steekvliegen huisden, nu opgevuld met graven die voor het werk aan de spoorlijn verplaatst werden. (Hoe onbehoorlijk!) Maar die vliegen zullen dus niet meer zo hinderlijk zijn. Wij liepen ook langzaam weer terug, tot het Ledig Erf, daar namen wij de bus naar huis. Alleen de 2 rijdt nog maar hier! Totaal hadden wij er 3 1/2 uur over gedaan, waarvan wij nog geen uur hebben gezeten. Gek dat wij vanavond beiden zo moe waren!!! Ik voel mijn knie wel, en dat benauwt mij, want in Lourdes zal het allemaal veel zwaarder zijn. Maar ach, de Heer doet zo vaak wonderen. Daar hoop ik maar op. Vanavond zagen wij generaal van Uhm met Patrick X, en de eerste veteranenhulphond. Via Pro Rege kun je daaraan bijdragen. Doen, zou ik zeggen!

Zondag 5 mei 2013. Ik mocht al heel vroeg op want ik had de trein van 8 uur 11 afgesproken, in verband met mogelijke storing in de aansluiting in Geldermalsen. Dus liep alles vlot vanmorgen. Om 10 uur begon de dienst in Gorcum pas, dus wij hadden  r u i m  de tijd. Ik werd vriendelijk opgehaald door de organist van deze morgen. Ik moet er niet aan denken dat ik dat stuk met mijn tas had moeten lopen... maar dat hoeft in deze lieve gemeente nooit. De jongste kerkgangster was een maand of negen, en Daphne werd omgeven met aandacht van haar vader en haar overgrootmoeder, dus dat waren al drie personen die niet veel hoorden van de dienst. '-) 
De Betuwe stond bijna in bloei, maar erg fraai is het niet meer met die strak gemillimeterde boompjes. Je ziet nog maar zelden een flinke fruitboom in het land, laat staan een ouderwetse boomgaard. Te duur... Je moet echt zoeken... Straks worden onze appels en peren nog met een 3D-printer opgebouwd... :-( Hoe dan ook: het was een stralende dag, en daar heb ik van genoten. Thuis heb ik eerst de veranderingen die ik staande de dienst heb aangebracht doorgevoerd in de computer, en het geheel op het net gezet. Daarna heb ik mijzelf verwend met een heeeeeeel lang bad met badolie. De tape van mijn arm, en een spannend boek. Alleen... werd ik wel door de telefoon tot daden aangezet. En dat was nog maar het eerste telefoontje van een hele reeks. En allemaal even langdurig. Slechts één nummer heb ik zelf gedraaid, voor de rest van de dag was het ons nummer dat gedraaid werd. Ver na acht uur ging ik maar eens naar de keuken, en ik was nog niet aan de afwas toegekomen, toen ik naar het station moest met de rolstoel om Ton op te halen. Daartoe was ik per telefoon ontboden. Ik kon nog net de vlag binnenhalen, en die was toch echt recent gewassen, maar die stak heel goor af bij die van de buren. Bij nader inzien is de onze van organisch materiaal, en die van de buren waarschijnlijk synthetisch aangelegd, en dat maakt een groot verschil voor de kleuren. Misschien eens een zakje Reckits blauw er bij... al heb ik geen idee wat dat met het rood gaat doen. Het valt te onderzoeken. De zondag springt nu over op maandag, dus ik groet u, lieve lezer(es)!

4 mei 2013. Dag van hard werken en dag van gedenken... En zie! De druif die ik heb gekocht heeft vandaag twee heel kleine armzalige knopjes wijd open gegooid! De laatste dagen had ik al het vermoeden dat er nog leven in zat, maar vanmiddag bleek dat heel overtuigend. Dus dan kan Ton tóch nog eens onder zijn vijgenboom en zijn wijnstruik zitten! De printer werkt, maar het schiet niet op, de liturgietjes zijn bijna klaar. De dag ook. Vergeet het maar! De cartridge is al leeg. En ik word hier niet echt blij van: een stuk minder bladzijden dan mogelijk zou moeten zijn... Dus dat wordt toch weer morgen. 

3 mei 2013. Ton had een moeizame nacht, ik een iets betere, dus ik stond wat eerder op, en ging met mijn ingetapete arm in bad, omdat ik vanmiddag toch een afspraak had. Tot mijn verrassing bleef de tape redelijk netjes zitten, dat hebben wij wel eens anders mee gemaakt. De fysiotherapeute deed onaangename dingen met de elleboog, in de hoop die wat meer ruimte in het gewricht te geven. Zij was na afloop tevreden over haar werk, bij mij trokken alle spieren in verschillende richtingen, om het te vieren. Dat is intussen wel over, maar ik moest toch even gaan liggen. Daarna nam ik de oude rolstoel als bagagewagen mee naar de stad, want ik had het gevoel dat ik in elk geval even moest gaan kijken naar printers. Voor nog geen 40 euro vond ik een zeer eenvoudig model HP, het enige probleem is dat er een ander type inktpatroon in zit, dus ik heb nog een paar dure patronen 56,57,58 over. Misschien krijg ik de 5650 nog weer aan de praat, maar dat is van later orde. Ik was veel meer kwijt aan extra inkt voor deze en de andere printer, bovendien heb ik toner meegenomen, voor de laserprinter. Er ligt veel printwerk voor mij, de komende weken. Kortom: een duur dagje, maar wel hier en daar wat eraf, en een erg vriendelijke behandeling. Ik was net voor zessen thuis, deze excursie had toch anderhalf uur gevraagd, dat had ik niet gedacht. Maar ik had nog tijd voordat de buren mij meenamen op boodschappentocht. Ik heb gouden buren aan weerszijden. Na het eten heb ik de printer geïnstalleerd, die doet het, net zo traag als de oude, en net zo luidruchtig, maar dat mag. De rest van de avond heb ik besteed aan de preek, die is halverwege, en mijn ogen vallen dicht, dus ik zet een punt achter deze dag. Drie minuten over tijd, zo te zien. Bless you.

2 mei 2013. Ton wilde vandaag naar de fysio gereden worden. Het pufje werkte nog niet. Later ging het best goed met het oefenen, maar hij vond het wel makkelijk terug gereden te worden. Ik was er iets minder enthousiast over. Vanmiddag heb ik een paar uur opgeruimd op mijn kamer, niet dat je verschil ziet, en daarna moest ik toch nog de fiets pakken om boodschappen te doen, Ton had een en ander nodig. Hij is aan het werk met een aantal dingen die nog moeten worden afgewerkt, ik heb vanavond woordjes opgezocht voor de lezing Oude Testament (dat viel mee, anderhalf uur,) maar ik moet het nog wel vertalen. Intussen staat er van alles te installeren op mijn laptop, want die was al een tijd niet open geweest. Voor het MLS-programma moet dat nog steeds, want dat werkt alleen onder DOS. Het is mij nog niet gelukt om al die kostbare files over te zetten naar Windows. Maar ik kom dan ook structureel tijd tekort. Het lukt ook niet altijd om door te werken, en dan ga ik een spelletje doen, of even kijken op facebook. Je doet er vaak wel grappige of interessante dingen op, ik heb daar een stuk of wat vrienden die zeer de moeite waard zijn... Bijna half twaalf, laat ik nog maar iets gaan doen, al heb ik geen zin meer... 

1 mei 2013. Het had vaag wel iets van voorjaar, vanmorgen. Niet om de temperatuur, maar omdat er van alles uitloopt. De vijg bijvoorbeeld naast de voordeur, en het lijkt erop alsof de druif aan de andere kant van de voordeur echt knoppen maakt... Ik moest vroeg op en uit, niet lopend maar met de fiets, en dat viel nog niet mee, want mijn excursie met Vera's rolstoel van gisteren was niet optimaal voor knie en elleboog. Vreemd hoor... De tandarts bracht alleen maar droeve en dure tijding, en liet mij achter in de onbarmhartige armen van de tandhygiëniste. Al die personen zijn vrouwelijk, maar de spellingscontrole kent hier alleen de mannelijke vorm. Nu ja, dit is toch een dag van mislukte goede bedoelingen en andere maffe zaken. Zo ging ik langs de Munt in Utrecht voor die dubbelkops- en jubileumsmunt, die ik bij het postkantoor, excuus, bij geen enkel postkantoor tot nu toe kon kopen. En wat denk je? Uitverkocht of in elk geval niet voorradig. Wel het vijfje van de Vrede van Utrecht. Daar was Ton dan weer blij mee. Vervolgens mochten wij naar Daniël en Ineke, en toen wij dan thuis waren, en ik eindelijk aan mijn dienst wilde beginnen, kwamen er de telefoontjes. Ton reageerde niet dus... Nu ja. Er moest ook nog een brief op de bus, en een boodschap gedaan (Ton heeft eindelijk zijn beschuit) en zo werd het na achten eer ik wat kon stoeien met de liturgie. De lezingen moeten nog. Het is over twee minuten morgen, dus ik geef er de brui aan. 

30 april 2013. Koninginnedag! De laatste, voorlopig (hopen wij voor Amalia). Wij werden gewekt door Betty die ons een prettige koninginnedag wenste. Zelf gingen zij naar IJsselstein, omdat Vianen niet zoveel deed aan feestelijkheden. Wij keken naar de abdicatie, daarna had ik tijd voor het ontbijt, samen keken wij naar de beëdiging, en daarna ging ik met mijn laatste vrij reizenkaartje naar Wageningen, waar ik overigens pas kwart over vijf bij Vera was. Ik had een paar liter Lourdeswater mee voor haar en haar zieke man, dus die zette ik met een zucht van verlichting neer, om zelf ook wat water kwijt te raken. De bustocht is vrij lang... vooral wanneer je dan nog een eind moet lopen. Vera wilde wel graag even van haar kamer af, dus heb ik mijn arm geforceerd met een rondje om de kerk, waar zij erg van genoot. De rolstoel van haar loopt wel erg zwaar. Voor mij. Ze was al een week niet het huis uit geweest, omdat Jan nog zieker is dan hiervoor: naast een kapotte arm en gordelroos ook nog griep! De arme ziel. 
Na een uurtje ging ik toch weer naar Utrecht, daar was ik net op tijd voor het grootste deel van de Koningsvaart. Erg leuk. Ton had al gegeten wat ik had klaargezet, dus ik nam twee koffie mee naar de slaapkamer, en daar keken wij en lagen wij... Tot en met André Rieu. Toen moest het oud papier nog naar buiten, en morgenochtend moet ik vroeg naar de tandarts. Je kunt tegenwoordig niet eens meer gewoon een (drie)dubbele afspraak maken: je moet eerst een verkenningsafspraak maken. Kassa voor hen, en extra reistijd voor mij. Ik zoek wel een ander... een keer. Maar aangezien een hoektand én een kies van hun basis zijn ontheven moet er wel echt iets worden gedaan. Morgen. Of liever... straks. 

29 april 2013. Vanmorgen hoefden wij niet zo vroeg op, en dat deden we dan ook niet, want we hadden een dubbele afspraak vandaag. Eerst fysiotherapie, en daarna naar de huidarts. Het viel allemaal gelukkig mee, Ton kon het net aan. We waren beiden nog moe van de afgelopen weken, maar het was droog en zelfs zonnig, tegen de tijd dat wij naar huis liepen. Vlug ging het niet, maar wij zijn best tevreden met de prestaties. Later moest ik nog wel op pad om wat boodschappen te doen, anders zaten we morgen zonder room voor de koffie. En dan sjouw je toch nog van alles mee. Wij keken naar het college van de koningin over Staatshuishouding. Het enige dat mij positief trof was haar liefdevolle vermelding van haar man, en de verwijzing naar Maxima. Ik had geen zin om naar de stad te gaan vanavond, ik ben moe, dus heb ik wat gelummeld, Tons dienst netjes in html op het net gezet, en voor het eerst een filmpje op youtube gezet. Zie hieronder bij Ton... Die ligt allang in bed met thee en een Mariakoekje. Hij had graag beschuit gehad, maar die had ik juist vergeten te halen... helaas. Intussen heb ik bijna een tweede filmpje met orgelmuziek uit die dienst op youtube gezet. En nu is het de hoogste tijd om te gaan slapen. Er klinkt applaus van de TV in de slaapkamer, dus dat lijkt mij een mooie punt om te stoppen met deze dag, die ook al een kwartier voorbij is. Dan is dit het moment om H.M. de Koningin te feliciteren, en ook mijn nicht Li... Moge de toekomst voor beiden zonniger en gezond zijn.

Zondag 28 april 2013. Zondag Cantate, (zingt een nieuw lied) - en gezongen hebben wij, maar wel in Groningen waar Ton in de Waalse kerk mocht voorgaan! On était douze. :-) Gisteren hebben wij stug doorgewerkt tot wij om 6 uur het huis konden verlaten. Achteraf zaten er toch nog een paar tikfouten in de preek, maar die hebben wij later in het hotel nog weggewerkt... Hoe dan ook: de bus misten wij, de trein dus ook, en er werd gewerkt aan het spoor, zodat wij geen directe trein naar Groningen konden krijgen, maar naar de trein naar Weesp werden gedirigeerd. Daar mochten wij overstappen op de trein naar Groningen. Dat had de conducteur met veel geduld voor ons uitgezocht. Maar wij werden door beterweters teruggestuurd naar diezelfde trein, die ons naar Almere Centrum bracht. Daar stapten wij na twintig minuten geduldig wachten over op de trein naar Zwolle, waar wij weer mochten overstappen op de trein naar Groningen. Toen namen wij maar een taxi naar het hotel, want het was al tien uur. De vriendelijke mensen van het beste hotel van Groningen (het Schimmelpenninckhuis) leefden mee met ons verhaal, en brachten ons netjes naar de kamer, en vervolgens kregen wij een potje thee met koekjes en bonbons. Daar leef je van op! Wij hadden nog twee heerlijke rustige uren waarin we in de voortreffelijke stoelen zaten te werken, Ton sprak zijn hele dienst nog een keer hardop door, en vervolgens sliep hij 7 1/2 uur achter elkaar. Dat is al heel lang niet gebeurd. Ik genoot van het prima bed, maar kon toch nog niet slapen, dus ik maakte dankbaar gebruik van de wifi-verbinding daar tot mijn ogen ook toe vielen. 
Na de dienst, waarin weer fantastisch orgel werd gespeeld door Egbert van Goor, (alleen voor hem zou ja al in Groningen naar de Waalse kerk moeten gaan!) dronken wij met zijn allen heel plezierig koffie, met een tractatie, want Karel was door Hare Majesteit (nu ja, haar minister dan) opgemerkt en van een lintje voorzien... zeer terecht, wat hij allemaal doet!!! 
Eenmaal op het station vroeg ik Ton wat hij met de rest van de dag dacht te doen. Hij was wel erg moe, maar had nog wel adem en wat energie. Wij belden mijn oudste zus, die min of meer onderweg woont, maar daar kwam het niet uit, door ziekte en bezoek dat er toch al was. Wij overwogen nog een bezoek aan een zuster in de Heer in Winschoten, maar ik had geen telefoonnummer, en om nu op goed geluk te gaan... ze woont nogal ver van het station... en nog een paar... uiteindelijk gingen wij een uurtje op bezoek in Leeuwarden. Omdat Ton al dagen bijna alleen maar had gezeten, zijn wij gaan lopen. Ruim een uur, maar heel rustig aan. Ik moet toegeven dat tijdens het bezoek zijn ogen toevielen... dus bleven wij maar niet al te lang. Dit keer gingen wij  met de bus terug, en hoera! De werkzaamheden waren opgeschort, en al moesten wij dan ook overstappen in Zwolle, daarna hadden wij een directe trein naar Utrecht. Ton kon het nieuws van acht uur nog zien, terwijl ik de soep warm maakte en de rest serveerde. Alleen op de koffie moest hij een uurtje wachten, want ik wilde het programma over de Koningin wel zien... Na de koffie zette ik Tons dienst als pdf op het web, zie boven, en nu is het kinderbedtijd voor grote mensen. Nog een kwartiertje zondag. Welterusten! 

26 april 2013. Veel te vroeg moesten wij vanmorgen opstaan om tijdig bij Daniël te zijn die had beloofd Ton nog even 'bij te werken'. De vorige patiënt bleek een half uurtje uit te lopen, minstens, maar Ton kikkerde helemaal op van het vrolijk gebabbel van Daans schoondochter, met wie wij in het Spaans converseerden... Bovendien serveerde zij hem eigenhandig een vreselijk sterkte kop koffie, iets waar hij thuis geen tijd voor had gehad. Wel moesten wij op heen- en terugweg gebruik maken van de rolstoel, én van de rolstoelcape. Want het regende behoorlijk! Niet zo bevorderlijk voor de koningsspelen, dachten wij al... In elk geval wilden wij niet meespelen. Ton was zo moe dat hij, na een uurtje beneden in zijn stoel te hebben gedut over het broodje en de koffie, zich naar bed liet brengen. Daarna was ik bezig met de liturgie, en ik moest opeens rennen naar de overkant, want ik kwam er achter dat de computertijd een uur achter liep bij die van mijn horloge. Kennelijk omdat ik gisteravond even op een andere partitie had ingelogd. Weer iets waar ik iets aan moet doen. Een gespecialiseerde fysiotherapeute heeft zich over mijn linker elleboog gebogen, letterlijk en figuurlijk, en heeft die, na een paar pijnlijke oefeningen, (ze hebben allemaal zoveel kracht in hun vingers, daar hebben zij geen idee van!!!!) van roze tape voorzien. Het hielp beslist een paar uur, totdat ik in de keuken een verkeerde beweging maakte met een pannetje... au! De buurman wilde wel boodschappen doen, en beiden kwamen wij weer met volle tassen thuis. We kunnen er een weekje tegen, wat de belangrijkste dingen betreft. 
Ton was intussen wakker, en wilde wel eten, waarna ik weer verder ging met de liturgietjes. Die zijn nu klaar, en dus kom ik er nu achter dat ik iets vergat. Niet erg belangrijk, maar slordig, dat wel. Nu heeft Ton mij net versie 10c van het eerste stuk van de preek gebracht, dus laat ik maar weer eens iets gaan veranderen... 

25 april 2013.Een opwindende dag. De HP printer bleek een metalen veertje te hebben losgelaten, dat nu in de diepe inktdrab van zijn voorgeborchte lag. Zou een printer wel mannelijk zijn? Ja, warempel. Ik heb het voor alle zekerheid even opgezocht. Ton doet op dit moment ook niet anders, voor alle zekerheid... en omdat de spellingscontrole in Word wél werkt, maar die voor de grammatica niet, (geen idee waarom, vroeger wel) krijg ik niet meer automatisch de tip dat er iets met de geslachtelijke kenmerken van de woorden mis is, in het Frans dan. Vanmorgen heb ik dus inkt twee centimeter dik op de handen gehad, ongeveer, en ik ben blij dat ik zondag de zegen niet zal hoeven te geven. Hoewel: als Zij zwart en beeldschoon is, dan zouden zwarte handen wel heel geschikt kunnen zijn om de zegen van Hogerhand over te brengen. ;-) Na ettelijke pogingen is het ook gelukt om de printerdriver weer te installeren. De oude. Maar helaas, ook al beweegt de printkop nu soepeler heen en weer, het duurt nu een kwartier eer er iets beslist om toch maar één regeltje te gaan printen.  De Canon is ook niet geheel gevuld, dus het loopt minder soepel dan ik zou willen. Maar daarmee heb ik getriefeld, zodat ik een paar blaadjes toch kon printen. Vanmorgen werden wij al heel vroeg wakker gebeld door iemand die Ton persé vandaag moest spreken. Nu ja, na de fysiotherapie dan maar. Alleen was Tons adem vanmorgen niet in het gareel te krijgen. Hij zag blauw tegen de tijd dat wij aan de overkant waren. Aangezien mijn elleboog lastig doet (dank je Dave!) was duwen niet echt een optie, achteraf had ik het beter wel kunnen doen. Nu ja. Eenmaal thuis stond onze bezoeker vrijwel meteen voor de deur. Ik was nog in gesprek met Daniël, die een extra behandeling inplande, de schat. Zelf mag ik een extra sessie met een andere fysiotherapeute tegemoet zien, die gaat kijken of zij iets met de elleboog kan. Voor al die dingen hebben wij helemaal geen tijd, stress, stress, stress... maar ach, het komt wel goed. Ik heb net versie negen van Tons dienst getikt, en dat is nog lang niet de laatste. Ik had nog iets gezelligs wat kleding betreft willen doen, voor het weekend. Het gaat er niet van komen. <grijns> Ach ja, en Ton vertelde straks ook nog dat er een oude vriend naar mij gevraagd had, toen ik in de keuken was, en vanmiddag wilde komen. Néé heeft mijn held toen geroepen. Gelukkig maar. Nu ga ik eens kijken of er al een versie 9b is, beneden. Dat zou zo maar kunnen, het is nog maar half elf. 

24 april 2013. Gisteravond werd het laat, dus vanmorgen ook. Het gaf niet, wij waren op tijd bij Daniël en Ineke, wel met de rolstoel bij de hand, want Tons adem schoot tekort. Hij heeft 1/3 gezeten, 2/3 gelopen, op de terugweg andersom, denk ik, maar zo'n behandeling is altijd zeer ingrijpend. De adem was duidelijk beter! Ik heb wat vage dingen gedaan, heb gewoon last van de elleboog, vanavond nog plastic weggebracht en daarna nog een boodschap gedaan, maar ik waadde door stroop. Dat deed de printer nog erger vanavond, die deed anderhalf uur over een pagina. Heel eigenaardig. Het lag niet aan het geheugen, want daarvan werd nog geen 15% gebruikt. Rarara. En natuurlijk net als er van alles moet gebeuren. 

23 april 2013. Een wat mottig weer, maar dat maakt niet uit, we zijn beiden vandaag hard aan het werk voor Tons komende dienst in Groningue. Wat is hij toch knap en wat studeert hij toch veel! Ik heb zo'n respect voor hem, en dan kun je alleen maar verwonderd zijn over een stel nitwits dat denkt hem buiten boord te moeten zetten als half seniel, omdat ze zelf niet de helft in huis hebben van zijn vermogens. Pure kift, neem ik aan. Maar goed, ik heb vandaag versie 1 - 4 mogen tikken, en dat viel niet altijd mee. De duvel probeert mee te spelen door iets ongemakkelijks te doen met de printer, die daardoor met een gemiddelde snelheid van 1 regel per minuut afdrukt. Echt enigjes. Houd daar dus maar mee op, we laten ons heus niet uit het veld slaan. Het schiet alleen maar niet op. Nu ja. Morgen maar eens proberen vanuit een ander OS. Het zal wel een mottige printerdriver zijn of zo iets... Of de laatste update van Windows, je weet maar nooit. Over een kwartiertje zal de laatste bladzij wel afgedrukt zijn, neem ik aan, en dan kan Ton opnieuw streepjes zetten en dingen veranderen. Het wordt er alleen maar beter van, dus al zeur ik, ik klaag niet. Toch? ;-) Ik ben in elk geval erg blij dat ik dit zittende kan doen, want het Berichtenblad heeft mij wel heel veel uren achtereen op de been gehouden. Ik zou moeten opruimen, maar ik heb er weinig zin in... Morgen beter? Geloof dat maar. Of niet. 

22 april 2013. Na een wat warrige nacht heeft Ton vanmorgen eerst afgewassen, voordat hij mij op koffie tracteerde. Intussen had ik de was buiten gehangen, want het was mooi weer, dus waarom niet? Die moet ik nog wel even opvouwen, zo aanstonds. Na de fysiotherapie heeft Ton eerst wat gerust, ik ging met de fiets ervandoor zodra hij koffie en broodjes had gehad, want ik wilde met mijn spullen naar de post. Helaas. Dubbel helaas. Ten eerste had ik mijn paspoort vergeten, dus daarvoor moest ik terug, en mijn knie vond al dit fietsen al niet zo leuk, en ten tweede bleek de vestiging aan de Korte of Lange Jansstraat verdwenen te zijn. Een paar gesprekken voerden mij naar de Voorstraat, waar een volwaardig postkantoortje in de PLUS gevestigd bleek, en later hoorde ik dat er nóg een zat, verderop, in een printerette tegenover de AH. Daar kwam ik ook nog terecht, want ik wilde wel een vijfje kopen van de vrede van Utrecht. En al was er dan reclame voor in het eerste postkantoortje, ze waren er niet. In de tweede ook niet. Ik werd naar de Bruna verwezen, als mogelijkheid. Daar kwam ik niet meer, maar wel bij de Jumbo, want de buren hadden weer de beschikking over hun auto, en we gingen samen boodschappen doen. Heerlijk! Vanavond het berichtenblad online gezet, en de laatste 15 klaargemaakt. Druk dagje dus. Het toetsenbord doet moeilijk, moeten nieuwe batterijen in. Morgen dus. 

Zondag 21 april 2013. Vanmorgen waren wij aan de late kant om naar de kerk te gaan met de bus, dus namen wij de rolstoel maar mee, en door gebrek aan adem heeft Ton er de helft van de weg ook gebruik van gemaakt. Het was een prettige dienst, een interessante preek en het voelde vertrouwd. Op de terugweg was het aanzienlijk minder koud, en Ton heeft nog even geprobeerd de rolstoel zelf te bewegen met armkracht, op het stukje voor ons huis, maar er waren nogal wat stoorzenders, en dat leidde hem erg af. Bovendien zat de adem vandaag in de verkeerde hoek. Hij heeft de rest van de dag in zijn studeerkamer gezeten, ik heb nog wat plakkertjes geplakt op de Berichtenbladen, nog een paar reservebladen geprint, zover nodig, en de pakjes met bladen klaargemaakt voor mijn fietstassen. Vanavond heb ik zitten worstelen met een midifile, die in zijn geheel af te spelen valt op de pc, althans: onder een andere bedeling, maar die ik op internet niet aan de gang krijg. Klik maar eens op: http://www.van-haselen.nl/kroningslied-andre-troost.html en dan op de muziek klikken. Dan zou je de midifile moeten horen. Ik krijg op zijn best een heel klein stukje. Waar dat aan ligt? Geen idee! Nu ja, zo heb ik dus een ontspannen zondagavond gehad. De komende week moet er hard gewerkt worden. (Wanneer niet????) Nu is het tijd om te gaan slapen, kwart voor twaalf en Ton is net boven gekomen... Bless you the Lord.

20 april 2013. Helder weer, maar wat frisser. Niet dat ik daar iets van gemerkt heb, want ik heb heel de dag gewerkt aan het Berichtenblad. En aan soep maken. :-(  Uren gestaan dus. Af en toe twee minuten zitten en een bladzij lezen, anders trekken de benen het niet. Nu is het middernacht, en er moeten nog 75 boekjes worden dichtgeplakt, dus ik kan maandag de boel naar de post brengen. Het zijn dunnere exemplaren dan de laatste jaren, dus het volume is misschien te behappen op de fiets. Wij zullen zien. Het risico van RSI heb ik onder ogen moeten zien, en dus heb ik allerlei karweitjes zowel links als rechts uitgevoerd, als dat mogelijk was. Maar ik voel wat zwakke plekken opspelen, dus het is goed om nu maar welterusten te zeggen. Hierbij dus. En iedereen morgen een gezegende zondag. Om op adem te komen, en wat tijd te besteden aan de relatie met je ziel en met je Heer. Dat is goed voor je. ;-)

19 april 2013. Hard werken, maar toch nog lang niet klaar. Nog 250 kantjes printen, dan rapen en nieten. Als er iemand wil helpen: graag. ;-) Straks stond ik op het punt boodschappen te gaan doen, toen er werd aangebeld. Nog een verjaarscadeautje, leuk! Maar Joop herkende de verwilderde blik in mijn ogen, en komt een andere keer terug. (Graag met voorbericht...) Toen ik dan alsnog naar AH ging vergat ik het belangrijkste. Ach, zo blijf je bezig. Vrijwel heel de avond gestaan naast de printer. En opeens ging alles fout. Volgens de data van de printer zat er nog genoeg blauw in de toner, maar die wilde niet in de plaatjes komen, wel echter in strepen aan de onderkant van de bladzij. Ik begrijp het mechanisme daar niet van. Soms moest ik met 5 bladzijden tegelijk printen... Schiet niet op. En het laatste pak papier deed niet anders dan vastlopen. Dat moet maar weg, tenzij de HP ermee overweg kan. Gelukkig had ik nog een pak 60 grams van een ander merk. Dat werkte wel. Het ligt niet altijd persé aan de printer. Maar voordat je een goede strategie hebt... Verder heb ik mij zeer geërgerd aan dat koningslied. Wat respectloos! 

18 april 2013. Waaien dat het vandaag deed! Ongelooflijk. Vooral toen we naar de fysiotherapie liepen. Je zag het ook aan de takken die overal op de grond lagen, en aan de wilgenkatjes die helemaal van de overkant naar onze stoep waren geblazen. Je moet er niet aan denken zo'n windstoot op zee te hebben... We waren wel wat moe na afloop! Ton heeft een tijdje naar de binnenkant van zijn oogleden gekeken, terwijl ik zo'n 250 kantjes heb geprint van het nieuwe berichtenblad. De printer heeft daar veel tijd voor nodig. Vanavond heb ik er steeds veel tijd tussen genomen, en ze met niet meer dan 10 tegelijk geprint. En dan de klep open om af te koelen... Het kost veel meer tijd, maar je hebt minder ongelukken. Tot nu toe, tenminste. Ik heb in totaal bijna de helft afgedrukt van wat er op de post moet. Dat zal volgende week wel worden, het maakt mij niet meer uit. Ik doe mijn best, en beter heb ik niet meer. Er blijft wel erg veel werk en mail liggen... Excuses. Volgens mij vergeet ik ook verjaardagen op dit moment... O, ja, nu weet ik weer wat er vandaag op de bus had gemoeten: Miks grootmoeder wordt jarig. Ze ziet er uit als 65, maar ze zeggen dat het toch meer is... vreemd is dat... Misschien komt de kaart toch nog op tijd, als ik die morgen vroeg op de bus doe. Je weet maar nooit... Nu ja, straks dan. Het is half twee. Welterusten iedereen...

17 april 2013. Wij feliciteren onze kleinzoon Mik die tien jaar wordt. Heb maar een fijne dag, Mik. Eerst naar school, en dan lekker spelen... Vlak voor bedtijd vertelde hij dat het een leuke dag was geweest... Fijn. Wij zijn naar Daan en Ineke gewandeld, en al hadden we de tijd, voor Ton is tijdsdruk tegenwoordig altijd een echte druk... Op de terugweg ging het beter. Hij heeft zijn nieuwe pufje vanmiddag geprobeerd, en we zijn benieuwd hoelang hij het daarop uithoudt. In eerste instantie mat het heel goed, vond Daniël, die heel veel heeft gedaan aan mijn lief. Ineke heeft bij mij ook wat nieuwe punten gevonden... We zullen zien wat dat oplevert. Ik was er goed moe van, ik moest echt een uurtje liggen. Dus ging ik pas na acht uur een noodzakelijke boodschap doen. Daardoor heb ik het begin gemist van het interview met het aanstaand koningspaar, maar wat ik er van gezien heb gaf vertrouwen. Twee volwassen mensen, die weten wat ze doen en waar ze aan beginnen. Vanavond heb ik geworsteld met de instellingen van de printer, om kwart voor twaalf had ik er een die ik nog niet had geprobeerd. Die leek te lukken. Nu de strepen nog wegwerken. Het vervelende is dat het ding altijd streept in het begin. Zonde van papier en toner. Maar nu gaan we maar eens proberen te slapen. Vannacht lukte dat niet erg, dus nu is het wel hard nodig. Tot straks! 

15 april 2013. Vandaag fysiotherapie. Ton heeft wat tips gekregen om de rolstoel zelf te rijden, en na afloop heeft hij getracht die in practijk te brengen. Dat viel bepaald niet mee, maar hij haalde het van de fysiotherapie tot aan het stoplicht, en daarna heeft hij nog een klein stukje op het fietspad tegenover ons huis geoefend. Dat is een stuk makkelijker dan de steentjes van de stoep of de straat. We moeten toch snel een afspraak maken om nog wat te laten sleutelen aan de stoel, voordat de garantie op is. Verder geworsteld met de laserprinter van Het Evangelie, die telkens anders afdrukte dan ik aangaf. Ik ben er nog niet achter waar dat aan ligt. Om kwart voor elf gaf ik het maar op, en ben ik de omslag gaan printen op mijn Canon. De adressen moeten stuk voor stuk worden aangepast, dat gaat ook wat handiger beneden. De HP is een goedkopere optie, maar dat duurt vijf keer zolang per bladzij om een mooie afdruk te krijgen. Met deze aantallen is dat niet te doen. Niet dat ik het af kreeg, maar om 1 uur zijn wij maar opgehouden. Toen wilde Ton nog wel thee drinken. Kreun.... OK. Hij had ook de hele avond gewerkt aan vervelende dingen. Ik houd van God, maar van sommige van Zijn dienaren ben ik minder verrukt. En dat slaat niet op mijn lief...

Zondag 14 april 2013 verliep anders dan oorspronkelijk verwacht, maar het was een heel bijzondere dag. We werden rond tien voor half tien gehaald door Barbro Hilwig, Wil zat er al in, en zij reed ons met gezwinde spoed naar Heusden. Het is ons niet vaak overkomen dat Ton en ik daar naast elkaar in de bank zaten, en dat een hele dienst lang! Na afloop gingen wij koffie drinken in het gastvrije huis aan de Burchtstraat, waar met weemoed en bewondering werd stilgestaan bij het vele dat tijdens de 16 jaar dat Frederik in totaal actief lid van de kerkeraad was, in welke vorm dan ook, is gebeurd. Er werden vele herinneringen opgehaald, er waren toespraakjes, een voortreffelijke lunch die door een deel van de gemeente ook was meegebracht, zodat de gastvrouw niet alles alleen hoefde te doen, er werd gezongen, in toepasselijke kleding, en het was meer dan gezellig. Wij vonden het een groot voorrecht dat we erbij mochten zijn: Frederik had opgebeld of Ton alsjeblieft ook wilde komen, en omwille van de lange vriendschap had mijn lief alle verplichtingen elders opzij gezet. Soms moet je kiezen, en wij hadden er geenszins spijt van. Het is zo'n aardige gemeente! Ton voelde zich in zijn feestelijke witte vest-met-das mooi en tevreden. :-) 

We werden ook liefdevol thuis gebracht, en toen wij dan om vier uur binnen waren, wilde Ton alleen nog maar thee en naar bed. Dat kon allebei. Daarna ben ik toch maar naar Amsterdam gegaan, waar ik tegen kwart over zes aankwam, want ik miste in Utrecht net de trein. Dat kan gebeuren. Op de Vlieland genoot iedereen van de zon en de heerlijke hapjes, waar ik ook nu geen weerstand aan bood. Morgen zal ik vreselijke cijfers zien op de weegschaal. Maar vandaag heb ik genoten. Mik, de bijna 10-jarige ook!!!! Bijna alle kinderen en kleinkinderen zag ik. Alleen de jongsten miste ik.  

13 april 2013 was zonnig, en daar werden wij wel blij van. Ton heeft nog een uurtje alleen de stad onveilig gemaakt, en kwam warempel de Filosofie van het alsof tegen... voor 49 euro. Die had hij niet bij zich, dus we hoeven er geen plaats voor te maken... Ik ben de hele dag bezig geweest, maar heb het gevoel dat ik niets gedaan heb. In elk geval niets van wat hoop op de lijst staat. 

12 april 2013. Ton heeft een wat onrustige nacht gehad, dus ik ook. Dat gaat dan zo. ;-) Maar het lukte mij vanmorgen toch nog om beneden te stofzuigen en (bij mijn weten) de boel redelijk netjes te hebben voor het bezoek dat vanmiddag kwam. Oorspronkelijk zou Ton voor dit bezoek op reis moeten, en ik zou mee gaan, maar dankzij een telefoontje gisteren werden de zaken allervriendelijkst omgedraaid. Het gesprek over een droeve zaak gaf toch enige voldoening: het is altijd prettig te weten dan je correct hebt gehandeld. Verder maar geen woorden aan verspillen. Aan het eind van de middag hebben Ton en ik nog een klein ommetje gelopen, via de binnentuin, waar de bosanemonen weelderig bloeiden. Trouwens: in onze eingen tuin staan nog steeds bloeiende sneeuwklokjes! Een vreemd voorjaar... Zachtjes begon het te regenen toen we halverwege waren, maar tegen de tijd dat wij thuis kwamen was het echt flink nat buiten. Maar redelijk zacht. Groeizaam weer, lijkt mij. En de Helleborus Niger straalt wit als nooit tevoren in onze tuin. Intussen is de afwas gedaan, en ik moet nog een hele lijst afwerken, waar ik geen zin in heb. Waar ken ik dat toch van? Negen uur, ik kan nog best een paar dingetjes doen. Ton wilde vroeg naar bed, maar werd door een telefoontje opgehouden, waarna hij weer een ander telefoontje moest gaan plegen. Een veelpleger is hij, tegenwoordig. Onze plannen voor dit weekend zijn voor de tweede keer veranderd, ik ben benieuwd hoe het uiteindelijk gaat lopen... 

11 april 2013. Met enige moeite werd ik, dankzij koffie van mijn lief, vroeg genoeg wakker om nog boodschappen te doen voordat de vergadering begon. Ton heeft zijn tweede kop koffie toen pas gekregen. Eerder lukte niet. De een had al gegeten, de ander at lekker zijn boterhammetje, de derde at wat later een bak gezond, maar toen het bezoek weg was pikte Ton nog een smakelijk croissantje dat hij rijkelijk belegde met eiersalade. Ach ja, het is nog veertig dagen Pasen, nietwaar? Ik genoot ook van teveel dat over was, dat zal ik morgen bezuren, maar vandaag genoot ik er van. Kwart over tien had ik de notulen klaar en Tons instemming (na een kleine verandering) en nu zou ik alle rommel moeten opruimen die ik overhoop heb gehaald, om alle gegevens bij elkaar te krijgen. Laat ik daar nu eens helemaal geen zin in hebben! Laat ik daar nu zelden zin in hebben! 
Ik denk toch dat ik nog even in bad stap met een leuk boek. Morgen komt er ook iemand, gelukkig hoeft Ton niet op reis, maar ik zal toch nog hier en daar iets moeten opruimen. Maar NU even niet. ;-) 

10 april 2013. Een drukke dag. Vanmorgen heel vroeg op, want ik moest om tien uur in het ziekenhuis zijn. Daar mocht ik weer lang wachten, om te horen dat de dokter tevreden is en dat het niet beter zal worden dan het nu is  (dank je wel, lieve jongen!) en dat hij over een jaar wel weer eens wil controleren of het niet terugkomt. Nee, dat gaat het niet doen. Omdat ik toch aan die kant van de stad was, met de fiets, ging ik nog boodschappen doen. Wat ik nodig had kon ik niet meteen vinden, dus ik heb aardig wat gefietst vanmorgen. Het liep al tegen een uur eer ik thuis was, geloof ik. Maar gelukkig hoefden we niet zo vroeg bij Daniel en Ineke te zijn vandaag, dus dat kwam allemaal goed. Naderhand gingen we nog naar de kapel op HC om enkele kaarsjes te branden bij onze gebeden. Er zijn nogal wat zieken... Toen we thuis kwamen (met nog wat potgrond die Ton en ik samen droegen, jawel, mijn held!) heb ik de plantenbakken voor het huis min of meer gereorganiseerd, zodat er aan de ene kant een vijg staat en aan de andere kant een druif. Als die het gaat doen. De rozen, die we voor de verjaardagen kregen, moesten ook een definitieve plek krijgen, dat is gebeurd, en nu moet ik nog van alles voor de vergadering van morgen, maar ik ben te moe om na te denken. Ik viel straks onder het nieuws ook al in slaap. (Dat kan ook het resultaat zijn van Ineke's behandeling.) Nu ja, nog maar even vervrouwen, en opschieten. Het is bijna een uur, de rest moet morgen maar. Word deed heel vervelend met het printen van het Berichtenblad. Telkens herpagineren enz. 

9 april 2013. Een drukke dag, met veel klusjes. Telefoontjes ook, en vanavond de laatste film van het seizoen. Het lukte de rolstoel in Wils auto te proppen, dus dat werkt ook. Daarna moest ik verder met de voorbereidingen voor de vergadering van donderdag, dus het is half twee en ik houd het kort. Maar vanmiddag genoot ik wel even van de geur van de eerste regen van de lente. Hopend dat het morgenochtend droog is, want ik moet vroeg weg. Ton niet gelukkig, dat scheelt. 

8 april 2013. Ik werd vroeg wakker, Ton had vannacht een tijd opgezeten, dus hij sliep nog wat door. Omdat er regen is aangekondigd ging ik met mijn ochtendkoffie naar het dak, om bladeren en afval weg te doen, maar ik zag dat mijn buurman al een heleboel had opgeruimd voor mij. Onbetaalbaar, zulke buren! Er bleef voor mij nog een flinke blauwe puinzak te vullen, maar die is dan ook helemaal vol, want ook de bladeren van het platte dakje boven de keuken zijn er in verdwenen. Nu niet vergeten buiten te zetten. In elk geval zal dit niet meer nat worden. Tegen half twaalf moest mijn lief toch maar eens wakker worden, en ik had wel zin in een tweede kop koffie. Intussen haalde ik een kunstig merelnestje weg, dat mevrouw heel lief had gebouwd op het plankje tegen mijn schuur, dat voor een blinde kat nog te bespringen was geweest. Het was, afgezien van de katten en de brutale duiven, die zeker de eitjes hadden geroofd, natuurlijk een prachtig plekje: overdekt, 's morgens zon, en wat begonnen was als een slordige stapel takjes, was zomaar, door wat gedraai met haar achterwerkje en de toevoeging van wat plantenresten, een fraai nestje aan het worden. Ik kon echt niet gaan wachten tot er eitjes in zaten... nu maar hopen dat ze een nieuw nest kan maken voordat ze ontzwangerd raakt. Na de fysiotherapie zochten we ons naar naar het cadeau voor onze schoonzoon, dat we heel zorgvuldig hadden opgeborgen. Uiteindelijk lag het waar het te verwachten was, alleen net een millimeter anders. Al met al hadden we pas de bus van vijf over vier, hiervoor, en waren we een uur later ter plekke. Zo zagen we een kwart van de kinderen en de helft van de kleinkinderen vandaag. Gezellig! 
Om acht uur waren we bijna thuis, Ton kon het grootste deel van het nieuws nog zien, terwijl ik het eten klaar maakte. Later was er nog van alles te doen, en de lijst lijkt elke dag langer te worden. Kortom: ik doe te weinig. Daar houd ik dan nu ook maar mee op. ;-)

Zondag 7 april 2013 was nog best fris, al scheen de zon toen wij naar de kerk liepen. Ton wil de rolstoel alleen gebruiken als het echt nodig is. Bewegen is leven! Het ging minder vlot dan gisteren, dat wel, maar toen was het ook al later. In de kerk waren verschillende oude bekende gezichten, die niet langer wilden wegblijven, nu de zaken veranderd lijken. In elk geval was het bemoedigend, en het kwam de gemeentezang zeker ten goede! We gingen toch maar met de bus terug, maar bij Hoogh Bouland (dat de juf op het bandje uitspreekt als hoogboeland) stapten we uit om via de Yuppenbrug over het bolwerk naar huis te lopen. Toch weer honderd meter extra. Vanmiddag weer getikt aan de eindeloze stroop die kerkelijke ellende veroorzaakte. Maar er is een en ander op de bus, dat wel. Ik kom echter aan mijn eigen dingen maar nauwelijks toe, op deze manier. Met zorg zie ik postzegels die plat waren weer omkrullen. Ze hadden allang gesorteerd weggeborgen moeten zijn. Nu eerst maar aan de vergadering verder. Morgen dus, want het is alweer kwart over elf en ik heb er wel genoeg van voor vandaag. 
Maar eerst mijn schoonzoon feliciteren die morgen aan de tweede helft van zijn eerste eeuw begint. Van harte, Ferry! 

6 april 2013. Een heldere dag, maar nog steeds met koude wind. Ik liep nog maar naar AH voor wat peren en zo, want die waren er niet meer genoeg. Later gingen wij naar de Pieterskerk, waar wij de verjaardag van Katrien, de beheerster van de kerk, mee mochten vieren. Ze jokte er tien jaar bij, en zo vierden we haar vijftigste verjaardag... ;-) Een groot succes met veel muziek en dans, lekker hapjes en heerlijk drinken. Er waren bijna twee honderd mensen, waaronder een paar heerlijk ondeugende kinderen. Echt, de leukste verjaardag die ik ooit heb meegemaakt! Complimenten... (morgen maar even niet op de weegschaal, vrees ik..) Ton en ik hebben zelfs nog een paar pasjes van een 'reel' mee-gehuppeld. Na het eten mocht ik nog wat tikken, dat zit Ton nu weer te corrigeren en anders te ordenen. Zo blijven we bezig. :-) 

5 april 2013. Ton begon van morgen eindelijk aan Het slot op Den Hoef. Spannend! Het ontbijt schoot er bij in, dus ik ging voor de tweede bak koffie maar op de fiets naar de Olifantenwinkel, want sommige dingen heb je nu eenmaal niet bij Albert Heijn. Het waaide nog best hard, maar het was net te doen. Drie kwartier deed ik er over. Ruim. Dus Ton had niet gemerkt dat hij op de koffie wachtte... ;-) Later heb ik nog eens een uurtje gestreken, ik liep erg achter, en als het Berichtenblad binnenkort geprint moet worden, moet ik boven ruimte hebben. Ik wacht nog op een stukje informatie. Tussen de bedrijven door lees ik in het spannende boek van Nora Roberts dat ik voor mijn verjaardag kreeg, dus dat gaat mee van het aanrecht naar boven en weer terug... Ton zit weer te schrijven, en ik mag nog wat voor hem tikken, dus daar gaan we maar weer... Om kwart over elf is de eerste versie af, dus het valt mee, vandaag... 

4 april 2013. Veel jarigen vandaag, maar we konden nergens heen. De fysiotherapie is op een, vind ik, ongelukkig uur, en dan doe je de rest van de dag niets meer. Behalve boodschappen. Een paar wassen gedraaid, allerlei kleinigheden, nog wat getikt voor Ton, telefoontjes... zo'n dag...

3 april 2013. Vandaag mochten wij weer naar Daniël en Ineke. Ik had alles klaar gelegd, mar vergat de tas met medicijnen, heel vervelend, er moest iets nieuws worden getest. We moesten ook nar de bank, en daarvoor zocht ik op het laatst nog van alles bij elkaar. Daar zal het wel van komen. Ton was nog moe, dus hij liep voor een deel achter de nieuwe rolstoel, voor een deel liet hij zich er in vervoeren. Op HC heeft hij zich ook geoefend als zelfbeweger, maar dat valt hem nog erg tegen. We brandden een paar kaarsjes voor dierbare zieken, en schreven bij thuiskomst nog een paar kaarten voor jarigen. Pauline, van harte! Jouw kaart komt vast niet meer op tijd! Helaas. Vanavond heb ik eindeloos mailadressen gewist of aangepast aan de hand van de mailserver die een aantal Paas-mails niet had kunnen afleveren. Dat onderhoud is af en toe nodig, maar kost wel veel tijd. Het is bijna kwart voor een, dus ik ga Ton maar weer eens uitnodigen het hogere op te zoeken...

2 april 2013. Een heldere dag, die ik begon met een uitgebreid bad, aangezien ik mij om niemand anders hoefde te bekommeren... ik kon mijn tijd vandaag zelf indelen. Lekker! :-) Dus las ik rustig Quo Vadis helemaal uit. En ik ging later verder met mijn Nora Roberts. Vanmiddag heb ik een uur of vier mails zitten beantwoorden, en het eind is nog lang niet in zicht. Daarna werd het tijd om mijn echtelijke plichten waar te nemen: soep maken. Toen had ik al boodschappen gedaan, want er was van alles op. Nu ja, er staat weer ruim 2 of 3 liter. We kunnen even voort. Daarna had ik een half uurtje, en toen moest ik weer langzaam naar het station, want ik had bericht gekregen dat Ton er aan kwam, en beladen was met boeken. Inderdaad had hij een tas bij zich, die ik voor hem heb gedragen. Hij was nu wel erg moe van aandacht geven en vanmiddag hadden ze ook een flink eind gewandeld in de zon... maar de straffe wind had Ton wel de adem benomen. Intussen is het kwart over een, ik heb nog wat foto's van zondag proberen te redden, maar ik had ze net zo goed niet kunnen maken.. Die Galaxy note is wat dat betreft helemaal niets. Verder is het een wondertje waar ik blij mee ben...

1 april 2013. Er waren vandaag iets hoopvoller berichten over Geneviève, die in het ziekenhuis ligt, maar blijf nog maar even bidden, dat heeft ze hard nodig. Omdat ik vannacht heel slecht had geslapen, kwamen wij vanmorgen laat op gang. Ik was toch weer 4 ons aangekomen van twee glazen wijn, een paar plakjes worst en kaas, en een klein deel van het frugale diner dat ik later voor Ton had gemaakt. Ik zit nu weer boven de tien kilo overgewicht. Gisteren dook ik er net een ons je onder. Voorlopig blijf ik nog maar suiker en koekvrij leven. Ik wil er  nog wel iets af, al gaat het steeds langzamer, natuurlijk. Vandaag heb ik vooral in treinen gezeten, want Ton wilde wel weggebracht worden naar het Noorden, waar ik overigens nog een nuttig klusje kon doen. Om 7 uur ging ik daar weg, om kwart over tien was ik weer thuis, daarna een paar telefoontjes, wat mails, en het is al bijna morgen. Dus nu maar eens naar bed.

Zondag 31 maart 2013 Eerste Paasdag volgde op een korte nacht vanwege de zomertijd (lees: tweede wintertijd brrrrrrrrrr het sneeuwde hier nog vanmorgen!) maar we gooiden de ramen wijdopen om de klokken van de Dom te horen in de traditionele Paasjubel. De Salvator is de zwaarste klok, die alleen met Pasen klinkt (bij mijn weten). We werden er vrolijk van wakker! Maar vanwege de kou namen we toch een taxi naar de kerk, het werd een lange dag! Parel en Mik waren er ook, fijn was dat! De kinderen gingen paaseieren verven tijdens de dienst, dat was slim bedacht. :-) Ds. Hamrat nam afscheid, na 2 1/2 jaar, en dus was er na de dienst koffie met lekkers, en nog een lunch. Wij hebben daarop niet gewacht, maar toen Mik klaar was met paaseieren en paashazen zoeken (dit keer binnen, en niet in de tuin, vanwege de kou) gingen we snel met Parel en Mik naar Amsterdam. Wij waren zo heel comfortabel en gezellig over, en het laatste stuk liepen we rustig in het zonnetje. Zo kreeg Ton toch nog beweging. In de Keizersgrachtkerk waren ongeveer tien keer zoveel mensen aanwezig als in de Pieterskerk, hoewel de laatste net wat ruimer is. Heerlijk gezongen, en na afloop nog heel wat mensen gesproken. Ton moest er kennelijk zijn, want er was een aardige jongen die drie woorden Nederlands sprak, en verder Russisch. Zo knap dat Ton dat, na een stroeve begin-minuut, toch zomaar uit zijn mouw schudt! En vlot! Met de tram en de trein terug naar huis, het was nog licht toen we in Utrecht aankwamen, maar het duisterde toen we thuis kwamen. Snel heb ik een feestelijke maaltijd in elkaar geflanst, maar de afwas staat er nog, want ik had nog een Paasmail willen sturen, en daar kwam ik maar niet aan toe. Daar ben ik vanavond een hele tijd mee bezig geweest. Verbazend hoeveel mensen er in je adresboek staan, van wie je geen idee hebt wie ze zijn en wat ze daar doen... Moet ik weer eens naar kijken. Ik laat de afwas maar staan, vrees ik, want nu is het tijd om potjes te breken, en daar heb ik geen zin in. In elk geval: dit is een dag van nieuw begin. Dit is de dag die de Heer heeft gemaakt. Laten wij ons daarin verheugen! Gezegend Paasfeest, alwie dit leest! 

30 maart 2013- stille zaterdag. Ton hield het heel rustig, ik deed boodschappen, later liepen we naar de kerk, langzaam maar zeker. Er was dienst in de crypte met prachtige muziek van de fluitiste Pauline (hoeheetzeookalweer) met tenorfluit en een Japanse bas. Muziek uit de onderwereld, waar Christus reddend rondgaat. Heel bijzonder. Het was erg koud, dus we namen de bus terug, dan moet je nog genoeg lopen. Ton viel in slaap, ik had wat telefoontjes en ging mijn haar wassen. Het is bijna 31 maart, dus ik wens iedereen een gezegend Paasfeest! Jezus leeft, en wij met Hem. Wat kan ons deren? 

29 maart 2013. Goede Vrijdag. We hebben onder andere gekeken en geluisterd naar de prachtige uitvoering bij de EO op 2 van de Nederlandstalige Mattheüspassie. Wat een vuur! En wat een prachtige teksten. Die heb ik later van internet gehaald en voor Ton afgedrukt. Ton houdt niet erg van Bach, maar het Evangelie komt zo wel dichterbij. Later nog een indrukwekkende kruisweg met o.a. Mgr. Daneels. Zelf had ik de bijbehorende stukken al gelezen in het Grieks van Marcus en van Mattheüs. Vanavond in de kerk lazen we de variant van Lucas. We gingen met de bus, en kwamen lopend terug, de bus bleek net weg te zijn. Zo koud als gisteren was het niet... maar tegen de tijd dat we bijna thuis waren moest Ton toch wel even op een bloemenbak zitten... En toen ging de telefoon... Nu is het bijna zaterdag. Bless you.

28 maart 2013. De dag begon helder, met zon, en eindigde met lichte sneeuw bij een bijtende kou. Aan het eind van de morgen werd ik geveld door krampen in de buik, met bijbehorende toestanden, zodat ik eindigde in mijn bed, met een warm kussen erop, terwijl Ton alleen naar de fysiotherapeute wandelde (en terug) en terwijl de buren vergaderden zonder mijn aanwezigheid, wat later. Tegen het eind van de middag was alles wat bedaard, ik had ook geen druppel meer gedronken en niets gegeten, en vanavond zijn we met de taxi naar de kerk gegaan. We werden vriendelijk thuis gebracht met de auto. Tons adem werd afgesneden in deze kou, dus niets naar huis lopen... 

27 maart 2013. Laat op, rustig de krant gelezen, een hoofdstuk Nieuwe Testament, ontbijt... muizen in de keuken op bezoek in het oude doosje met gif, die nieuwe dure van Bayern raken ze niet aan. 18 euro nota bene! Er zijn echter groter zorgen. :-) Maar het was wel minder koud, in elk geval minder wind. Ton heeft zich vandaag op de studie van het Johannes-evangelie gestort, in verband met zijn komende Waalse dienst. Duurt nog even, maar een goede voorbereiding geeft rust. En het leidt af van de geleden narigheid. Dat is ook positief. Helaas kreeg ik hem vandaag niet uit de pyjama. Ik moest wachten op een stuk dat hij aan het schrijven was, dus ik heb de bedden maar weer eens verschoond. Een zwaar en lastig werk, dat ik graag uitstel. Nu draait er een was, nadat ik vanavond zelf lekker in bad was geweest. Avondtarief. In bad bijna Quo Vadis uitgelezen. Ik vond dat een keurig boek voor de vastentijd. (Alleen geeft het af aan vochtige handen, dat is wel lastig...) Beneden heb ik Laurentins verslag van wat er werkelijk gebeurde in Lourdes voor de tweede keer ter hand genomen. Ton kreeg het van Sint, we lezen het beiden. Na het Paasfeest ga ik mij weer werpen op de wachtende lichte lectuur, maar het is wel goed je iets te ontzeggen, en zo meer stil te staan bij de tijd van het jaar en de betekenis ervan. 

26 maart 2013. Vandaag hielden we het noodgedwongen rustig. Vannacht was Ton heel onrustig, maar hij had ook zijn druppeltjes niet voldoende genomen gisteren, in alle drukte, en daar betaalde hij de prijs voor. :-( Een flink aantal keren druppelen en wat drinken bracht hem weer in het gareel. Maar vanmiddag viel hij na het ontbijt als een blok in slaap, en hij heeft zelfs het avondeten in bed genoten. Pas tegen het eind van de avond kwam hij er uit om nog wat met zijn pedalette te oefenen. Zelf heb ik ook niet veel nuttigs gedaan. De apotheek bracht alle medicijnen voor een paar maanden in een keer. Mik maar in de koelkast. Ja, hallo! En het belangrijkste medicijn was er niet bij. Nu ja. Dat komt dan nog wel. Vanavond heb ik mij gebogen over de opmaak van het nieuwe Berichtenblad. De inhoud is door de Voorzitter verzameld dit keer. Morgen geen Daniël en Ineke. Ik moet nog zoveel dat ik niet meer weet wat, dus dat bevordert de werkzaamheden niet erg... Die kou ook niet! 

25 maart 2013. Een heftige dag! We moesten al om tien uur de deur uit om op tijd in het ziekenhuis te zijn bij de longarts. En koud dat het was! Nu ja, de longarts heeft geluisterd, het hoofd geknikt, een paar recepten geschreven, o.a. voor een nieuwe medicijn, vond ons hoesten onbelangrijk, en laat ons over een jaar terugkomen. Deo volente. Over het stukje van de Bleekstraat naar huis deden we 35 minuten, maar dat lag aan de wind. Geen fysio vandaag, we verwachtten al dat we bij de longarts zouden moeten wachten, maar wel een bezoek van een pastor pastorum vanmiddag, en dat deed ons beiden heel erg goed. De manier waarop de kerkeraad met Ton is omgegaan klopt niet, en Tons visie op wat wel gezegd mag worden klopt helemaal met het officiële standpunt. Verder was het een warm en geestelijk man, dus dat gesprek was balsem voor de gepijnigde ziel. Dank! :-) En nu zijn wij moe. Dan weet je niet meer waar je aan moet beginnen. We gaan vandaag maar een beetje vroeg eten, dat kan ik nog net overzien zonder in slaap te vallen...
Daarna moest ik toch nog wat boodschappen doen - en ik ben mijn sleutel kwijt geraakt. Wat vervelend nou! We wachtten op de apotheek, maar die kwam niet voorrijden. Misschien hadden ze de spullen niet in voorraad. Er moest nog weer getikt worden vanavond en gemaild, en gebeld, nu is het bijna morgen, en mijn oor begint weer houteriger aan te voelen, dus het is de hoogst tijd dat we gaan slapen. Morgen niet bellen voor twaalf uur, s.v.p. ;-) 

Zondag 24 maart 2013. Het was net boven het vriespunt (officieel dan) toen wij om negen uur werden opgehaald voor de dienst in Zeist, waarin Ton mocht voorgaan. De kerk was goed gevuld, en de dienst werd zeer op prijs gesteld. Het élan en de jeugdige geest van mijn echtgenoot werden geprezen, evenals de theologische diepte en warmte. Men had er echt iets van opgestoken. Hartverwarmend het verschil met de kerkeraad van de eigen gemeente die meent dat mijn lief seniel is en niet meer bij de tijd... Maar ach, wie het geroepen is om het Koninkrijk te dienen moet niet achterom zien, zegt de Heer. In de dienst was ook een zanger met een prachtige stem en een mooie techniek, zodat deze morgen aan alle kanten een goede en mooie dienst bood. We werden na het koffie drinken ook weer helemaal thuisgebracht (Goddank!) en zo zat Ton om kwart voor een al aan de lunch, en lag hij om twee uur uitgeput in bed. In de tussentijd heb ik de dienst op het web gezet, en nu ga ik nog maar eens wat papieren opruimen, want ik heb heel wat afgeprint, de laatste dagen. Er is ook geen bladzij kladpapier meer... Wel een hoop troep overal. Ach, ik had zo gehoopt om nog een jurk en een jasje te kunnen naaien voor de Pasen! De stof ligt er al jaren. En ik kwam er nooit aan toe omdat ik zelf dienst had. Nu niet, maar in de Heilige Week wil ik daar niet mee bezig zijn. En het 'gedoe' van de afgelopen week kostte ook mij veel tijd. Dan bedoel ik niet de dienst, al gingen daar ook voor mij veel uren in zitten. Wat zijn wij toch gelukkige mensen dat we zo mogen samenwerken! Heerlijk. Er is toch niets mooiers dan te mogen vertellen dat God van alle mensen houdt, hoe ze ook in elkaar zitten... 

23 maart 2013. Het is ijzig koud. We namen ruim de tijd om op te staan, maar om een uur of elf bracht Ton mij de morgenkoffie en de krant, en tegen de noen ging ik met gezonde tegenzin naar de keuken. Gelukkig had ik gisteravond de verwarming een beetje aangezet. Dat scheelde wel. Ik had geen rijpe peren meer, dus moest het met een half blik perziken vanmorgen, dat smaakte niet slecht :-) Maar daarna moest ik echt wel de straat op om boodschappen te gaan doen. Die gevoelstemperatuur van - 10 die het internet aangaf klopte aardig! Nu ja, ik heb en passant een paar boeken gevonden die in de aanbieding waren, en die ik wel graag wilde hebben. Nee, niet die op mijn lijstje stonden, die moeten via internet, vrees ik. Ik had een boodschappenkarretje mee, maar dat rukte mijn arm wel uit de kom. Beter dan sjouwen, dat had ik ook niet gehaald, maar volgende keer de rolstoel maar mee... en nu na een uitgebreid telefoongesprek moet ik de liturgietjes maar eens gaan printen. Ton mag morgen om tien uur voorgaan in Zeist, Lutherse kerk, Woudenbergseweg 38

22 maart 2013. Eduard verjaart, maar we gaan er niet heen, helaas geen tijd. Wel onze hartelijke felicitaties, jonge man! Maar aan het eind van de dag kan ik melden dat Tons dienst voor zondag wel in elkaar zit, de preek is zo goed als af, al zal hij ongetwijfeld morgen nog wel iets veranderen. De liturgietjes moeten nog afgedrukt, maar dat zal morgen moeten gebeuren. Het is bijna half twaalf, en het is welletjes... Het was een bijzonder drukke dag. En dan heb ik nog niet eens boodschappen gedaan, want de buren beschikken voorlopig niet over een auto. Dat is een tegenvaller! Die maakt je weer dankbaar voor alle keren dat het wel ging. :-) 

21 maart 2013. Een dag van fysiotherapie, veel telefoontjes, veel tikken, veel druk(te). En koud!

20 maart 2013. Het zou lente moeten zijn, maar het is voluit winter! En niet alleen buiten. Ton heeft heel de dag gewerkt om een vergadering voor te bereiden waar hij vanavond toch wezenlijke kritiek moest uiten. Het resultaat was dat hij letterlijk gedwongen is de kerkeraad te verlaten. Tja, Israël was zijn profeten ook niet waard. Een lange periode van dienst aan de kerk is hiermee afgesloten. God behoede onze gemeente. Het is diep-treurig allemaal. Maar Ton is met een hart in vrede vertrokken, en wenst niemand iets slechts toe. Dat is wijs en vroom en vroed. Ik probeer er een voorbeeld aan te nemen... Nu verder met de dienst van zondag. 

19 maart was erg vol. Het begon met een schokkende vergadering over de fundamenten onder onze huizen. Dat was om 11 uur, en om iets voor 1 moest ik echt weg, omdat we op tijd bij Daniël moesten zijn. En Ton is niet zo fit, dus die had hulp nodig met aankleden en zo. Hij was al begonnen gelukkig. We waren op tijd, en er is veel gesleuteld aan mijn lief en mij. Dank aan degenen die extra moesten wachten! En aan onze geëerde therapeut natuurlijk. Er moesten nog een paar boodschappen gehaald op HC, en dat kostte enige tijd, maar ik kreeg wat nodig was. :-) Thuis snel aan het werk: tikken, schrijven, veranderen, en er moest nog verse soep gemaakt worden ook. Er staat nu ruim 3 liter af te koelen. Plus nog een bakje visragout. (Gek, vroeger schreef je dat toch met een dakje er op...!) Ton houdt veel van vis. Je komt wel aan van die ragout, natuurlijk... Allemaal lege calorieën... Nu ja. Ik eet er niet van, maar ondanks het vasten ben ik al een week niet meer afgevallen. Daar vast je niet voor, maar het is wel een aangename bijvangst, als het mocht gebeuren... Aan het suikerloos bestaan ben ik in totaal toch wel een kleine 5 kg kwijt geraakt. Niet dat je het ziet, maar ik voel het wel. Hoera, Tons stuk is nu af, en verzonden, en voor alle zekerheid ook nog in tig-voud afgedrukt, en nu zit hij beneden lekker even piano te spelen. Op de piano staat de lampekap die we met de verjaardag kregen te gloeien in verschillende kleuren, want ik heb 'm zolang op een plaatje gezet waar ledlampjes in wisselende kleuren hun licht door werpen. Voorlopig houden we dat nog maar zo. Nu moet ik eigenlijk mij voorbereiden op de vergadering van vrijdag. Een alternatief is op tijd naar bed (het is bijna 11 uur), en dan morgen wat vroeger op. We zullen zien.

18 maart 2013. Een heldere dag, maar we stonden niet al te vroeg op. We zijn beiden moe. Bij de fysiotherapie bleek wel dat Ton nog niet fit is. Het is maar goed dat hij het sleutelen aan zijn hoofdhuid heeft uitgesteld. Hij zou het niet kunnen hebben. Ik ging ook mee naar de fysio en deed het rustig aan, maar evengoed duizelde het mij... Ik hoest echter wat minder. Maar ik merk dat ik niet teveel tegelijk aan mijn hoofd kan hebben. En daarvan was er juist zoveel vandaag. Dit wordt een heel drukke en gecompliceerde week. Nog een vergadering ook. Daarvoor moet ik een boel uitzoeken, maar ik ben heel de middag en avond bezig geweest met een stuk waar Ton aan schrijft. En herschrijft... En... Dat is dan nog niet eens de preek voor zondag. Bovendien kwam er weer een boel informatie binnen over huizen en hun funderingen. Onleesbaar voor mij op dit moment. Mag ik even ophouden met bestaan? Ik ga morgen wel weer verder. 

Zondag 17 maart 2013. De wekker stond op 7 uur, Tons pak hing klaar, maar we waren niet in staat om vanmorgen naar de kerk te gaan. Om de een of andere reden had Ton vannacht heel veel last van jeuk, dus dat schoot niet op... Jammer, we hadden wel naar ds. Ribs willen gaan, maar het lukte gewoon niet. Het was ook teveel, de afgelopen week, soms heb je dat. Ton had een pyjamadag, en dat doet hem goed. Om 12 uur ging ik koffie zetten, om kwart voor twee begon ik aan het ontbijt... Al dat fruit... het kost toch drie kwartier voordat fruit en pap boven zijn. We hadden de tijd, en die namen wij. Na het eten is Ton maar weer eens gaan kijken naar een kladblaadje dat ik voor hem heb uitgetikt, en ik heb wat muziek in de computer gezet voor zijn dienst van Palmpasen... Maar we hebben nog wel Songs of Praise gezien... :-) BBC

16 maart 2013. Vandaag vierde Amber haar verjaardag, en we zijn er geweest, al was het laat. Ton was door gisteren over- en oververmoeid. Maar we hadden het genoegen de jarige blij te maken, blij te zijn met de ouders, en de vele familieleden, ja, we zagen alle kleinkinderen even, vluchtig, en ik had ook nog het genoegen mijn jongste zus en haar man te zien. Tegen zes uur bracht Tonio ons weer naar het station, en zonder al te grote wederwaardigheden kwamen we in Utrecht aan, en uiteindelijk thuis. Ton was wel heel blij dat hij gereden kon worden, want hij was aan het eind. Tijd voor rust! Dachten wij. Want ach... de telefoon veranderde heel onze avond. :-( Er was elders een rampje gebeurd, en daar moest bij worden stil gestaan. Ik moest ook nog practische dingen doen, dat lukte :-) 
En om elf uur ging ik nog even lekker in een warm bad. Dat wilde mijn lief toen ook wel, dus nu is het middernacht, en ik ga hem er nu uithalen. Genoeg geweekt... en dan slapen. God geve het. 

15 maart 2013. Nederland doet (van alles). Wij ook. We stonden om kwart voor zeven op, midden in de nacht dus. In Delft was mijnheer Ham, een steunpilaar van de Waalse kerk, overleden, en hij zou vandaag ten grave gedragen worden. Om elf uur moesten we wel in Delft zijn. Dat leverde op: kwart voor elf, en om negen uur ruim de deur uit. Omdat ook het huis bekeken zou worden vandaag op constructie-fouten e.d. moest het ook nog lichtelijk netjes achtergelaten worden. Ik ging er maar van uit dat mannen niet zo nauw zien. ;-) Het ging om de scheuren in de muren, niet om het stof op de schilderijlijstjes of op de lampen... Hoe dan ook, dankzij een taxi in Delft, waar het inmiddels sneeuwde en vinnig koud was, kwamen we zeer tijdig in de kerk aan. Ik ritselde meteen maar een kopje water, tegen het hoesten, dat heeft wel wat geholpen, al moest ik menige blafhoest smoren in een prop zakdoekjes. Het was een mooie, ingetogen en heel rustige dienst, passend bij de overledene, die er tevreden bijlag. 87 was ook wel genoeg, nadat zijn heup gebroken was. De predikanten werkten mooi samen, de kerk was met ongeveer 70 mensen aardig vol, ((een van de sprekers memoreerde dat oom wel eens zorgelijk vroeg: hoe krijgen we nu toch weer mensen in die Waalse kerk? en hij merkte op dat het oom bij deze gelegenheid uitmuntend gelukt was... <g>)) D'outre- tombe sprak de overledene ons ook toe bij monde van de predikant, en dat leverde een fraaie definitie van ware liefde op: Parce que c'était lui, parce que c'était moi. Citaat van Michel de Montaigne. 
Gelukkig konden we meerijden naar de begraafplaats. God had een engel voor ons klaargezet. Na afloop bracht hij ons ook nog naar het station, waar wij, met dit hondenweer, zeer dankbaar voor waren. Om vier uur kwamen we aan in Utrecht, en tegen half vijf waren we thuis. Ton voelde zich heel erg moe en niet erg lekker, hij hoest nu ook! Lichte blosjes... mmmm. :-( Het lukte mij om hem voor ik boodschappen mocht doen met de buren zijn diner te geven, afgezien van de koffie. Toen ik terugkwam zat hij nog net zo als toen ik wegging. Zelfs de sudoku ging hem niet goed af. Dus voordat de boodschappen werden uitgepakt heb ik eerst mijn lief uitgepakt en in bed gelegd. (Ja, mét pyjama aan, wat denk je wel?) Hij sliep al voordat ik met de koffie boven kwam. Hij werd half wakker, maar de koffie zal nu wel koud zijn. Geeft niet. Ik hoop dat het morgen allemaal lukt, en anders is het overmacht. Tot dan.

14 maart 2013. Het is nog steeds fris, pas tegen half twaalf kwam het boven het vriespunt. Ton ging naar fysio, ik bracht hem, maar ging niet mee, want die blaffende hoest is niet zo sociaal in een ruimte waar iedereen hard werkt en diep inademt. Maar het wordt al een klein beetje beter. Denk ik. Meteen heb ik maar wat boodschappen gedaan, toen ik toch die kant op was. Vanmiddag heb ik Tons liturgie verder bijgewerkt, hij had toch nog wat aanvullingen. Muziek moet voor een deel ook nog. Morgen of zo. Vanmiddag een paar boodschapjes gedaan zonder Ton die wilde blijven werken, gewoon wat vrouwendingen. Nu kan het kussen voor de rolstoel tenminste worden opgepakt en opgehangen. Dat soort kleine dingen. Was gedraaid. De dag is voorbij voordat je het weet. Vanavond belde Maryse nog, heel gezellig, maar lang praten doet hoesten. En toch! :-)

13 maart 2013. Witte rook... Het lijkt een goede paus te zijn, Franciscus I, maar hij heeft zich wel erg homo-onvriendelijk uitgelaten. Laten we maar voor de arme man bidden, en voor heel Gods kerk. Ton en ik zijn naar Daniël en Ineke geweest, het was minder koud, dus Ton heeft al met al wel een uurtje gelopen. Goede oefening voor Lourdes. Alleen zijn tempo ligt wat lager dan daar is gewenst. Ik lijkt een procent minder te hoesten, dus wie weet. Voor Ton heb ik vanavond de liturgie grotendeels in de PC gezet. Dat scheelt weer. Toch gek, dat ik geen dienst heb met Pasen. De Heer weet wat Hij doet. Er is zeker een reden voor. Tijd om te gaan slapen. 

12 maart 2013. Amber werd 11 vandaag, en daar zijn we een uurtje bij geweest. De rolstoel, die de kinderen hadden besteld, kon vandaag worden bekeken in Den Bosch, (Tonio haalde ons van het station) en toen Ton enthousiast knikte, werd hij op maat afgesteld, en er werd ook een veiligheidsband aan vastgemaakt. Ton heeft bij Tonio en Diana thuis uitgebreid laten zien hoe wendbaar de stoel is, en dat hij hem zelf kon bewegen. Er zat extra een kussen bij voor dezelfde prijs, dus dat was een gelukje! Glunderend bleef mijn lief heel het bezoek in de stoel zitten...

Tonio bracht ons met de stoel weer naar het station, waar we enthousiast werden begroet door Barbro, die ervaren rolstoelrijdster is (ze heeft zelfs aan rolstoeldansen gedaan destijds) en die heel tevreden was over de kwaliteit van de stoel. Zij zette hem in de trein, en had hem er al uit, eer ik de kans kreeg. Zo liepen we samen een stuk door HC, tot onze wegen zich splitsten. Ton heeft toen een eind geprobeerd zichzelf te rijden, maar het viel hem tegen hoe langzaam dat ging. Dat wordt nog even oefenen, maar volgend jaar heeft hij (bijna) net zulke spierballen als Tonio, neemt hij zich voor. (En dat zijn me joekels!!!!) Buiten was het weer ijzig, dus we waren blij toen we binnen waren en met soep en eten weer op temperatuur kwamen. Ton heeft nog een uurtje gewerkt, en nu is het bedtijd. Dank jullie allemaal voor een geweldige dag. 

11 maart 2013. IJskoud, gevoelstempertatuur - 10 graden, stond er op internet. Ton gebood mij dus thuis te blijven, hij ging alleen naar de fysiotherapie. Ik zag hem heen-dapperen. De bloeddruk was goed, en zijn verrichtingen ook, maar toen hij thuis was wilde hij alleen wat drinken en naar bed. Om vier uur belde de huidarts dat hij nog verder wilde snijden, dat gaat volgende week gebeuren. Vervelend, want de zondag erna heeft Ton dienst. Nu ja, anders zitten ze met mij opgescheept. Moet kunnen. Als ik dan maar niet meer zo hoest. We zien wel. 
Morgen is onze Amber jarig! Ze wordt elf jaar. 
Wel gefeliciteerd, grote schat. 

Zondag Laetare 10 maart 2013. Dignity bestond 25 jaar, dus hebben wij de moede leden uit bed gesjord (want gisteren en eergisteren waren énig, maar dood-vermoeiend, zei Ton nog voor het slapen gaan...) en de winterkou getrotseerd. De Hunzestraat in Amsterdam heeft geen ideale verbinding met het Amstelstation, dus we hebben wel een half uurtje moeten lopen. en koud dat het was! Maar we werden warm onthaald, en na afloop bracht Ben E. ons met de auto naar het station. We waren zeer welkom om ook te blijven eten, maar de energie was wel op, en Ton zei beleefd dat hij tegenwoordig bijna niets meer hebben mag. Op de valreep kreeg ik nog een fraaie oorkonde met hanger aan roze linten, waarbij werd verklaard door de Stichting Dignity Nederland dat ik ben benoemd tot ridder in de orde van de HH Sergius en Bacchus. Alle ruwe randjes van het verleden waren met dit lieve gebaar wel helemaal gladgeslepen! Het was ook een mooie viering, waar we met plezier aan terugdenken. Na afloop sprak de voormalige Deken van Amsterdam J. Stam ontroerende woorden, die voor velen de wonden, geslagen door de 'moederkerk' hebben geheeld. 
Het laatste stuk lopen van HC naar huis was wel weer heel koud, dus we waren dubbel dankbaar dat we naar het station waren gebracht. Ton liep dapper door. Na het eten ben ik mijn bed ingedoken, ik was nog steeds ziek, en ik kon niet meer op mijn benen staan. Pas tegen half elf lukte het mij om weer een oog open te doen. Even later kwam Ton ook naar boven, we keken vaag wat TV, maar gingen snel slapen. 

9 maart 2013. De verjaardag van mijn moeder. Ze zal vast met plezier hebben toegekeken uit haar verte naar alle klein- en achterkleinkinderen die gisteravond en vandaag onze verjaardagen hebben gevierd. De kinderen hebben Ton een andere rolstoel toegezegd. Hij was tot tranen geroerd. En verder kregen we nog andere, heel lieve en attente geschenken, kaarten en tekeningen van hen... Er was gebak van Smolders! Mmmmm....

(Vlnr: Mik, Opa, René, Tonio, Parel en Amber)
Tussen twee golven bezoek in heeft Ton vanmiddag geslapen als een blok, hij was net op tijd wakker voor het bezoek van vier uur. Om half acht had ik hem te eten gegeven en suften we met een kopje koffie in met een half oog open naar de TV. Toen ben ik maar een paar uur in bed gedoken. Kwart voor elf: er steekt buiten iemand vuurwerk af. Geen idee of er een oorzakelijk verband is. Hier sneeuwt het gelukkig nog niet. Morgen zullen we wel niet op tijd in de kerk zijn. Trouwens: Dignity viert zijn 25-jarig jubileum. Dus wie weet, ijs en weder dienende... Nu is het wel genoeg geweest. Ik kan niet meer praten en niet meer hoesten, dus ik ga weer op de bodem van mijn kooitje liggen. 

7 maart 2013. Dat lukte nog niet helemaal. Ton mocht alleen naar fysiotherapie. Later moest ik wel een boodschap doen, en daarna nog een, op de fiets, dat scheelde. Maar het miezerde wat, dus ik was miezerig. Heb wel geprobeerd in de halogeenoven van de Blokker iets lekkers voor Ton te bakken, en voor Parel, omdat het glutenvrij zou zijn. Geen meel. Hoop gedoe, moest de halve keuken opzij zetten, en straks terugzetten. Ruikt wel goed, maar ziet er vreemd uit. 
Ton heeft intussen geproefd en OK bevonden. De cakejes leken in 20 minuten gaar bij 125-150 graden, het vrij platte taartje kostte veertig minuten, maar ik heb daarna de onderkant nog hoog opnieuw gebakken op 220 graden, een minuut of vijf. Ik hoor morgen wel hoe het is. Vrij sponzig. Teveel ei dus. Nooit teveel, maar het kon minder. Zo, nu kan ik dit later nog eens terugvinden. Excuses aan de achtbare lezertjes. Kwart over twaalf, tijd om naar bed te gaan. Vier uur te laat voor mijn hoest, geloof ik. Tja... 

6 maart 2013. De hoest is iets losser na het bezoek aan Ineke. We liepen terug naar huis met een omweg. (Kreun). Goed voor Ton al dat lopen. Hij oefent voor Lourdes. '-) Verder heb ik vandaag nog niets gedaan. Behalve koken. Geen idee of ik heb afgewassen. Vanavond met Ton een krimi gezien. Verder helemaal niets. Ik deug niet. Mail niet gekeken ook, maar nu wel mijn bril gevonden. Halleluja! Morgen ga ik doen alsof ik weer mens word. 

5 maart 2013. De laatste dagen nauwelijks in de buurt van de computer geweest. Met een zware kou op bed gelegen. Bril is ook weg. Hoest nog niet. Maar vandaag werden we vrolijk wakker, 92 en een jaar of 65 jong, en 48 jaar getrouwd. We gaven elkaar een gewaardeerd geschenk, lazen de lieve post, (er werden meteen al postzegels in de week gezet) en konden om vier uur al de stad in om Tons door vogels bevuilde regenjas op te halen. (Ik had maar een klein ommetje voorgesteld, hoor!) We haalden het, de vlek was nog zichtbaar, dus dat gaat over. Terug met de bus. Ton kreeg een zes (mini)gangendiner plus koffie dus toen was ik wel op en hij was happy... Wat zijn wij bevoorrechte mensen. :-) 

1 maart 2013. De verjaardag van mijn vader hebben we sobertjes gevierd met een mini-tompouce die voor een maxi-prijs werd verkocht. 1.60 euro. Een jaankende schaand, zeggen ze dan terecht in Utrecht. Theo Blom ziet mij voorlopig niet meer. De kwaliteit is ook zo-zo, dus daar missen we niet zo veel aan. Ach, de dagen van Smolders!!! De opvolger is niet zo naar onze smaak. Hoe dan ook, we werden wakker als kruk en krak, en zo bleef het wel voelen vandaag. Ton had een pyjamadag, ik kleedde mij uiteindelijk wel aan, moest - ondanks het hoesten en de keelpijn - ook nog iets anders halen, en daarom konden we de gedachtenis aan Papa met vreugde en gebak vieren. Ton dan, ik vast nog steeds. Niet dat ik afval, tot mijn chagrijn, maar daar gaat het ook niet om. (Schreef ik braaf) Het was vinnig koud hier in Utrecht. Ook toen ik later met de buren boodschappen deed, maar in de auto heb je daar niet zo'n last van. Ik scoorde nog dierentuinpostzegels, die waren hier in het centrum mij ontgaan. Maar als jullie post van mij krijgen: wel alsjeblieft de postzegels bewaren... Eigenlijk had ik vandaag naar Alkmaar willen gaan om mijn vaders graf wat op te fleuren. Het mocht niet zo zijn. Tja.. dat heb je dan. 

28 februari 2013. Felicitaties aan mijn net iets oudere nicht Ellie! Het scheelt een paar weken... Vanmorgen werd ik wakker met keelpijn en een gevoel van ziek-worden. Ton maakte gelukkig koffie, maar ook daarmee lukte het maar nauwelijks om op tijd naar de fysiotherapie te gaan... Een handvol vitamine C bovenop de kiwi's van het ontbijt moet helpen... Intussen is de apotheek geweest met de juiste maat trombose-kousen voor Ton. Eergisteren brachten ze een te grote maat. En zijn pufje blijkt weer van samenstelling veranderd: het is minder goed dan de vorige lichting, en werkt in op de hypofyse. En dus op de hormonen. Leuk hoor. De Foradil wàs al niet optimaal de laatste tijd, maar nu hebben wij er een probleem bij. Ik kan mij er vandaag niet mee bezig houden. Wat heerlijk dat we Daniël en Ineke hebben om het goed te controleren. Ik had wel het gevoel van: laat maar eens nakijken... dus dat werkt nog wel bij mij. Intussen schijnt de zon een beetje, en dat maakt blij. Ik moet zo toch Tons blauwe regenjas naar de stomerij brengen, want een mededeelzame vogel liet iets daarop achter, maandag, en ik kreeg het er niet echt uit. Geen zin. Maar ach, de computer staat nog te defragmenteren. Gisteravond om een uur of negen aangezet, en nu nog niet klaar. Nog 2 1/2 schijf, schat ik...Terwijl ik dit tik kan ik even uitrusten, en mijn koffie drinken. 

27 februari 2013. Charlotte, hier met tante Parel, is jarig vandaag. Van harte gefeliciteerd, meisje. De ouders natuurlijk ook. Wij hebben ze zaterdag al gezien, en Ton is nog zeer wankel, dus wij gingen vandaag heel langzaam naar het spreekuur van Daniël en Ineke. Zij hebben hun best weer gedaan, en we gingen weer een paar procent vlugger terug naar huis, maar daarna was Tons energie wel weer op. Ik ging brave dingen doen, maar het lukte mij niet om on-line een rekening te betalen, zodat het maar gewoon moet met een overschrijving op papier. En zo vliegt de middag voorbij. Het is alweer tijd om naar de kille keuken te gaan. Misschien doe ik maar even alsof het wel vriest, en draai ik de verwarming aan...
Dat hielp wel, maar hoewel ik de hele avond achter de PC heb gehangen, kwam er niet veel uit mijn vingers. Meer onderhoud, programma's deïnstalleren, opnieuw installeren, veel mogelijkheden wegklikken... je moet wel heel attent zijn en je kunt nooit zeggen: installeer maar automatisch. Helaas is de mogelijkheid daarin in te grijpen niet altijd aanwezig. 

26 februari 2013. Ton voelt zich onaangenaam door de ingreep van gisteren, dus hij heeft alles afgezegd voor vandaag en morgen, zelfs de film waar hij wel heen had gewild. Daar ben ik dus maar heengegaan, en dus werd het voor mij een latertje. Maar niet te laat om nog onze jongste kleindochter Charlotte te feliciteren, die morgen negen jaar wordt. Een fijne dag, lieve schat! 

25 februari 2013. We moesten heel vroeg op, want kwart voor tien moesten we uiterlijk de deur uit om naar de huidarts te gaan. Die heeft weer wat weefsel verwijderd en een paar zalfjes gegeven. Ton moest wel even bijkomen, maar ze hadden goede koffie, dus na een halfuurtje zitten gingen we op huis aan. Daar waren we rond de noen, en anderhalf uur later moesten we weer bij de fysiotherapie zijn... Een drukke dag dus voor mijn lief. Gelukkig bracht de apotheek de spullen thuis, maar die belde net aan na een verre buurvrouw die iets terug kwam brengen, terwijl ik eindeloos met iemand aan het bellen was. Gelukkig hoorde Ton de bel. Vanavond ben ik nog aan kaarten bezig geweest, en ook toen moest er nog gebeld worden. Zo is de dag vol voordat je het weet. Ton ligt al in bed, en ik moet nog even een kaart afmaken, die morgen op de post moet. 

Zondag 24 februari begon wit, en daarom durfde Ton de tocht naar de Pieterskerk niet aan. In plaats daarvan keken wij naar de mis op de TV, waar de prediker heel snel klaar was met een goede preek. Een minstens zo goede preek, nee, echt, veel beter, hoorde ik vanmiddag bij de Charismaten in Amsterdam. De predikant was Lex Boot. Heel de dienst zat goed in elkaar, het eigen koor zong, en ondanks het slechte weer was de opkomst behoorlijk, ik schat 60-70% van wat er normaal zit. Om half zeven of iets later was ik thuis, en toen was het boontjes doppen en eten koken. Morgen moeten wij vroeg weer op, maar de avond ging op aan de telefoon, en Ton wil nog even iets lezen. Ik ga nog wat opruimen, en dan... Maar eerst nog onze hartelijke gelukwensen aan Annemieke en Jeroen, die samen jarig zijn vandaag. Veel liefs!

23 februari 2013. Omdat we vannacht lang TV hadden gekeken, en ik daarna niet meer had geslapen tot 5 uur, kwamen wij traag op gang. Maar ik moest toch nog wat dingen doen: cadeautjes inpakken, foto's zoeken in mijn archief... copiëren... en natuurlijk het ontbijt. Ton viel nog even in slaap terwijl ik bezig was, en zo trokken wij pas om kwart voor drie de deur dicht om naar Houten te gaan. Het was vlijmend koud, en dat liep niet makkelijk voor mijn lief. Maar hij zette door, en in Houten liepen wij een uur, héél rustig. Gelukkig hadden wij de wind meestal in de rug, maar halverwege moest Ton toch wel even op een bankje gaan zitten, terwijl ik hem, voor hem staande, uit de wind hield. Hijgend en wel kwamen we bij de jarigen, die met gepast enthousiasme hun cadeautjes in ontvangst namen. Het was niet overmatig druk, hetgeen ook betekende dat wij niet alle kleinkinderen hebben gezien. De helft kwam net toen wij weggingen. Laetitia was zo lief ons helemaal thuis te brengen, dat kostte maar vijf minuten meer dan ons naar Houten station te brengen, zei ze. Dat geloofden wij maar al te graag, en zo zat Ton al aan zijn toetje toen het half-acht journaal begon. 
Ik heb vanavond gekeken of ik nog iets kon brouwen van wat ik aan foto's had geknipt, maar daar zat niet veel bij. Half tien, en ik geeuw aan een stuk door. Ik ga maar eens kijken hoe het met Ton is.  

22 februari 2013. Pieters verjaardag is heel koud en guur. Gelukkig hoeven wij vandaag niet op pad, Ton is niet optimaal. Trouwens, morgen zal het ook slecht weer voor hem zijn, maar hij wil wel naar het verjaren van zijn  jongste kleinzoon en -dochter, dat dan wordt gevierd. Behalve even de stad in voor een verjaarscadeautje, en later het boodschappen doen met de buren <bless them> ben ik niet weggeweest. Dat was genoeg om koud te worden. Op zolder was het ook al koud, daar heb ik vanmiddag wat opgeruimd. Met de rest wacht ik maar tot het voorjaar. Nu sluit ik af met de hartelijke felicitatie voor Pieter en zijn zus en zijn ouders en grootmoeder...
Daarna keken Ton en ik samen naar El secreto de sus ojos... Wat een fantastische film. Die moesten we nog eens zien... Nu is het half twee, tijd om te slapen.

21 februari 2013. Een gure, winterse dag. Dat merkten wij goed toen wij naar de fysiotherapie gingen. En ook toen wij vermoeid naar huis liepen. Tevreden zei Ton: geoefend, en een wandeling, vandaag kan ik verder lekker binnenblijven en studeren. Ik hoorde hem later zelfs voor het eerst in tijden weer even pianospelen. Daar werd ik blij van! Niet dat die energie lang duurde, maar we gaan vooruit. Later zagen we Tonio nog even, die een laptop kwam ophalen, en al was hij verkouden, het is altijd aangenaam een van de kinderen even te zien. Al was het op respectabele afstand. :-) 
Vanavond moest ik nog wel even de kou in omdat er weer iets bijna op was, Ton had ook nog een verzoek, zo ging ik netjes op pad. Ik kwam minder netjes terug, want ik bleek een handvol sperziebonen niet te hebben afgerekend. Een handvol is toch 170 gram bijna, zag ik later thuis. Moet ik nog wel gaan betalen morgen. Of zo. Het zakje hing aan mijn pols en ik merkte het te laat op. En ik had géén zin om terug te gaan! Vanavond heb ik braaf een stuk over pater Kolbe zitten overtikken. Als penitentie, denk ik. Maar het stond toch al in de planning. En de financiën staan, zover mogelijk, in de computer. 
En morgen... morgen is onze jongste kleinzoon jarig. Pieter wordt zes jaar! Wel gefeliciteerd, manneke! 

20 februari 2013. Ton slaapt tegenwoordig weer goed, en hij heeft mij al drie dagen koffie op bed gebracht. Mijn held! Het was een beetje een lummeldag, Ton heeft nog zijn pyjama aan, ik ging vanmiddag op verjaarsbezoek, en deed wat heel kleine klusjes. Vanavond heb ik Ambers bladzij bijgewerkt, en nu moet ik maar eens aan de financiën. Er moet nog veel ingevoerd worden. Maar eerst wil ik mijn oudste nicht Greetje feliciteren met haar verjaardag! Een mooi en goed jaar toegewenst..

19 februari 2013. Gisteren was ik nog wankel, al zijn we wel naar de fysiotherapie geweest. Vandaag hebben we een flink stuk gelopen: naar het eind van de Twijnstraat en terug. En intussen wat boodschappen gedaan. Vanavond heb ik verwoed als datatypiste gefungeerd. En nog lang niet al mijn financiën van dit jaar staan in de computer. Ik liep wat achter en moest veel controleren. Morgen verder. :-)

Zondag 17 februari 2013. Ja ja... heel de nacht niet geslapen. Af en toe ingedoezeld, maar dan met een ruk weer klaarwakker. Ik heb het nog 7 uur zien worden, maar toen... ja, toen werd ik om half acht wreed wakker gezongen door de wekker op mijn mobiel. We waren in elk geval op tijd klaar om naar de kerk te lopen, net te laat om de bus te halen aan de overkant, die op zondag heel weinig loopt... Hoewel het beest in Tons borst bromde, ondanks het pufje, konden wij op ons gemak naar de kerk slenteren, en in 50 minuten waren we net op tijd op onze plaatsen! Het was (nog) wel koud, omdat er een frisse wind stond. Terug deden wij er ongeveer even lang over, zo niet langer, tegen de tijd dat Ton nog een koffie had gehad was het toch alweer te laat om naar het concert van Hesther Oor c.s. in de kerk van pater Kotte te gaan. Jammer, weer een gemiste kans. Ik viel trouwens in slaap zodra ik zat, dus nadat ik mijn koffie had opgedronken ging ik naar bed, en nu lukte het wel om te slapen! Of liever: het lukte niet meer om wakker te blijven. :-) Om een uur of vijf deed ik weer een half oog open, keek suffig naar facebook en klikte verstrooid op een link die iemand ergens had geplaatst... Dat bleek een opname te zijn uit de Grote kerk in Alkmaar, en ik vond er even later nog een, met prachtige opnamen, zodat ik dingen zag uit de kerk waarin ik ben opgegroeid en getrouwd, die ik nog nooit gezien had... Met dank aan degene die dit op internet heeft gezet! Met mijn mooie oordopjes kreeg ik een fantastisch geluid uit mijn mobiele wondertje. Lekker in bed. Daarna toch maar opgestaan, Ton zat vergenoegd te studeren in Cullmann (of Kullmann? Een van de grootste Nieuw-Testamentici) en had nog niet zo'n behoefte aan storing. Dus ging ik eerst maar verder met de soep, waarvoor ik vrijdag de pompoen had voorgekookt, en waarvoor ik zaterdag de rest van de ingrediënten had gesneden, en daarna gekookt in de snelkookpan. Daarin waren ze nagegaard, alles was nu koud, en het fijnmaken in de keukenmachine en het zeven ging nu zonder al te veel moeite. Er staat vier liter soep, deels veel dunner dan ik ze normaal maak, dus je bent er ook sneller doorheen, maar goed, we kunnen even voort. Tegen half acht was het eten bijna op, koffie, afwas, en nog meer getuttel. Nu is het alweer tien uur, en waar de tijd is gebleven weet ik niet. 
Dat is het rustige aspect van de rustdag, neem ik aan. In de keuken heb ik ook weer met interesse geluisterd naar het programma over kerkmuziek. Soms prachtig, soms niet om aan te horen, maar altijd kwaliteit, ook al begrijp ik het niet altijd. 

16 februari 2013. Vanmiddag maakten wij gebruik van het zachte weer om naar HC te lopen en via de stad terug te gaan naar huis. Ton moest wel drie keer zitten onderweg, en we moesten een paar boodschapjes doen, maar hij gaat vooruit. Vanavond lekker in bad geweest en nu slaapt hij als Doornroosje. Vanavond had ik weer last van de buikgriep, kon nog gaan dweilen ook. Balen. Morgen wordt alles beter. 

15 februari 2013. Wereldkinderkankerdag. Goddank waren onze kinderen al geen kindertjes meer, toen de kankers zich aandienden. We hebben veel om dankbaar voor te zijn. :-)
Vanmorgen kwamen we traag op gang, om 11 uur wekte ik Ton met koffie en een hele stapel kranten van de buren. Om 13 uur ging ik maar eens verder met de rest van het ontbijt. Daarna heb ik boodschappen gehaald in de Twijnstraat, vervolgens ons plastic weggebracht, ik heb nog wat vellen geknipt voor de postzegels, en om vijf uur begon ik aan het eten, dat vandaag iets bewerkelijker was dan anders. Ton wilde toen eigenlijk nog wel een kop koffie, dus eten deed hij na het boodschappen doen met de buren. (ja, die van de kranten!) In de laatste hap zat een graatje dat Ton niet gezien had, dus dat was even heftig. Ik zag het niet meer zitten, achter in de keel, en na een vijg en een toetje had hij er geen last meer van. Pfffffff! Waar ik last van heb weet ik niet, maar de ingewanden hebben een grote behoefte om leeg te zijn. Daar geef ik dan maar aan toe, je hebt weinig keus. Goed voor de statistieken, maar het verandert morgen echt niets aan de lijn... Ik heb vanavond niets zinnigs gedaan, een beetje gehangen achter de PC. Ik ga maar richting bed, Ton zit boven in zijn hoog vertrek warm ingepakt te lezen. Die komt dus weer laat slapen, vermoed ik. Morgen zo verder, dus. :-)

14 februari 2013. <3 ;-) Het was ijzig koud vanmorgen, en het begon net te sneeuwen toen wij naar de fysio gingen. We hadden wind tegen, dus het kostte heel wat tijd voor we dat kleine stukje hadden afgelegd. Tons bloeddruk was fantastisch, maar zijn prestaties waren een tikkeltje minder. Toen we terug gingen regende het. Maar nog steeds vinnig koud... Vandaag heb ik voornamelijk achter de computer gezeten, om een poster van Ton te copiëren, en de stukken aan elkaar te krijgen, bovendien de kreukels en scheuren er uit te werken... soms met maar 5 pixels tegelijk. Nu zien dat het netjes geprint wordt door de kopijwinkel. De file is wel erg groot. Eens kijken of het gaat lukken. Morgen... Ik kon straks niet internetten, misschien wordt het morgen dat ik dit kan opladen, we zien wel... Ton is langzaam bezig beter te worden...

13 februari 2013. Met veel  moeite kwamen wij bij Daniël en Ineke, maar het lukte. Ze hebben hun uiterste best op ons gedaan, en we hadden vijf minuten minder nodig om terug te komen dan om heen te gaan... 

12 februari 2013. Ton was verstandig en bleef lekker binnen. We stonden laat op, want ik had intussen veel slaaptekort, en vannacht kon ik redelijk slapen, omdat Ton nu niet echt het licht nodig had vannacht. Hij is echt een fractie beter, gelukkig, al heeft hij vanmiddag weer geslapen. Vanavond pas kwam hij beneden, aangekleed en wel. En daar heeft hij zitten lezen. Ik mocht mijn nieuwe paspoort ophalen, brrrr... koud! En daarna naar de bank, aan de andere kant van het stadscentrum. Daar moesten wat dingen eindelijk in orde gemaakt worden, en dat is nu ook geregeld. Die twee dingen zijn dan nu van mijn lijstje van gisteren geschrapt. Bovendien heb ik gasfornuis en aanrecht schoon gemaakt. A shining sink is a shining spirit... of zo. Zie flylady.net. Van mij mag het wat minder gaan winteren. Een van de voederblokken voor de mezen moest ik vandaag ontdooien... ik verwonderde mij dat ze er niet van aten, en wel van het blok beneden, maar bij inspectie bleek dat er sneeuw op was gewaaid, die was vastgevroren, zodat er geen vogel meer bij het lekkers daaronder kon... dat is dan morgen verholpen. :-) 
Vanavond heb ik eindelijk een Spaans gedicht vertaald voor het volgende berichtenblad. Hertaald, moet ik zeggen, want geen gedicht kun je vertalen en een poëtisch resultaat krijgen, zonder enige kunstgrepen... Ook weer van mijn lijstje schrappen. Ik hoef nu niet meer steeds dicht bij Ton te zijn, dat scheelt wel een hoop. Kortom: te weinig gedaan vandaag, maar het kon erger. Tijd om te gaan slapen. Of zo... En morgen begint de vasten weer. Erg goed voor mijn overvoede lichaam. Door alle spanningen en teveel werk heb ik mij de laatste maand bezondigd aan chocolade. En dan komt de rest vanzelf. Ik zit weer 6 kilo boven de rode streep. 

11 februari 2013. Een ijzige wind waaide ons tegemoet toen wij naar de fysiotherapie wankelden. Erg stevig stond Ton nog niet op zijn benen, hij is danig verzwakt, maar hij had goed geslapen, en was maar een keertje wakker geweest. Mijn persoontje had al die tijd liggen hanewaken, want ik kan nog slechter inslapen met licht aan, dan ik normaal al doe. Ton was wat afgevallen, ik vet aangekomen, en allemaal mijn eigen schuld. Dikke bult voor de navel dus. :-(  Tons bloeddruk was mooi, die reageert kennelijk op de rust en het verminderde gewicht. Er mag nog een kilo af wat ons betreft. Maar eerst weer even op krachten komen. In elk geval heeft Ton weer belangstelling voor zaken die verder dan 10 cm van zijn bed verwijderd zijn. Ik heb vandaag de formulieren voor de bedevaart ingevuld. Rib uit onze lijven, maar goed, wij zijn ook al jaren niet met vacantie geweest verder. Voordat je al die formulieren hebt ingevuld en gecopieerd ben je wel weer ruim een uur verder. Heel ruim, ik ben vandaag niet zo snel. Vanavond heb ik de computer maar aan het werk gezet om een partitie te verkleinen, opdat ik morgen een andere kan vergroten. Dat is hard nodig. En het is gelukt... :-)

Zondag 10 februari 2013. Een heel trage dag, al was Ton veel te vroeg wakker voor mij. Hij had goed geslapen. Mijn nacht begon wat later. Tja... ik kon mij niet concentreren op de preek vanuit de Sint Jan in Laren, jammer, want die was goed, zei Ton. Hij eet heel erg gefaseerd, en slaapt of suft tussendoor, maar aan het eind van de dag vind ik dat hij wel iets is opgeknapt. Gelukkig maar. Ik heb vandaag vrijwel niets gedaan voor mijn gevoel. Meer rondhangen. En wat vellen gesneden voor de postzegels, maar dat schoot niet op. Niet helemaal mijn dag dus, maar morgen vast weer beter. 

9 februari 2013. Vannacht was Ton, ondanks Daans bemoeienissen, nog heel zwak en naar. Hij had licht nodig om te kunnen slapen, en dat ging pas vanmorgen om 7 uur uit. Daarna kon ik ook slapen. Tot het middaguur. Ton is heel de dag nog naar gebleven, geen eetlust, geen zin om te drinken... het schiet niet op. Zorgelijk. Vanmiddag ging ik toch maar even naar de post, want dat moest wel, en daarna naar AH. Aardig wat uitgespaard dankzij bonussen en kortingen. Vanavond voornamelijk bij Ton gezeten, om hem min of meer overeind te houden, en druppeltjes te geven. Intussen had ik een kostbare vergissing begaan onder windows7. Dat klaagde dat het niets kon omdat de partitie vol was. Ik keek eens rond, en ziedaar: de bibliotheken, waar ik nooit iets mee doe, tientallen gigabites aan plaatjes... Die konden wel weg, dacht ik, menende dat het copieën waren van de echte plaatjes. Niet dus. Ik was vrijwel al mijn foto's en geen idee wat nog meer allemaal kwijt, en de partitie was nog even vol. Dus moest ik van de backups files terughalen. Dit schiet niet op. Weg met Windows7! Stomme bibliotheken... Van S:\ had ik wel een redelijke back-up, maar ik vrees het ergste van andere partities. Daar zullen we morgen maar eens naar kijken. Ton komt toch niet naar de kerk of zo... :-( Nu maar hopen dat ik kan slapen vannacht. 

8 februari 2013. Koud en guur was het. Maar Daniël belde dat Ton om kwart over twaalf bij hem terecht kon. :-) Daar gingen we graag op in. Gelukkig had mijn lief na drie uur vannacht redelijk geslapen, maar het was wel haasten, en de helft van zijn ontbijt bleef staan. We moesten wel met een taxi, want lopen kon Ton niet, en de rolstoel durfde ik nog niet aan. De schouder is nog niet OK, en de elleboog zeurt een beetje. Zo raak je je tientjes wel kwijt, maar gelukkig kon de taxi wel bij Achter Clarenburg komen. Ondanks de boerenmarkt. Een meevaller! Daniël nam ruim de tijd voor Ton, en we kwamen er al snel achter dat de boosdoener een bodempje thee was dat Ton woensdag beleefdheidshalve had gedronken, maar hij had, zodra het kon, de rest weggegooid. Gelukkig maar, anders was hij nog veel zieker geweest. Al die thee's met smaakjes en gezondheids-claims zijn regelrechte rampen voor kwetsbare mensen. Kruiden en vitamines zijn medicijnen. Wanneer je ze nodig hebt zijn ze geweldig. Wanneer je ze niet nodig hebt zijn ze giftig, natuurlijk of niet. Er zijn trouwens heel wat giftige planten, en die zijn heel natuurlijk... Goed, ander onderwerp. We gingen na de behandeling nog maar een kopje koffie drinken bij de Babbelaar. Daar waren wij allang niet meer geweest. Het ging voetje voor voetje, en met veel stilstaan. Ton had nog steeds moeite met eten en drinken, de handen waren nog niet rustig. Na een half uurtje gingen wij richting busstation, en ook dat ging heel langzaam. We waren tegen vijf uur thuis, en een kwartiertje later gingen de buren boodschappen doen, met ondergetekende in hun kielzog. Wat een geluk hebben we tegenwoordig met zulke goede en vriendelijke buren links en rechts! Met lange tussenpozen at Ton zijn soep en zijn groente en vis. Om negen uur wilde hij wel naar bed, om nog wat te lezen... <geen letter dus!> Ik heb wat achterstallige mails gelezen, nadat de afwas was gedaan, en aangezien het half twaalf is moet deze dag maar voorbij zijn... of ik slaap weet ik niet, maar ik ben wel erg moe. Heb ook niet genoeg kunnen drinken vandaag, en dat is nooit goed. Genoeg gezeurd! Welterusten...

7 februari 2013. Een zorgzame en zorgelijke dag... Vannacht had Ton een slechte nacht. Maar we konden vandaag rustig uitslapen, dachten wij. Ik was al wakker toen ik om half elf werd gebeld door een buurjongen: zijn moeder was zo ziek en had de zorg voor vier kleintjes, en hij moest echt weg. Ik was er binnen een half uur, Ton wilde toch slapen, dus hij kreeg zijn ontbijt ruim na een uur, toen ik drie luiers had verschoond en wat boterhammen had gemaakt voor het jeugdige publiek. De jongste had net de fles gehad voordat ik kwam, daar had ik geen kind aan. Een rustige morgen dus! :-) Ik heb weer heel wat kinderprogramma's gezien, want ik was nog niet zo erg creatief, en de kindertjes waren zo wel rustig... Ach ja... lang geleden dat ik grootmoederde. Grote grijns. Toen ik thuis kwam wilde Ton wel bemoederd worden, hij had er behoefte aan verwend te worden. Het fruit kreeg hij weg, maar de pap slechts voor de helft, en hij zat er bij als een dood vogeltje... alles was teveel. Druppeltjes hielpen niet, alleen maar een arm om hem heen... Nog even ging ik de stad in voor extra kiwi's, maar Appie verwende ons niet met rijp fruit, dus dat viel tegen. Vanavond wilde Ton wel graag soep, al kreeg ik er eerder nauwelijks drinken in. Het was nodig, maar het lukte niet. De soep moest ik voeren, want de handen bibberden net zo hard als zijn lijf, en meer dan een halve kom ging er niet in. Halverwege het nieuws van 8 uur ging hij maar naar bed. Hij kon niet eens het pufje indrukken, dus hij is flink ziek. Misschien toch die griep. Ik hoop en bid van niet. En ik hoop ook dat ikzelf vanmorgen niets heb opgelopen, ik heb uit voorzorg een flinke hand vitamine C genomen. We zullen zien wat de vrijdag brengt. 

6 februari 2013 werden we wakker met sneeuw. Die was van straat weggesmolten - voor een groot deel althans - toen wij naar Daniël en Ineke gingen. Na de behandeling ging ik de stad in, om wat kleine dingen te doen, die toch veel tijd kostten, en achteraf ook veel geld, als je alles optelt, en Ton werd opgehaald om iemands verjaardag voor te bereiden. We hadden de rolstoel meegenomen, en daarin werd hij ook thuisgebracht. Ik kan dat nog niet. In elk geval had Ton een prettige namiddag gehad. Na het eten moest ik nog naar AH, want er was een en ander op, en daar was ik nog niet aan toegekomen. Ik wàs al zo moe... Tegen elf uur had Ton opeens een aanval van bibberitis, heel vervelend. Dat duurt anderhalf uur, en het eerste uur heb ik braaf elke vijf minuten druppeltjes gegeven. Nu is het kwart voor twee, en we gaan maar eens slapen. Ton is bijna OK, dus hij komt waarschijnlijk de nacht wel door. Morgen moet ik mij maar werpen op de dingen die ik vanavond had moeten doen... Er komt telkens veel tussen. 

5 februari 2013 was bitter koud. Waterkoud. Rond negen uur moest ik al weg, gelukkig was het net droog tussen twee winterse buien in. Het nieuwe paspoort is aangevraagd, en ik ben als een misdadiger gebrandmerkt: vingerafdrukken... En wie garandeert dat die alleen voor mijn paspoort worden gebruikt? Ton was net wakker toen ik terug kwam, en zo hadden we ruim de tijd om te ontbijten voordat we naar fysiotherapie moesten. Dat hield niet over, Ton zat niet goed in zijn vel. De vergadering van vanavond hield hem bezig... Die is overigens zonder heftige uitbarstingen verlopen, maar bracht ook geen vreugde. Na afloop heeft Ton nog een uur na zitten praten en vervolgens nog een uur zitten sudokuën... Tijd om te gaan slapen dus. 

4 februari 2013. Gisteren zijn we naar de kerk geweest, het was moeizaam lopen voor Ton en het kostte drie kwartier heen en drie kwartier terug. Op zondag is de bus niet meer zo'n optie, omdat deze maar eens in het half uur gaat, des morgens. We konden een paar mensen blij maken met een foto van Olga, dat was plezierig. De predikant las uit een andere vertaling dan de gemeente heeft, en er was een woord dat ik niet kon thuis brengen. Thuis hebben we gezocht wat het kon zijn, en dat leidde gisteren en vanmorgen tot een uitgebreid tekstonderzoek, waarbij we allerlei dingen vonden die we niet eerder hadden gezien. Zo kom je van het een in het ander. Wetenschap blijft leuk, vooral als je het samen bedrijft. Gisteravond ging ik 'even' iets vragen aan mijn buurman, het mondde uit in een gezellig bezoekje. Daarna ging hij voor mij aan de slag. Ik durfde de PC niet te gebruiken, het leek alsof er een virusinfectie kon zijn. Max-van-hiernaast leende mij een aantal CD's plus één die hij voor mij had gebrand. Goede buren zijn goud waard. Vannacht heeft de computer staan scannen. Vandaag heb ik het nog eens over gedaan met een ander programma. De eerste vond vooral een stel vals-positieve Trojans, de ander een webcounter die al jaren op de PC-staat. Die zal volgens mij niet de oorzaak zijn van de huidige problemen, maar ik heb 'm toch maar gewist. Vanmiddag moest ik mij identificeren bij ING, want anders wordt mij tegoed bevroren, help... voordat ik wegging moest ik van alles zoeken. Gistermiddag en -avond heb ik mij ook bezig gehouden met opruimen, aangezien ik niet aan de PC wilde komen. Het was na de grote drukte van de laatste tijd wel erg nodig. Ik heb nog maar een klein deel van de stapels afgegraven. Morgen moet ik een nieuw paspoort aanvragen, de hoogste tijd, maar die lelijke foto's, die ik een paar weken geleden had laten maken, die kon ik niet vinden. Dus heb ik opnieuw een poging moeten doen. De automaat wenste mijn briefje van vijf niet te slikken, geen idee waarom, dus moest ik ook nog proberen iemand zover te krijgen dat hij of zij wilde wisselen. Er waren weinig Samaritanen op pad, dus het kostte even tijd. Toen wilde de automaat weer opnieuw beginnen met instellen en foto's maken. Een heel gedoe dus. En ja hoor, vanavond, bij het afgraven van de volgende stapel vond ik de vorige foto's. Nog net iets lelijker dan die van vandaag, dus wellicht was het ergens goed voor. Theoretisch heeft mijn computer nu geen viren meer en zitten alle Trojans, echt of vermoed, in de kluis. Het is wel goed zo. Straks moet ik weer vroeg op. :-( Maar eerst feliciteren we Sinead, zij het met grote vertraging, nog met haar verjaardag! :-)

2 februari 2013. Vanmorgen alweer vroeg op, want ik mocht kiezen tussen twee begrafenissen. De naaste connectie won het. Maar dat wist ik gisteren al. Kwart voor tien op weg naar de begraafplaats aan de Opaalweg die aan de Maansteenweg ligt. Dit om het overzichtelijk te houden. Niets voor Ton, hij had moeten lopen naar de Bleekstraat om daar op lijn 8 te stappen, en dat in die kou... hij had het niet gered, want hij had een slechte nacht gehad. Roelands vader werd door zijn kinderen en kleinkinderen op een bij hem passende manier uitgewuifd, en na afloop was er koffie met broodjes. Van de bediening hoorde ik dat je moet kiezen tussen broodjes en cake, beiden schijnt niet te kunnen. Pech voor mij dus. Als er niets ergers is... Ton kreeg zijn ontbijt dus pas ver na een uur. Later hebben we nog een rondje Oudegracht gelopen, heel voorzichtig. Het gaat niet echt geweldig. Misschien moet hij nog wat bijgesteld worden door Daan. Koken, afwassen, een foto bewerken die ik morgen mee wil nemen naar de kerk, printen, en weer verbaasd staan over het verschil tussen de laserprinter en de HP... een was gevouwen, een snoertje gesoldeerd, en nog wat van die kleine dingen, en de dag is weer voorbij. 

1 februari 2013. Ton had zijn dag niet, en ik heb 'm nog niet gevonden... Maar ik heb wel een paar karwijtjes gedaan, terwijl Ton vanmiddag weer was gaan slapen na het late ontbijt. Dat hield ook een paar uur slenteren door de stad in, waar ik een leuke ontmoeting had. Daar word je dan weer blij van. Aan mijn houten oor en trekkende oog merk ik wel dat de gezondheid suboptimaal is. Gelukkig kon ik vanavond boodschappen doen met de buurman, heel fijn! Een rommelige dag. Morgen wordt die nog rommeliger. 

31 januari 2013. Koningin Beatrix 75 jaar! Van harte gefeliciteerd... Het waaide te hard om de vlag uit te steken, terwijl ik dat wel van plan was, maar het lukte helaas niet. Wij gingen wel naar de fysiotherapie, waar Jasmijn ons heel hard liet werken. Daarna geluncht, en even een telefoontje. Dat duurde 3 uur, dus mijn hele planning is in de war. Maar goed, soms is een luisterend oor broodnodig. 
Vanavond ging ik condoleren, de vader van lieve vrienden, van wie ik al jaren geleden had gehoord dat hij overleden zou zijn... het was onverwacht nu de kaart te krijgen. 'k Had gedacht zaterdag naar een andere begrafenis te gaan, maar dit gaat voor. Ton kon niet mee, hij is suboptimaal, om het zacht uit te drukken. Er was ook wel veel, de laatste tijd. Hij moet nu tot rust komen. In elk geval slaapt hij wel wat beter dan hij maanden heeft gedaan. 

30 januari 2013. Moe werden wij wakker. Maar we moesten toch weer verder. Later bleek dat we niet naar Daan hoefden om 2 uur, maar later, dat kwam goed uit, en toch waren wij nog bijna te laat. Ton kon het bijna niet opbrengen, dat stuk te lopen. Op de terugweg ging het íets makkelijker. Ik had een paar boodschapjes gedaan in de buurt, terwijl Ton bijkwam van de behandeling. Om half zes gingen wij op huis aan, en daar kwamen we kwart over ademloos (Ton dan) aan... De brievenbus meldde nog twee sterfgevallen, van een meende ik dat hij al jaren dood was. :-( Al die tijd had er contact kunnen zijn, maar dat was er niet door een misverstand. Wat naar!!!! Vanavond hadden we burenoverleg, ik had de tijd niet meer om het betreffende rapport op te zoeken, ons leven was even overvol, maar gelukkig had een van de buren zowel zelf als voor zijn vrouw een exemplaar, en ze deden samen. Lief. Het was erg concentreren, maar er rolde wel een opzet uit van verder gaan. Ook dat kostte veel tijd, maar dat was de moeite waard. Nu heeft mijn muis opeens weer de bibberitis, zodat er niet mee te werken valt. Daarbij is er niets bijzonders gebeurd: geen computer uitgezet, geen gekke programma's opgestart, niet veel tegelijk open... help. Over 5 minuten is het morgen. Laten we maar naar bed gaan...

29 januari 2013. Een trouw- en rouwdag... Ons hield vandaag vooral de rouw bezig, al hebben wij onze gebeden wel gericht op de trouwdag ook... :-)
Onze Olga heeft in elk geval een heel goed afscheid gekregen, waar ze zelf ongetwijfeld het meest van zij hebben genoten. Heel veel mensen hebben veel werk verzet opdat het allemaal goed zou verlopen. Mijn complimenten! Na de dienst in de Pieterskerk werd er gecondoleerd, en werden er vooral herinneringen gedeeld, en nadat ze was uitgeluid werd ze op de stoep van de kerk nog uitgewuifd. Na de korte bijeenkomst in het crematorium gingen Ton en ik nog mee naar de familie, waar we samen om de grote tafel zaten en een zeer verzorgde maaltijd genoten. Helemaal in de stijl van Olga. We werden thuis gebracht, en dat was erg plezierig, want voor Ton was het een wel heel erg lange dag geweest. Toen hebben we nog een uurtje nagepraat, en nu moet ik van alles gaan opruimen van de afgelopen week (weken)... de stapels op mijn studeerkamer zijn schrikbarend gegroeid. Vroeger was ik beter in multitasken voor mijn gevoel. En nu sleur ik Ton uit zijn Russische lectuur (hij citeerde net Onegin voor me) en stuur ik op bed aan. Tot morgen, zo de Heer wil...

28 januari 2013. Een belangrijke dag: onze Koningin heeft haar troonsopvolging aangezegd. Schrikken! Verder ging deze dag op aan fysiotherapie, met daarna een korte wandeling, gisteren is Ton niet van zijn kamertje af geweest, behalve om te eten, dus het was hard nodig, en verder: de voorbereidingen voor de dienst van morgen. En heel veel telefoontjes!!!! Gelukkig weet ik nu wat ik mag gaan zeggen, en de printer is nog bezig dat ook op papier te zetten... Dus tegen één uur zullen wij wel kunnen proberen te slapen. We gaan zeker het advies van onze fysiotherapeut proberen: terugtellen met drie tegelijk van 300 tot 1. Laten we hopen dat we niet uitkomen bij - 300! ;-) 

Zondag 27 januari 2013 begon weer vroeg. Goddank kwam Herma mij helemaal halen, want de NS pleegde onderhoud en zette bussen in, die een uur zouden doen over het stukje naar Den Bosch, en Wil, onze trouwe, voelde zich niet opgewassen tegen een rit in dit weer. We waren zeer ruim op tijd, en zo begonnen wij ontspannen aan de dienst. Afgezien van het hemels legioen en de Heer zelf waren we met elf mensen. Genoeg voor een inspirerende dienst met mooie zang... Joop de Zwart speelde de sterren van de hemel... Ik werd ook weer teruggebracht, na een uitgebreid koffiedrinken, waar we natuurlijk een dronk hebben gewijd aan onze goede Dirk-Jan Snel, veel zaliger. 
Ton had zich teruggetrokken in zijn kamertje boven, en hij wilde best koffie en wat broodjes. Daarna begon ik maar aan de liturgie voor dinsdag. En toen die klaar was mochten er weer een paar zorgvuldig gekozen plaatjes uit van de familie. Zo gaan die dingen. :-) Intussen staat de vuilniszak buiten, en Ton kijkt voor de vierde keer naar 3 weddings and 1 funeral. Ik kijk tussendoor mee, hij is leuk, en de casting is geweldig. Morgen is er weer een dag. Vast. 

26 januari 2013. Vandaag ben ik niet verder gekomen dan de stoep, die ik een paar keer veegde, omdat het rond 12 uur weer ging sneeuwen. Verder heb ik hard gewerkt aan liturgieën, foto's, en wat er verder nog op mijn bordje lag. Morgen blijft Ton thuis, hij ziet het niet zitten met dit onzekere weer. 

25 januari 2013. Wij feliciteerden Parel en René per telefoon vandaag, want het feestje bleek meer voor leeftijdsgenoten te zijn. Er moest nog veel gebeuren vanmiddag, dus bleven wij maar thuis. Parel is nog steeds niet fit, en Mik moest eergisteren en vandaag naar de tandarts: hij had vier gaatjes! De eerste keer kreeg hij verdoving, en daar is hij vreselijk ziek van geworden. Vandaag dus maar zonder verdoving, maar leuk vond hij het niet... Ton heeft dus een pyjamadag gehad, en wel een gebakje vanavond, want ik heb boodschappen kunnen doen met de buren. Fijn. Eerst nog naar de Pieterskerk, met onze CD-speler en een zelfgebrande CD voor de uitvaartdienst van dinsdag. Onze Olga krijgt een mooie dienst, maar die had ze dan ook vrijwel helemaal zelf voorbereid. Toch stond ik daar in de Pieterskerk wel exact tien jaar nadat Ton en ik daar onze kinderen in het huwelijk mochten bevestigen... Heel bijzonder, zou Maryse zeggen... Nu ga ik maar eens aan mijn dienst voor zondag. Het is wat chaotisch, maar we komen er wel... 

24 januari 2013. Vanmorgen vroeg op, ik moest om half elf uiterlijk in Dordrecht zijn, en het zag uit naar chaos op het spoor, zodoende reed ik met Wil mee... mijn gebedsleven begon dus vroeg. De uitvaartbijeenkomst, die geen dienst mocht zijn, een instructie die ik eergisteren kreeg, zodat ik kon gaan schrappen, vond plaats in een restaurant in een park. Zo maak je nog eens wat mee. Allemaal heel stijlvol, met een lunch toe. Het kostte enige moeite de auto weer aan de gang te krijgen, maar ook dat lukte. Het kostte meer tijd om uit te vinden waar de autosleutels waren, voordat we weg konden. Toen ik rond vier uur thuis was, heb ik Ton nog wat te eten en te drinken kunnen geven, maar daarna viel ik om. Ik ben maar gaan liggen en sliep tot zeven uur. Gekookt, gegeten, getelefoneerd, intussen nog wat aan een liturgie gewerkt, en het vreemde is dat het op dit moment alweer de 25ste is, en dat betekent dat Parel en René 10 jaar geleden trouwden... Ze zijn gelukkig nog zo gelukkig dat ze dat ook willen vieren. :-) Bovendien moest Parels verjaardag nog worden gevierd. Zij was vorige maand, net als de rest van de familie, ziek. Van harte, lieverds, en veel plezier!!!!

23 januari 2013 en nog steeds k-k-k-koud. Gelukkig woei het niet zo, maar toen ik opstond was het min acht, en tegen de tijd dat wij het huis verlieten om naar Daan en Ineke te schuifelen min drie. Maar de computer deed het, en dat was een grote opluchting. En heel de morgen ging de telefoon, trouwens in de middag ook nog. Bovendien kwam er tegen etenstijd nog een lieve neef langs, terwijl ik probeerde allerlei te regelen en te organiseren voor beide crematies waar ik een bescheiden rol in mag spelen. Pas laat had ik vanavond de tijd en de rust om mijn definitieve tekst samen te stellen, die staat nu te printen. Ton blijft rustig thuis, het is voor hem niet te doen met dit weer... Het gaat hem niet goed, de laatste weken. Nu mijn kleren nog bijeen zoeken...  

22 januari 2013. Excuses, het was een beetje druk, dus kwam het er zondag en gisteren niet van... Zondag gingen we met de bus naar de kerk, de bus kwam veel te laat, en die gaat nog maar eens in het half uur op zondag, maar we waren op tijd. We dachten net maar naar huis te gaan, toen we in de verte de bus zagen... Tja. Koud was het wel!!!! Na de kerk liepen we heel langzaam terug naar huis. Toen hebben we maar wat getutteld, onder andere heb ik het boek van Bill Bryson: Een kleine geschiedenis van bijna alles onder het koken uitgelezen... :-) Het boek heeft er van geleden, maar het is zeer amusant. Vooral bij herlezing, zoals nu... Gisteren hebben wij ons vermeid bij de fysiotherapie, het was voor Ton bijna geen doen om er heen te gaan, maar het lukte. Hij is wel veel eerder moe. Ik heb aan mijn dienst gewerkt, en ook aan de uitvaart voor Olga, die vanmorgen is overleden. Vanmorgen ben ik gebeld door de familie, en ik heb uitgebreid met hen en de ondernemer de gang van zaken kunnen doorspreken. 
Helaas mikte ik met een ongecontroleerde beweging mijn koffie over het toetsenbord, dat heb je als je nog niet wakker bent. Ik houd die twee zaken normaal volledig gescheiden. Er ging minstens 100 ml hete koffie over, dus heb ik acuut de computer uitgezet, met de uitknop. Dat vond die niet leuk, bleek later, toen ik 's middags een ander toetsenbord had aangehangen. Eerst moest ik met Ton naar de huidarts, dat kostte ook aardig wat tijd. Er klonken bij het aanzetten van de PC nare geluiden, alsof er een HD aan zijn eind kwam, en de muis leed aan een heftige vorm van Parkinson, waardoor er niets mee aan te vangen was. Dat bleek ook zo onder mijn andere OS-sen te zijn, dus heb ik S.O.S. gestuurd aan Joop. Hij kwam na zijn werk, en nadat hij een tijdje zorgelijk had gekeken, en wat dingen had uitgeprobeerd, hield het probleem op. Al trad het nog wel op in een grafisch programma. We hebben eerst maar de noodzakelijkste bestanden voor deze week veilig gesteld, en daarna kreeg Ton zijn avondeten. Behoorlijk laat. Maar wat was ik dankbaar voor mijn ICT-Engel(s)... :-) Vanavond moest er nog van alles worden geregeld en georganiseerd, en pas daarna had ik de rust om mij op het meest urgente punt te richten. Toen bleken Gods kinderen weer rare peren te zijn. Sommige althans. Nee,  niet van deze kudde, wees gerust. Ik ben even van slag, maar aangezien het alweer zes over twaalf is neem ik het risico, en sluit ik de computer, in de hoop dat ik morgen opnieuw kan beginnen met wat ik vandaag voor niets heb gedaan... Het leven is spannend en telkens weer verrassend. 

19 januari 2013. Venijnig koud vandaag! Vooral de wind is vervelend. Ik ging dus maar met de bus op ziekenbezoek vanmorgen. Ik was net thuis toen ik weer bezoek kreeg, kort, en daarna kon ik met de mij verstrekte gegevens aan het werk. Dat heb ik dus gedaan. Ton heeft nog wel te eten gekregen, maak je niet ongerust. Intussen is mijn koffie voor de derde keer koud, en de wasdroger roept dat ik komen moet, het is ook de hoogste tijd om te gaan slapen. Ton ligt er al in. Iedereen een stralende zondag gewenst. 

18 januari 2013. Het was voor Ton te koud om de straat op te gaan, dus liet hij mij node naar onze jarige vertrekken... 
Die straalde in haar fijne keuken en haar ruime huiskamer, ze had taarten gebakken en was druk met van alles en nog wat. Leuk om te zien!
Er werd aan de keukentafel gezellig gekletst, gesnoept en geluisterd. Maar natuurlijk ook binnen... 
Ik was op tijd terug om boodschappen te doen met de buren, daarna wat telefoontjes en werk aan de computer. 

17 januari 2013 was nog steeds koud. Van -9 tot -2 ongeveer. We moesten vroeg op, want we hadden een heel vroege afspraak met de fysiotherapeute, dit keer. Heel vroeg voor ons dan. Voor Ton is het nu te koud om buiten te zijn, zelfs halverwege de fysiotherapie was hij al helemaal buiten adem... Hij zal morgen niet naar Betty's verjaardag gaan, tenzij we door iemand worden gehaald en gebracht. Ik weet ook niet hoe de dingen lopen, want vanmiddag is er een oude vriend overleden, en morgen hoor ik pas het wanneer en hoe van de crematie. Hoe laat ik dat hoor weet ik ook nog niet. Aangezien er volgende week nog een crematie zit aan te komen, kan het nog aardig verwarrend worden. Ton heeft al aangeboden eventueel mijn dienst van de 27ste over te nemen... Nu nog even krullers in mijn haar, tenminste als dat nog lukt, het is wel erg kort, en dan maar eens vroeg naar bed. Of zo. 
Onze felicitaties gaan alvast uit naar Betty en haar gezin. Een mooi en gezond jaar voor jullie allemaal gewenst! 

16 januari 2013 was ook koud. Vanmiddag naar Daniël en Ineke, die ons weer wat op de been hielpen, daarna gingen we meteen naar huis. Dit weer is desastreus voor Tons adem. Vanavond bracht ik hem met de bus naar de kerk, dan moet je toch nog aardig wat lopen en dat was heel zwaar voor hem. De kou is dan moordend. Gelukkig werd hij door vriendelijke zielen weer thuis gebracht met de auto. Vanavond moest ik eerst nog zelf eten, want bij thuiskomst na de acupunctuur ben ik bijna direct begonnen met soep maken, en daarna eten koken voor Ton. Het werd dus al met al laat voordat ik zelf aan het werk kon, maar ik heb een eerste opzet gemaakt voor de komende regulieren kerkdienst. Er staan twee rouwdiensten aan te komen, maar daarvan zijn de data nog onzeker, het kan dus allemaal pal op elkaar komen, en daaraan kan ik niet in het voor gaan werken. Nu liggen er in mijn studeerkamer ook nog stapels dingen te doen, maar dat is voor een deel zo ingewikkeld, dat ik daar meer rust voor moet hebben. Dit is natuurlijk een vlucht naar voren, maar goed, ik heb iets nuttigs gedaan. Tijd om de dag af te sluiten, die begint morgen weer heel vroeg. 

15 januari 2013 begon wit. En dat bleef het ook. We wilden een zieke opzoeken, maar het duurde even voordat we zover waren dat we ook inderdaad buiten stonden. Dat was om 14.20 u. Het was ruim vier uur eer we in Zeist waren, bij het ziekenhuis. Ons bezoek was kort, maar we haalden net de bus van half vijf niet, dus dronken we een kopje koffie... de kou had Ton flink aangepakt. Nu hebben ze daar heerlijke cake, dus we hebben uiteindelijk pas de bus van half zes genomen, omdat mijn lief geen zin had in haasten. Toen waren we om kwart over zeven thuis, het is een hele reis... Vanavond heeft Ton wat zitten lezen en rusten, en ik heb ook niets nuttigs gedaan, al ben ik daar wel heel de avond mee bezig geweest. Vreemd. 

14 januari stond driewerf in het teken van de (goede) dood. Interessant. Na de fysiotherapie, waarbij Ton nogal buiten adem was, en een stuk minder dan vorige maand, ging ik naar Dordt, waar een goede oude vriend wacht op zijn dood. Een lieve omgeving, fijne familie, maar het wachten duurt te lang. Toen ik eindelijk thuis was, (Ton at dus pas tegen half tien), was daar het bericht van een andere vriendin die de dood in de ogen kijkt, daar moest even gebeld worden, maar het tweede telefoontje dat me overkwam duurde tot ver na elf uur. Toen gaf ik Ton zijn koffie, en we keken naar P&W die wat hijgerig iets probeerden los te maken rond een vriendelijke zoon die zijn hoogbejaarde moeder had voorzien van de mogelijkheden te overlijden. Midden in de dood zijn wij in het leven... Gezang 359 van het Liedboek... Hij is er altijd bij, en dus kunnen we altijd verder kijken dan onze eigen kleinheid. Dat is goed. 

Zondag 13 januari 2013. Opeens is het winter, en we waren vanmorgen niet al te vroeg op, dus was de tocht naar de kerk Lijden voor Ton. Hij moest telkens weer stilstaan en wachten tot de adem hem had ingehaald. We kwamen iets te laat in de kerk, maar niet veel later dan sommige anderen. Gelukkig was de deur nog open. De predikant gaf een interessant college (waarvan wij de inhoud natuurlijk wel kenden) over de manier waarop mensen de bijbel (kunnen) lezen. Helaas kwam de tekst zelf, een van de meest wezenlijke van de bijbel, Lucas 4: 16-21, niet echt aan bod. Tja, je kunt niet alles hebben. In elk geval hebben we de tekst wel gehoord. We worstelden ons weer door de kou naar huis, (dat scheelde al snel een paar graden, al was het nog steeds onder het vriespunt) en genoten daar nog een kopje koffie... Ton speelde wat piano, ik zocht muziek, en later ging ik maar eens wat achterstalligs doen: het strijken van het overgebleven en uitgeknipte Sinterklaaspapier. Dat is nu voor volgend jaar wel weer bruikbaar. In elk geval is niet alles in de vuilnisbak verdwenen, dus een puntje voor het milieu. Vanavond een en ander uitgezocht voor een volgende dienst, morgen is er ook weer van alles te doen. Een paar postzegels bekeken - en de dag is zo goed als om... :-) 

12 januari 2013. Internet doet het nu weer gedeeltelijk, in elk geval werkt een deel van de switch, alleen nu doet de NAS het niet. Ik heb een touwtje verwisseld, het ziet er naar uit dat een deel van de switch het probleem is. Vreemd. En dus heb ik een nieuwe switch moeten aanschaffen. :-( En een nieuwe trafo voor de wifi-extender. 

11 januari 2013. Ook dit wordt vandaag niet meer gelezen, want al werkt de (één) Wi-fi dan om de een of andere onduidelijke reden nu dan weer wel, opeens, de directe internetverbinding is non-existent. Gisteren heb ik mijn omvang met enige moeite onder de computertafel gepropt, en alle draadjes aangestampt, dus ik weet niet wat er mis is. Vandaag kon ik daar niet achterheen, want ik was naar Gouda, waar uitgebreid afscheid werd genomen van een van onze meer spraakmakende (maar zeer bescheiden) jaargenoten: Douwe Tiemersma. Er waren nog vier mensen van ons jaar, (verschillenden van ons verbleven in het buitenland), verder een menigte filosofen, zen- en andere spirituele verstaanders van deze werkelijkheid, familie en vrienden. Ik sprak nog een paar oude bekenden en maakte er nieuwe. Interessante gesprekken! Mooie muziek ook. En er werd, zoals zo vaak bij een overlijden, een beeld geschetst vanuit verschillende hoeken, van iemand die de meesten van ons maar via één of een paar facetten kenden. Omdat ik thuisgebracht werd door Joke en Jan-Peter, was ik om kwart voor vijf al weer thuis. Veel vroeger dan ik had verwacht. Zo kon ik Ton te eten geven voordat ik met de goede buren op boodschappentocht ging. Later hebben we nog even de kerst-administratie, waar Ton al een groot deel van de middag mee bezig geweest was, afgemaakt. De telefoon vroeg ook ruim anderhalf uur, <met liefde gegeven> en zo is het elf uur, ruim, en de afwas staat er nog. Misschien is het zinnig daar nu maar eens naar te kijken... ;-) 

10 januari 2013. Een opwindend dagje! Ton heeft heerlijk geslapen vannacht, ik vrijwel helemaal niet, dus het was wat moeizaam opstaan voor mij. We moesten naar Nieuwegein, naar de cardioloog, die bevond dat Tons problemen dit keer niet aan het hart lagen, maar aan de longen. En de huid. Intussen had Daniël gebeld, met de vraag of we naar de practijk konden komen, dan zou hij er ook zijn. Half twee had ik gegokt, maar dat liep wat uit. Dat was geen probleem voor de grote Haas, dus hij heeft Ton even laten uithijgen, voordat hij zijn kunsten op mijn lief losliet. Virus, bacterie en schimmel, ja, geen wonder dat er dan dingen mis gaan. Een aantal naalden en druppels verder mochten we weer gaan. Eigenlijk hadden we een afspraak met de fysiotherapeute staan, maar Ton kon niet meer. Dus ik ging er heen, en hij ging eerst ergens koffie drinken en druppels nemen. Door mijn slaapgebrek zat er een en ander weer vast, en ook het oog en het oor voelen stroef aan, we zijn een heel eind terug richting AF. We gaan echter moedig voorwaarts, en dus flitste ik op de fiets nog 'even' naar de Ecowinkel in de Twijnstraat voor de lijnzaadolie die op was. Dat bleek ie daar ook te zijn. Dan maar weer verder, het lukte nog elders, dat wel. Ton is halverwege het eten in slaap gevallen, ik ga hem nu maar eens koffie brengen. Het is 8 uur. En de Wi-fi ligt er uit. Een apparaat doet het helemaal niet meer, de andere geeft vrolijk signaal, maar dat wordt niet opgepikt, en het modem lijkt het na uit-en aanzetten helemaal niet meer te doen. Dit is echt leuk. En niemand die dit lezen kan totdat het is opgelost. Vandaag niet meer, denk ik zo...

9 januari 2013. Tons moeder was vandaag jarig geweest, had zij nog geleefd. Betty belde om te feliciteren, zo lief! Ton had weer slecht geslapen, maar het lukte ons nog voor het sluiten van het loket in het Diaconessenziekenhuis te zijn voor een echo. Die leverde ook al niets op. Behalve dan dat we terug gingen lopen, en daar deden we 80 minuten over, met af en toe stilstaan, en een minuutje zitten op een inviterend bankje. Daar was mijn lief de rest van de avond wel heel moe van. Ik moest nog soep maken, maar dat heb ik pas na het koken gedaan, ik heb voor Ton eerst maar een veloutéetje gemaakt... puur calorieën, maar hij was er wel aan toe, na die exercitie. Ik heb geprobeerd wat op te ruimen, maar kwam daarbij allerlei dingen tegen die ook moesten, zoals een schema van onze diensten etc. Het uitzoeken van een verbinding met Connexxion bleek ook een uur te kosten. Belachelijk. Het is alweer half een, dus de hoogste tijd. Hard gewerkt en niets gedaan. Dat schiet wel op, zo... morgen beter. 

8 januari 2013. We hadden een vreselijke nacht, maar gelukkig werd het voor ons tegen elf uur weer licht. ;-) 
Maar dan kom je niet meer echt op gang. Ton is vanavond naar de film met onze vaste filmgezellin, (een vreselijke film, blij dat Ton zich voor mij opofferde, want ik had er niet heen gewild...) Ik heb het boek van Zafón, dat ik de laatste dagen in de trein en de bus las, onder het koken en afwassen uitgelezen. Toch wel een zieke geest... Maar hij heeft het vermogen te boeien doordat hij kleine hoofdstukken aanhoudt, en telkens met nog onverwachter en bizarder dingen komt. En hij schrijft heel beeldend. Nu ja. Daarna heb ik de glasplaten van het glazenkastje op mijn studeerkamer schoongemaakt, en de tutteltjes erop ook. Tenminste bijna allemaal. Een paar dingen heb ik gewoon weggedaan. :-) Mijn heldendaad van de dag. Toen heb ik mij nog naar AH gespoed, voor half tien, dat was nuttig. Nu moet ik nog een heleboel karton en papier uitzoeken, zodat het morgen kan worden opgehaald. Geen zin, maar het is zinnig... En intussen gebeurd. Ton kwam balend terug van de film getiteld: We have to talk about Kevin... Knap gemaakt maar een vreselijk onderwerp. En een vreselijk kind. Niet om blij van te worden. Hij heeft zich het laatste uur afgeleid met moeilijke Sudoku's. En nu is het tijd om te gaan slapen, half twee alweer. 

7 januari 2013. Bij fysio hadden we, wegens ziekte, vandaag een andere therapeut. Ze hebben allemaal zo hun eigen aanpak. Ton is suf vandaag vanwege de anti-jeukpil die hij gisteren had genomen, dus hij heeft vandaag verder niet anders dan suf moeilijke sudoku's kunnen doen. Ik ging naar Wageningen voor de 81ste verjaardag van Vera, die vreselijk hoestte, maar blij was met bezoek. Het is een heel eind: voor een bezoek van drie kwartier was ik vijf uur onderweg - alles bij elkaar. Een rommelige dag dus, ik ging pas om kwart voor acht koken, maar had wel heel verkeerd gesnackt onderweg. Dat zal ik morgen wel merken op de weegschaal. Daar vond ik de tompouce van gisteren ook ruim terug, vanmorgen. Bijna alles wat er in de vasten af gegaan was zit er weer aan. Niet leuk. Vanavond heb ik 3 punten gedaan van mijn lijstje van tien, dus ik hoop dat er morgen meer uit mijn handen komt. 

Zondag 6 januari 2013 Epifanie. Vannacht vrijwel niet geslapen, maar wel wakker gebleven tijdens de dienst in de Lutherse kerk hier in Utrecht. Ds. Aartjan vd Berg vierde daar het Evangelie zoals dat hoort, en zoals we het smartelijk missen in de eigen gemeente tegenwoordig. Een heerlijke dienst. Na afloop even bijpraten met goede vrienden en oude kennissen bij een kopje koffie. Toen heel langzaam naar huis, geluncht, en ons langzaam klaar gemaakt om naar Den Bosch te gaan waar Tonio ons om 15 u opwachtte. 
Het was heel gezellig met z´n vijven. Na afloop werden we weer op het station afgezet, en zo konden we de trein naar Utrecht in alle rust halen. Om een uur of 7 waren we weer thuis. Eten, koken, foto´s bekijken (zie links) en ik val in slaap achter de PC. Nu maar naar bed, al is het net 10 uur, en al had ik nog van alles op mijn lijstje staan... De dag door Uwe gunst ontvangen...

5 januari 2013. Vandaag niet of nauwelijks buiten geweest. Ton had een pyjamadag. In de keuken heb ik een dierbaar maatje verloren (en met plezier aan iemand anders gegund) en daarmee 1/3 m² grondoppervlak gewonnen. De deur van de keukenkast kan nu weer helemaal open. Even wennen. :-) Verder had ik een niet-zo-beste dag. Last van mijn lever, dus depri, en door mijn voet gezakt. Er zijn erger dingen, maar er kwam dus niets uit mijn handen. Ton heeft vanavond een uurtje zelfstandig achter mijn computer zitten genieten van 100 weetjes over Parijs, dank je, Rodica. 
En nu feliciteren wij onze knappe zoon, die morgen zijn eigen Epifanie viert. 

4 januari 2013. Het was een graad of acht, maar met de fijne regen en de wind toch verre van behagelijk, toen ik vanmiddag de stad inging voor een paar boodschappen. Het was sjouwen, en dat viel tegen. Bovendien had ik een belangrijk telefoontje gemist, en ik kreeg familie aan de deur terwijl ik net heel geconcentreerd bezig was met iets lastigs. Kortom: ik had mijn dag niet. Wel boodschappen gedaan met de buren, en de helft vergeten. Vanavond laat nog maar even in bad gelegen met een slecht boek. Dat was tenminste íets. Ton heeft medicijnen genomen tegen de hartverscheurende jeuk, en is suffig. Dat zal hij morgen ook nog wel zijn. Maar het helpt wel tegen de krabneigingen. 

3 januari 2013 was een roerig dagje. Ton had vannacht een tijd opgezeten, dus hij was vanmorgen moe... maar de muskieten van de bloedafname zouden komen om 10 uur, en we hadden een afspraak met de fysiotherapie, terwijl we ook nog pastoraal naar Dordrecht moesten. Dat lukte niet allemaal, de aardige dame van het betere prikwerk kwam pas kwart over twaalf, toen zat Ton netjes aangekleed beneden te wachten, maar de fysiotherapie moest dus wel vervallen. Voordat we het huis echt uit waren was het alweer half twee, en voordat we terugwaren was het zes uur. Maar het bezoekje werd geapprecieerd. Daar doe je het voor. Ton heeft wel problemen met de adem. Het gaat allemaal niet snel, maar als we niet haasten komen wij er wel. Toen we thuis waren moest ik nog op de fiets springen om iets weg te brengen. Kostte drie kwartier, maar ik heb Ton snel een kop soep gegeven voordat ik ging. En daarna de rest van het eten. Hij is nogal inschikkelijk tegenwoordig. :-) Later moest ik nog eens, want er was geen fruit meer voor morgenochtend. Dat tripje mondde uit in een kort bezoek bij lieve vrienden. En zo is het bijna vrijdag voor je het weet. Morgen is er weer een dag. Denk ik. ;-)

2 januari 2013. Hub was jarig vandaag, maar dat was een beetje ver... Vanmiddag zou de huisarts komen, en dat deed zij ook, ze nam ruim de tijd om Ton te vertellen dat zij niet zoveel voor hem kon doen. Maar hij voelde zich gekoesterd in de aandacht, en dat is ook heilzaam. Heel moeizaam liepen wij vanmiddag een rondje binnentuin. Het was wat guur, en het hart had geen zin om zich in te spannen. Ton dus ook al niet. Er kwam vandaag niet veel uit mijn handen, morgenochtend moeten wij vroeg op, want dan komen de muskieten bloed prikken. Wel lief dat wij niet ergens heen hoeven, en dat de huisarts ze hier bestelt. Ik zal in elk geval op en aangekleed moeten zijn. Nu ja, hopen dat het morgen allemaal wat beter gaat. En dan moet ik ook weer ernst maken met afvallen, want ik ben dit jaar toch een paar kilo zwaarder begonnen dan vorig jaar. En dat is niet de bedoeling...

Voor het nieuws van 2012 kan met klikken op: nieuws 2012

Voor het nieuws van 2011 moge men klikken op: nieuws 2011

Voor het nieuws van 2010 moge men klikken op: nieuws 2010

Voor het nieuws van 2009 bevelen we aan te klikken op: nieuws 2009

Voor het nieuws van 2008 verwijzen we naar nieuws 2008

Voor 2007 mag men klikken op nieuws 2007

Voor 2006 op nieuws van ton en gea voerman en van haselen

Voor 2005 op nieuws 2005

En de rest is oud nieuws...