31 december 2009. Gister heeft Ton nog ruim 2000 pas gezet, vandaag
bleef hij in bed, ik ging naar Heusden voor de Oudjaarsdienst, en werd door
Tonio na afloop naar huis gebracht. Dat was voor Ton wel erg fijn. Hij bracht
een rustige avond door, en nu wensen we iedereen: een
29 december 2009. Ton had na drie uur een voor zijn gevoel redelijke nacht.
Al was hij ook om vier uur wakker, en om vijf uur, en tussendoor nog een paar
keer. Kennelijk een of andere crisis, waar hij zichzelf niet van bewust was. Hij
is er door heen en slaapt nu weer.
Om kwart voor drie waren we 'al' zover, bijzonder vroeg voor ons doen
tegenwoordig, dat we naar de stad konden. Ton liep met veel moeite ruim 2100
pasjes, en dat kostte ons uit en thuis ruim 2 1/2 uur. En dan is men verbaasd
dat de liturgie voor Oudjaar nog niet bij de drukker ligt... zucht.
28 december 2009. Vandaag allereerst onze hartelijke gelukwensen aan
zwager Max. De jaren der volmaaktheid heeft hij bereikt. Mogen de jaren die
komen gezond en gelukkig zijn! Vanmorgen stond Ton na een matige nacht relatief
vroeg op: we waren om half een al buiten, om naar het buitenland te gaan. Nou
ja, op een heen-en-weertje, en we zijn ook maar ruim een uur op bezoek geweest,
onderweg heeft Ton bij stukjes en beetjes 1100 pas gelopen, dat moest ook wel,
want gister had hij geen voet buitenshuis verzet, en binnenshuis nauwelijks. We
hadden het voornemen om op HC nog tenminste 900 pas er uit te persen, maar toen
we in Utrecht aankwamen was het kwart voor 9 en Ton was doodop. Maar hij was
heel tevreden met het bezoek, hij had er al lang naar verlangd, en dat was dus
ook een mooi punt om te bereiken. In de trein aan mijn dienst gewerkt. Wat ben
ik toch blij met die handzame hulpmiddelen als een PDA'tje en een los
toetsenbord. Wel waren daarvan de batterijen aan het eind van de heenreis net
leeg, maar ik had nog wat verstelwerk meegenomen, dus... Vanavond laat ben ik
maar verder gegaan met de dienst. Er moest eerst nog een en ander geregeld
worden voor het Oudjaar, maar het lijkt te lukken, dankzij de inzet van
zoonlief.
27 december 2009. Een matige nacht. Dus sliep Ton vanmorgen weer diep. We
kregen een telefoontje: een vriend die even langs zou komen om iets te vragen,
kwam met vrouw en hond. Het kostte toch ruim een uur voor ik Ton wakker had, en
eer hij aangekleed was. Het bezoek bleef een klein uurtje, en toen stonden de
blosjes alweer op Tons wangen. Hij ging terug naar bed en sliep. Vanavond heb ik
'm gedwongen naar beneden te gaan, om nog wat rechtop te zitten, zodat de nacht
nog enige kansen had. Er is dus niet gelopen vandaag. Morgen beter? Ik heb mij
door de taaie administratie van de kerstkaarten geworsteld. Lukte niet erg. In
elk geval kan een laatste deel gedeeltelijk weg.
26 december 2009. Een iets betere nacht. Geen goede. Dus vanmorgen heeft Ton
geslapen, en vanmiddag lukte het maar net om rond vier uur het pand te verlaten.
Ton voelt zich echt naar. Hij kwam ook niet verder dan 1000 pas, en dat met
moeite. Nu kijkt hij even TV. Ik heb vanmiddag een beetje kunnen opruimen. Maar
lang niet genoeg.
25 december 2009. Gezegend Kerstfeest voor iedereen. Na een heel nare nacht
hebben we naar Nederland Zingt gekeken om toch wat Kerstbeleving te hebben. Wat
jammer dat we ons door angsthazerij hebben laten opjutten om thuis te blijven.
Anders had de Heer dat wonder zeker gedaan, en had Ton op dit moment in Heusden
koffie gedronken na een mooie kerstdienst.
Maar nu verslaapt hij de eerste Kerstdag, hij was zo moe. En ik heb nog een boel
op te ruimen, bovendien moet het huis nog kerstklaar gemaakt worden.Na 5 uur was
het eer we het huis verlieten om nog te lopen. Maar het werden wel 2200 passen
in de tochtige gangen van Hoog Catharijne. We vermoeden dat men de deuren tegen
elkaar open liet om het rondhangen tegen te gaan. Wij liepen dus vooral rondjes
in de ene zijgang die niet direct in de tocht lang.
24 december 2009. Vanmorgen voelt Ton zich 'niet onprettig', ondanks de half
doorwaakte nacht (hetgeen een vooruitgang is na vrijwel geheel doorwaakte
nachten), en hij heeft er vertrouwen in dat hij morgen dienst kan doen in
Heusden. Alleen zien dat we er komen. Weeralarm, hoorden we... Tja, als de
gemeenten niet zelf de dienst afzeggen, zullen wij toch proberen er te
zijn.
Goed, dat betekent, laatste stand van zaken, dat ik vanavond in Zeist ben om 9
uur, Deo Volente, en dat er in Heusden morgen ds. Jansen de dienst van Ton over
neemt.
We hadden, ondanks de zeer negatieve weersvoorspellingen, die volledig mis waren
voor Utrecht, Zeist en omgeving, 20 mensen in de kerk, die genoten van de sfeer,
het zingen en de Glühwein met Kerstbrood na de dienst in de kapel zelf. Ondanks
veel oefenen onder het vouwen en invoegen van de kerstpost de laatste tijd, was mijn stem niet geweldig, maar ik hield het bijna
zuiver. Toen ik tegen 11 uur thuis was, luchtte dat Ton wel op. Hij had een
rustige avond gehad met een paar prettige telefoongesprekken, waar hij erg van
genoten had. HIj was ontspannen en blij. Later hebben we nog even heel
hard gelachen om één grapje van André van Duijn, Ik heb de kerstboom naar
beneden gehaald, de kerstster opgehangen, het kleine boompje op mijn kamer
neergezet, en de lichtjes buiten aangedaan. Toen was het al 25 dec. en het
ijzel-regende. Ton sliep tot 2 uur, en toen begon de ellende. De eerste aanval
van onrust duurde 2 uur, en daarna volgden er nog twee. Aan de spanning ligt het
dus niet.
23 december 2009. Vandaag liep alles anders dan gepland. Gisteravond werden
er afspraken omgegooid, zodat we om half twaalf bij Daan en Ineke zouden komen.
Die zijn lang met ons bezig geweest. Ton werd er hondsberoerd van, en diep
ongelukkig. Niet dat het niet nodig was, maar het was meer dan hij hebben kon.
Later in de middag knapte hij gelukkig even op. Maar aan lopen kwamen we niet
toe. Vanmiddag heb ik boodschappen gedaan met de buren, een uitkomst, en daarna
heb ik nog rondgerend op zoek naar toner voor de kleine laserprinter. Buurman
Max stuurde me vannacht nog een link toe, waar ik het zou kunnen bestellen -
maar dat krijg ik dan niet voor morgenmiddag. Dan maar creatief oplossen. Het
was moeizaam glibberen door de stad, trouwens. Vanavond gewerkt aan de
liturgieën en aan mijn eigen dienst. Die is af. Al moet er nog vast wel wat
gewijzigd worden. We zien wel. Het is kwart over drie en ik ga proberen te
slapen. Ton ook. Bid dat het hem lukt.
22 december 2009. Tegen vijf uur was Ton zo ver: we konden naar buiten. Het
was zwaar werk om hem naar Hoog Catharijne te krijgen, maar daar heeft hij - met
tussenpozen - 2300 stappen gezet, en dat is een topprestatie, gezien het feit
dat hij zich onprettig voelde. Een kopje koffie bij V&D hielp wel een
beetje. Buiten was het nog lastiger door de smeltende sneeuw te baggeren. Met de
fitflops aan de voeten maakt het niet uit dat je sneeuw binnen krijgt: de voeten
blijven toch warm. Leuk. De laatste 200 pas heeft Ton toch zelf moeten zetten,
de rolstoel kon ik niet meer vooruit krijgen. Zo kwam hij toch aan 2500 pas.
Maar het gewicht gaat niet omlaag. Verder was het werken aan kerstkaarten en
diensten.
21 december 2009. Ton voelt zich al een paar dagen niet lekker. Het kostte
vanmorgen moeite genoeg om op tijd voor de fysio klaar te zijn. Het kostte nog
meer moeite om daar ook te arriveren, al is het maar op 600 pas hier vandaan. De
rolstoel met Ton er in was op sommige plaatsen niet vooruit te branden. Gelukkig
was er een sterke man sneeuw aan het ruimen in de Lange Smeestraat. Die zag me
vastlopen en nam het over: helemaal tot over de brug bracht hij Ton. Die was ook
tijdens de fysiotherapie niet echt lekker, dus het werd een korte sessie. Terug
wilde hij zelf lopen achter de rolstoel. Dat was nog behoorlijk zwaar voor hem,
maar verder hoefde hij vandaag dan ook niet te exerceren. Het ergert hem wel dat
hij zo weinig doet op een dag. Ik heb me een slag in de rondte gerend om nog een
boel kerstkaarten op de bus te krijgen, (toner was niet te krijgen voor de
laserprinter, de canon deed moeilijk, alleen de HP liep braaf te stampen, wat
een geluk dat ik er meer heb staan!) en toen ik tegen half zes probeerde een
aantal kaarten in de brievenbus te proppen, bleek die gister niet geleegd te
zijn. Wel werd hij om kwart voor zes vanavond geleegd, want tot na zes uur kun
je niet wachten, ook al staat dat op de bus. Hij puilde ook uit. Gister stonden
we file tegen 6 uur, zoveel mensen die hard hadden gewerkt om de kerstpost op
tijd klaar te hebben. De sneeuw heeft veel op zijn (niet aanwezige) geweten...
De kerstavonddienst is in opzet klaar, maar er moet nog veel aan gedaan worden.
Morgen. Maar dat is het al.
20 december 2009. Slechte nacht met veel jeuk en onrust. Ik hoop dat het nog
wat wordt vandaag, want de benen zijn weer dik. Zucht. Het wordt niets. Het
is twee uur en hij wil niet naar buiten, de kou en de sneeuw schrikken hem af.
Dus geen tocht naar de Pieterskerk. Helaas. Parel en Mik komen ook niet,
want Parel is nu echt ziek. Ze liep er al een week tegen aan te hikken...
Het ziet er wel mooi uit, buiten. Ik heb een 70 kerstkaarten gefabriekt,
maar de toner is op van de privé-laserprinter en de zwarte van de canon is
verstopt. Zit vol inkt maar print niet. Balen dus. Bis. Tons benen en voeten
zijn dik, hij voelt zich naar, dus dit wordt een gezellige nacht. Ik moet
stoppen, want het onweert, en dan heb ik graag de boel uit.
19 december 2009. We hebben redelijk veel geslapen, maar Ton wilde vannacht
nog allerlei doen opeens, en dus werden we laat wakker. Ik kan die tijd nu
eigenlijk niet missen. Ben toch maar begonnen aan kerstkaartadressen, mooi
scrabblewoord, hoeveel punten zou dat opleveren? Maar het controleren en printen
van de adressen kost vreselijk veel tijd. En dan de kaarten nog... Maar ik hou
wel van jullie allemaal. Nu maar weer eens Ton helpen en dan lopen in het
koopwalhalla. Daar heeft Ton 2400 pas gelopen. 's Avonds is hij nog lang
doorgegaan met het schrijven van zijn persoonlijke kerstkaarten aan enkele
mensen. Verder natuurlijk het tekenen en zo van de rest. En hij heeft de lijst
van ontvangen en verzonden onder zich.
18 december 2009. Ton heeft de laatste nachten toch wel een uurtje meer slaap
gehad, maar hij blijft heel erg onrustig. Daniël neemt hem zo nog even onder
handen, dat is wel prettig, al is het voor Ton extra aanpoten. En haasten
is moeilijk voor hem. Buiten is het nog steeds mooi wit. Meestal dooit het snel
weg. Het vliesje ijs op de Stadsbuitengracht torst een borstplaatachtig
bovenlaagje. Meeuwen staan op het ijs, eenden en meerkoetjes zitten liever in
het water. Grappig.
17 december 2009. Ton had een erg onrustige nacht, maar hield zich in zodat
ik kon slapen. Vanmorgen sliep hij nog een paar uur, terwijl ik nuttige dingen
probeerde te doen. Er zijn er meer dan ik aan kan. Tja. De kerstkaarten stromen
binnen, dus ik zal toch tenminste een kerstbrief moeten rondsturen dit jaar. Ook
eergister kregen we nog een opmerking van iemand die deze vorig jaar niet had
gekregen, en dat duidelijk niet leuk vond. Het heeft dus een functie. Ton was
niet erg vooruit te branden, maar aan het eind van de middag heeft hij met
moeite nog 2000 pas gezet. Het gewicht is weer zorgelijk, en dan is bewegen
uiterst belangrijk. En de medicijnen. Vanavond nog boodschappen gedaan met de
buren, heerlijk dat dit kan. :-)
16 december 2009. Vanmorgen stonden we niet al te vroeg op, het kostte moeite
om op tijd bij Daan te komen. Die deed bij Ton ingrijpende dingen, waar hij nog
steeds van probeert bij te komen. Na afloop hebben we wel geprobeerd te lopen,
maar Ton had koffie met appelbol en veel rustpauzes nodig om de 2000 pas totaal
te halen. Toen was hij ook te moe om nog iets zinnigs te doen, laat staan
vergaderen. Hij ergert zich aan het feit dat hij alleen maar sudokuut. Tja. Ik
heb van alles gedaan, maar nog niets van wat urgent is. Daar ga ik dan nu maar
eens aan beginnen, voor het morgen is. Goed bericht: zwager Jorn is gedotterd,
en viert vandaag zijn tweede Paasdag. Het gaat goed.
15 december 2009 stonden we al vroeg op om kwart over negen het huis uit te
kunnen. We wilden persé de trein van kwart voor tien hebben, om naar Culemborg
te gaan waar de rouwdienst voor Anton Vermet, de directeur van de school waar
Ton werkte, en die destijds heel veel voor hem heeft betekend, zou worden
gehouden in de prachtige Grote kerk. Het was berekoud, en we waren blij dat er
koffie was in de kerk voor de dienst. Het zien van de overledene had Ton zeer
aangegrepen: zichtbaar was de afbraak door de chemokuren, en Ton kromp in elkaar
door het leed dat was achtergebleven op het gelaat van Anton. Overigens was het
een prachtige dienst in een doorzonde en stampvolle kerk, met goede, zinvolle
lijkredes en een ingehouden maar perfecte preek over de gelijkenis van het
verloren schaap, de goede herder, en de 99 die alleen werden gelaten.
Na afloop liepen we nog even door het stadje, Ton had behoefte aan warmte en
brood, en nadat daar aan voldaan was gingen we terug. Nu ja, we keken ook nog
even naar het Lutherse kerkje, waar wij tegenwoordig niet meer worden gevraagd.
Ze zullen er genoeg tamme predikanten hebben. Maar het is een lief kerkje. Ton
probeerde op de terugweg naar het station wat te lopen, maar door de kou kwam
hij niet verder dan honderd pas. Op HC heeft hij er echter nog 2150 bij gezet.
Dat resulteerde er in dat we pas tegen half zes thuis waren, en dat we na het
eten allebei in bed gingen liggen en vertrokken. Ton heeft een heel goede nacht
gehad. En ik sliep eindelijk ook eens genoeg achter elkaar door.
13 december 2009. Vanmorgen werd ik al vroeg gehaald, dat was moeizaam, want
vannacht ging ik laat naar bed. Erg laat. Maar toen was de dienst
klaar en waren de liturgietjes geprint. Het liep vanmorgen verder wel lekker,
afgezien van een organist die uit overtuiging een aantal liederen vermoordde,
door ze veel te langzaam te spelen, zodat de melodische lijn niet vol te houden
was. Daar heb je dan niet genoeg adem voor. Hij is geen zanger, en dat merk je.
Nu ja, geen zilveren rand zonder wolkje. Verder was het de laatste zelfstandige
dienst van onze dierbare Lutherse gemeente in Heusden, want de volgende twee
diensten zijn gezamenlijk, en daarna wordt de federatie of samenvoeging met de
Gereformeerde gemeente, waar nu al heel veel samen mee wordt gedaan, een feit.
Dus heb ik de Lutherse doxologie nog maar eens laten zingen aan het eind van het
Onze Vader... Die is toch wel erg mooi... Na de dienst was er koffie drinken, en
het bleef niet bij koffie, zodat we laat thuis waren. Al die tijd lag Ton
alleen, en dat vond ik toch wel begrotelijk, al heeft hij het grootste
deel van de dag geslapen. Dat belooft wat voor de nacht. Ton is nogal van slag
door het overlijden van Anton Vermet, een jonge man van 57, die als directeur
zuster Salvatrix heeft opgevolgd, aan
de school
waar Ton heeft gewerkt. Dinsdagmorgen is het afscheid. Of het ons lukt daar te
zijn? Ik weet het niet, maar Ton wil het wel erg graag, zo graag, dat hij de
verjaardag van zijn mooie oudste, toevallig ook de mijne, morgen laat lopen.
Twee 'uitjes' achter elkaar trekt hij niet meer.
Ja, morgen wordt de 'Parel aan
onze huwelijkskroon' half zo oud als haar vader. Gefeliciteerd, schat. Ook
als we niet fysiek aanwezig kunnen zijn, zijn we dat in gedachten zeker.
12 december 2009. 45 jaar verloofd. Tjonge. Ton heeft heel de morgen geslapen
en daarna was hij moe. Maar tegen vijf uur kon hij uit. Buiten liep hij 500 pas,
stevig gehinderd door de wind, daarna gingen we maar naar HC, waar hij nog 1500
passen zette. Dus toch weer iets beter. Maar het gewicht baart zorgen. Er kwam
nogal wat tussen, maar vanavond heb ik de preek afgekregen, en vannacht de
andere details. Nu nog even slapen...
11 december 2009. Vanmorgen ging alles mis, maar gelukkig hadden we vanmiddag
een heel prettige vergadering, en ik heb vanavond / vannacht de notulen
afgekregen. Hoera. Na thuiskomst moest ik nog de stad in, want een van mijn
harde lenzen was weggeschoten bij het inzetten, en die kreeg ik er niet meer
uit. Hans Anders had daar iemand voor, die mij uit mijn bange nood verloste. Hoe
het nog allemaal goed kwam. En nu ga ik proberen te slapen.
10 december 2009. Ton heeft 1800 pasjes gezet, eerst een deel buiten, daarna
op HC. Boodschappen met de buren ging niet door, maar ik moest nog echt een en
ander hebben, dus dat werd sjouwen. Pas tegen 10 uur kon ik mij serieus
voorbereiden op de vergadering van morgen.
9 december 2009. Ton had een heel onrustige nacht. Moeilijk. Ik kom ook slaap
tekort, en er blijft zoveel liggen omdat Ton veel aandacht en hulp nodig heeft -
op dit moment. Er komen vast weer betere tijden. Maar de websites van de
kindertjes blijven even liggen, en dat spijt me. Verder blijf ik aankomen.
Ineke heeft vanmiddag mijn 'vreetpunt/frustratiepunt' geprikt, maar het hielp
niet genoeg. Ik ben sinds vorige week 3 kg aangekomen. Balen! Ton heeft na de
uitputtende sessie bij Daniël voornamelijk in bed gelegen. Ik hoop maar dat hij
nog wat slaap over heeft voor vannacht. Mijn liturgie voor zondag staat voor 80%
in de computer, nu nog een lezing vertalen, mij voorbereiden op de vergadering
van de Stichting Het Evangelie in Spanje, en zo voort en zo voort. Toch eerst
maar eens naar bed.
8 december 2009. De tijd vliegt als fijn zand door de vingers. Help! Ik ben
bezig woordjes op te zoeken voor zondag. Kost veel tijd. Vanmiddag was er eerst
fysiotherapie, en om 3 uur wilde Ton naar buiten, voor een bezoek aan de
breukbandwinkel, om een afspraak te maken. Die winkel lag op 540 pas afstand van
het huis, die heeft hij dan ook allemaal gezet. Maar het aanmeten kon (bijna)
meteen gebeuren. Dat was een heel lange en pijnlijke en uiterst vermoeiende
sessie. Pas tegen vijf uur waren we thuis, met een apparaat dat het maar
gedeeltelijk zal doen. Veel te lang gewacht uit angst voor het onbekende. :-(
... Vanavond zou Ton naar de film met onze vaste film-vriendin, maar hij heeft
afgebeld. Hij was en is nog steeds volkomen uitgeteld. Ik had echt geen tijd, weet toch al niet meer hoe het allemaal moet.
Dit kon wel eens het eerste jaar worden zonder kerstkaarten. Niet omdat ik het
niet wil, maar ik loop steeds meer tegen mijn eigen grenzen op. Genoeg gezeurd,
nu nog maar even werken.
7 december 2009. Gister kwam Sint Nicolaas ook in Utrecht. Hij had pakjes
neergezet voor Parel en Betty, en voor Mik zat er ook het een en ander bij. Dus
die hebben we maar gebeld. Ton begon net een beetje op te knappen, hij had een
zeer miserabele nacht gehad, en kwam eigenlijk pas rond half tien 's morgens tot
slapen. Het lontje was kort, en hij dacht om half een nog dat hij wel niet mee
zou doen. Maar het lieflijk aangezicht van zijn dochters en kleinzoon wekten hem
op tot bovenmenselijke prestaties. Er was ook lekkers. En heel fraaie
geschenken. Maar bovenal veel surprises, al was die ene, waar ik veel materiaal
voor had verzameld, helemaal niet meer gelukt, en die andere maar half. Ach,
Sint heeft nog meer hulppieten. En hoe!!!! ;-)
Vannacht hebben we allebei geslapen, ik meer dan Ton die last van pijn
had, en
pas gerust werd toen ik hem de hand boven het hart hield. Ook al was ik
te moe
om te bidden, ik ben de schroevendraaier in 's Heren hand, zelf kan ik
niets, er
kwam toch verlichting. Maar ik leerde vroeger al dat de Heer het gebed
verhoort
voordat het gebeden wordt. Staat in een psalm, laatst weer gelezen.
Vanmorgen
heb ik geslapen tot bijna 11 uur, Ton was om half elf op, maar liet mij
slapen
en ging beneden de krant lezen. Nu is de salon weer salonfähig, en
overal
elders is het nog een puinhoop. Maar het is 4 uur, Ton is weer bezig
wakker te
worden, dus er moet zo gelopen worden. Ik zag dat vannacht de teller
van de
website op 18.000 is komen te staan. Leuk. :-) Overigens was het
bijna 6 uur eer we zover waren dat Ton kon gaan wandelen. Hij heeft
1500 pas gezet, zij het met moeite, in de Binnentuin en vandaar naar
huis. Verder heeft hij zich vanavond tot half tien overeind weten te
houden. We zullen zien wat de nacht brengt..
5 december 2009. Sint kwam vanmiddag in elk geval in Houten. Net toen
Laetitia boodschappen deed met de kinderen, en Barend zijn schoonmoeder
ophaalde. Zijn eigen moeder was ook net na Sinterklaas binnengekomen, zo bleek.
En hoewel Charlotte begon met de vraag aan haar grootmoeder: geloof jij in God,
direct gevolgd door de vraag: geloof je in Sinterklaas, een discussie die haar
mamaatje direct afkapte met: vandaag geen tijd voor theologische discussies,
bleek er van twijfel niets bij het uitpakken van de vele geschenken van de
Goedheiligman. Af en toe lagen we dubbel om de eigenwijze opmerkingen, waarin we
tot in de kleinste intonatie papa of mama terughoorden. De Sint had een goede
smaak vond Lotje, want er waren allerlei geschenken voor Pietertje, die neef Mik
óók had. (Gehad.) De reden waarom de jongeman niet aanwezig was bij dit feest
was daarmee wel gegeven. ;-) Een olifantengeheugen, die Charlotte. Ton maakte
van dit alles niets mee, hij lag te suffen in bed, maar met twee grootmoeders,
twee ouders, en twee opgewonden kinderen was het al druk genoeg. Barend leek aan
het eind verdacht veel op Judy the crosseyed lion van vroeger. Pieter
weigerde op een gegeven moment verder pakjes uit te pakken, want hij wilde
spelen!!!! Charlotte kan al aardig lezen en zij speelde voor postbode. Laetitia
bracht me thuis, met mijn cadeaux, want Sint had ook voor grootmoeders een en
ander meegebracht. Zo attent! Ton wilde na het eten nog wat lopen. Het kwam er
op neer dat we om negen uur weggingen, en om tien over tien terug waren. Maar
toen had hij er wel 1500 pas opzitten, achter elkaar. Een kopje soep ging er nog
wel in, en nu is het elf uur, en moet ik nog beginnen. Help! Ik vrees dat de
surprise van de middag daaruit zal bestaan dat de surprises die ik had bedacht
in mijn gedachten blijven. Klaar. Nu aan het werk.
28 november 2009. Geen nacht om vrolijk van te worden. Ton wordt er
depressief van en mijn lontje slinkt. Dat in tegenstelling tot mijn
omvang, want
nu snoep ik even, en die van Ton, want hij houdt weer veel vocht vast.
Het leven
is zeer wankel en moeizaam. Gisteravond kregen we de vraag of onze
Amber met
haar ouders die toch in de buurt van Utrecht waren vandaag langs konden
komen.
Dat betekende gister en vanmorgen nog hard werken om de stal Heracles
waardig te
maken. Zelfs gezogen! Er moesten toch ook nog een paar cadeautjes
gehaald
worden, want Sint had niet precies bijgehouden wat Amber wel en niet
leuk vindt, dus daar moest nog wat worden gesleuteld. Dat werd rennen.
Piet was aan
het inpakken en aan het verzen verzinnen, toen er ook nog werd
opgebeld, dus de
stress zat er flink in. Ze waren bovendien op tijd! Maar gezellig was
het
wel. Ton was na afloop kapot, maar dat was hij er voor ook al. Hij
heeft het
zelfs nog opgebracht om 1000 passen te gaan zetten in de binnentuin,
maar toen
was de koek ook heel erg op. Ik kan ook de ogen niet open houden, dus
ik brei er
maar een eind aan. Een mooie adventstijd allemaal. Op weg naar het
Licht. O
ja, de deur van de koelkast draait heel voorzichtig op een klein doosje
dat
versterkt is met een paar lagen Ducktape. We zullen zien hoe lang dit
het
uithoudt.
27 november 2009. Deze eerste van de HCC dagen zal ik er in elk geval niet
bij zijn. Ton is te wankel om lang alleen te laten. Weinig geslapen. Dat maakt
de energie voor fysio en het normale bestaan minimaal, dus er wordt veel gesuft.
Heel vervelend voor hem. Vervelend voor mij is dat ik gisteravond de deur van de
koelkast in handen hield. Het onderste steunpunt is afgebroken. Dus er zal een
nieuwe moeten komen, of een andere deur, of ik weet het niet. Heeft een van
jullie nog een ongebruikte koelkast staan van hoogstens 85-90 cm hoog? 't Zou zo
maar kunnen. Bel dan even. Intussen lig alle troep van Tons bureau ook nog
overal, dus er is genoeg te doen. Hij zal straks nog wel moeten lopen. De omvang
neemt weer toe, dat is niet goed. Het leven wordt gecompliceerd als je ouder
wilt worden. Uiteindelijk is buurman Max om kwart over een nog met een
lijmtang gekomen, maar dat werkte niet.
26 november 2009. Met de ellende viel het vannacht wel mee, maar omdat Ton
overdag zoveel geslapen had, kon hij vannacht niet meer slapen. Tussen 6.30 en
8.30 lukte het nog. En na het ontbijt... ;-) Intussen was het hier behoorlijk
Huize Noordpool. Alleen de slaapkamer was dankzij de radiator van Betty
bewoonbaar voor Ton. Vanmiddag kregen we toch nog warmte, dankzij de firma
Wieman en Sluijs. Ik ril als ik aan de rekening denk, maar wat zijn we dankbaar
voor warmte, en water. (Gas en water waren ook een paar uur afgesloten
vanmiddag...) Ton heeft helemaal aan het eind van de middag nog zijn duizend
pasjes gerend in Hoog Catharijne, want ik moest ook op tijd terug zijn voor het
boodschappen doen. We zijn pas na 7 uur gegaan. Verder heb ik Tons bureau
vanmiddag verder leeg geruimd en in de olie gezet. Nu nog terug zetten en kiezen
en wegdoen. Dat is het lastigste. Vanavond laat hebben we allebei een lekker
warm bad genomen om de resterende kou kwijt te raken, dus nu is het weer Huize
Keerkring. Of zoiets.
25 november 2009. Vannacht was de jeuk en de onrust iets minder, maar de
hoeveelheid geslapen uren blijft beneden de drie. Gelukkig had Ton vandaag een
reuze goede reden om zijn bed bijna niet uit te komen: de verwarming is kapot en
wordt niet meer gemaakt. (Hij heeft met moeite nog een rondje van duizend
gedraaid rond de Binnentuin.) Héél misschien krijg ik morgen een nieuwe
ketel, maar dat moeten we nog zien. Het is dus frisjes in huis. Gelukkig kwam
Betty vanavond met een electrische radiator. We zijn zeer dankbaar.
Omdat Ton
toch niet aanspreekbaar was ben ik verder gegaan met de lamp. Die heb ik als
kaal frame opgehangen, en daarna heb ik bijna alle kristalletjes er aan
opgehangen. Een is weg, een is kapot, een is maar half... Maar het ziet er heel
redelijk uit. En nu zitten er nog maar kleine peertjes in...
Nu alle troep nog opruimen beneden, dat is niet mis...
24 november 2009. Vannacht was het weer minder dan niets. Ton kwam dus
doodmoe aan bij de fysiotherapie, en daarna had hij echt geen behoefte aan
wandelen. Kwam mij goed uit, want die lamp, daar moet iets mee gebeuren: het
hele huis staat op zijn kop. Dus maar nieuwe ondergrond gehaald. Deze heeft een
wachttijd van drie uur, maar de verwerkingstijd is ook niet erg lang. Het effect
van het avondje vergulden is nogal geschakeerd, maar dat valt na een tijdje vast
niet meer op. Morgen zien dat ik het ding weer ophang, en dat ik alle kralen
weer op hun plaats krijg. Ik ben nog wel even bezig. Nu maar hopen dat je het
verschil kunt zien, wanneer het klaar is. In elk geval is het geen
pyrotechnische tijdbom meer, denk ik. Al ben ik dik een uur aan het zwoegen
geweest om een draad op de juiste plek te krijgen... Iets te kort afgeknipt...
Gelukkig had ik een stuk of twintig foto's gemaakt van alle stadia van het
slopen, zodat ik de juiste schroefjes en de goede frutsels op hun plaats kreeg.
Niet geheel zonder vergissingen, maar ach, wat is een dag extra op de
eeuwigheid? Tijd om het oud papier buiten te zetten en melk te warmen voor mijn
melkmuiltje.
23 november 2009. Tons nacht was iets beter, ook omdat onze lijfartsen op
zondag nog een huisbezoek brachten. Gods engelen rusten zelfs op deze dag niet.
Bijna geen jeuk, maar wel onrust, zodat er een paar uur zat tussen twee
slaapdelen van 2 1/2 uur. En vanmorgen kon hij ook redelijk slapen. ;-) Ik kwam
er achter dat het klusje lamp intussen het PROJECT LAMP is geworden. De
verkoolde draden zijn er uit, het frame is grotendeels uiteen gehaald, en ik heb
zelfs al nieuwe draden door de armen gekregen. Vraag niet hoe. Nu nog
aansluiten, en Ton vindt dat de beschadigde plekken weer verguld moeten worden.
Dus heb ik uren en uren gezocht naar een van beide blikjes met de speciale lak
waarmee je bladgoud vastzet. De ene moet 12 uur drogen, de andere 24 uur. Geen
van beide kan ik vinden. Minstens veertig plekken heb ik uitgekamd, maar... dus
als iemand betere connecties heeft dan ik met Sint Antonius, of anderszins weet
waar die blikjes zijn, graag! Ik ben gebroken. Het was hard werken. Ton heeft
overigens op HC nog duizend pas gezet. Dus dat is goed, maar te weinig, want er
viel veel in te halen.
22 november 2009. Dit was weer een nacht die doorscheurd werd door een
vreselijke en niet aflatende jeuk. Ton sliep pas vanmorgen vroeg in. En ook dat
niet ononderbroken. Hij was net ingedut na zijn ontbijt (zeg maar lunch) toen
onze wonderdokters aanbelden: ze zouden straks nog even terugkomen om Ton na te
kijken, en om te zien wat ze aan hem konden doen. Ik was nog bezig de lamp uit
elkaar te halen, en had de halve studeerkamer in de salon gestald. Dus dat weer
snel opgeruimd, en Ton wakker gemaakt. Dat viel niet mee, want hij sliep
eindelijk even diep. Maar met moeite was hij aangekleed om kwart voor vier. Ze
hebben iets goeds gedaan, en om kwart voor vijf werd ik weer gehaald voor een
dienst in Leerdam, ter nagedachtenis van de overledenen van dit jaar. De
treurende weduwe was er zelf niet, dat was een beetje bizar, maar er was
noodweer vlak voor de dienst. Wij waren toen net binnen. Maar het was een
bijzonder mooie dienst. Om negen uur was ik weer thuis, toen nog koken en eten,
dus dit was een heel gekke dag. Moet nog ergens een bankschroef vinden die wel
vastzit. De mijne heeft een zuigvoet, dat werkt niet. Het laatste stuk van de
lamp krijg ik niet losgeschroefd. En ik krijg een deel van de bedrading er nog
niet uit. Het kost allemaal meer tijd dan je je voorstelt wanneer je er aan
begint. Morgen verder, Deo Volente. Bid maar dat Ton vannacht eens mag slapen.
21 november 2009. Mijn relatieve vrijheid was van korte duur, vanavond moest
ik Ton al weer van het station halen. Daar had ik niet op gerekend. Vanmiddag
heb ik voor electricien gespeeld, en eerst alle stopcontacten in huis
gecontroleerd op welke groep ze werkten. Vreemde combinaties: soms twee knoppen
boven elkaar, die op verschillende groepen zitten. Kostte allemaal veel tijd. En
daarna heeft buurman Joop, die een stuk langer is dan ik, de grote lamp in de
studeerkamer beneden voor van zijn haak getild en losgemaakt. Er zit sluiting
in, en de boel moest schoongemaakt. De kristalletjes zijn nu wel afgewassen,
maar de rest moet dus nog. Dat heeft allemaal de rest van de avond gekost, en ik
val om. Veel te weinig gedronken vandaag, dus afvallen zal wel weer niet zijn
gelukt. Morgen is de tijd ook beperkt, want 's morgens kerk, en dan moet ik aan
het eind van de middag naar Leerdam, i.v.m. kerkelijk Oudjaar, dan worden de
doden van het afgelopen jaar herdacht, en aangezien ik vanuit de kerk daar in
februari onze reisgenoot naar Rusland heb begraven, wordt overkomst dringend
gewenst. Gelukkig word ik gereden.
20 november 2009. Ton heeft kort maar volgens hem redelijk geslapen. Ik dus
niet. Maar ik heb een flink deel gelezen van het mooiste boek dat ik tot nu toe
ken: Maeve Binchy's Firefly summer, of Terug naar Mountfern. Om een uur of vijf
vanmorgen heeft Ton nog wat warme melk gehad en een beschuitje, daarna heeft hij
tot half tien geslapen. Hij kwam traag op gang, ik nog langzamer. Vanmiddag heb
ik hem naar de trein gebracht, en daarna ben ik in bed gaan liggen met alle
lekkers dat er in huis was en met datzelfde boek. Het lekkers is op en het boek
is uit, en na ons de zondvloed en de weegschaal. De vastentijd begint toch
binnenkort weer. En ik ben moe. Heb vanavond ook niets nuttigs gedaan. Best
rustig dus.
19 november 2009. Het heeft gigantisch gewaaid vanmorgen. Een jonge boom aan de
overkant viel over het fietspad. Hij was niet helemaal gebroken, maar een stel
onverlaten heeft daar wel voor gezorgd. De brandweer kwam het later afmaken. Ton
had geen leuke nacht, dus die sliep uit. Hij hoefde van mij niet naar buiten met
dit weer. Vanavond was er een kerkeraadsvergadering. Ton werd gehaald door de
predikant. Ze is geweldig. Zondag bracht ze me de sorcière, de heks van
Sneeuwwitje, zodat mijn sprookjesset compleet was. Waar vind je zo'n predikant?
;-) Vanavond bracht ze Ton ook terug. Tja.
17 november 2009. Varium et mutabile semper: vannacht was het weer bar
en boos met Ton. Op een gegeven moment ben ik maar achter de computer gaan
zitten. Hij heeft niet geslapen tot een uur of zeven. Maar om 12 uur
moesten we bij de fysiotherapie zijn, dus meer dan 3 uur zat er voor ons toen
niet meer in. Hij heeft 's middags nog even gelopen in de binnentuin. Een antiek
glas waar hij zijn zinnen op gezet had, en waarvan hij dacht dat het bij een
ander glas zou passen, of bij andere glazen, is een grote miskoop geweest: iets
groter, grover, niet gefacetteerd, en net een andere kleur. Doodzonde. Dat was
beter aan de armen gegeven. Maar hij hoopte zo voor al zijn kinderen bij de
erfenis iets moois te hebben. Nou ja. Het filmpje is eindelijk klaar gekomen.
Maar het was wel Murphy-dag, dus een bijbehorende CD was niet te branden. Ach
ja. Vanavond is Ton met Wil naar de film geweest, ze hebben hartelijk gelachen,
en ik heb de opzet van zijn kerstdienst getikt.
16 november 2009. Gister begon goed: Ton had uitzonderlijk goed
geslapen, zij
het te kort. Onder de dienst ging hij daar nog even mee door. Lopen was
ook niet
aan de orde, dus hij had een rustige dag na al die drukte. Het was ook
geen weer
dat uitnodigde. Ik heb 's middags lekker achter de computer zitten
spelen.
Opruimen komt vandaag wel. Of niet. De zon schijnt, het is intussen 3
uur, en we
gaan misschien toch nog maar gezond doen aanstonds. Ton is de tandjes
al aan het
poetsen, dus over een uurtje is hij wel aangekleed en klaar om te gaan.
Kan ik
nog wat opruimen misschien. Al is de chaos zo groot, dat het niet
uitnodigt. Dan
maar methode Flylady: de wekker zetten voor een kwartier en doen wat je
hand
vindt om te doen. Om kwart voor vier was hij zo ver. We zijn maar naar
HC gegaan. Ton heeft iets van 900 stapjes gezet. Maar vanavond tegen
twaalf uur hebben we nog een aardig stuk gelopen via de binnentuin en
de Oudegracht, dus daar zijn er nog wel 1000 bij gekomen. Om de een o
andere reden wil Pinnacle de film waar ik mee bezig was niet renderen.
Irritant is dat.
14 november 2009. De dag waar we een paar weken naar toe geleefd en -gewerkt
hebben is goed verlopen. Ton had een iets minder beroerde nacht dan die er voor,
maar was wel gebroken vanmorgen. Hij was echter vastbesloten zijn schoonzus het
genoegen van zijn aanwezigheid te doen, hoe kort eventueel ook. Want mijn grote
zus vierde in zeer besloten kring (1e, 2e en 3e generatie) dat zij tot a.s
woensdag in de 60 is. Dat verandert op de 18e november drastisch. Maar dat maakt
haar niet uit. Omdat mijn jongste zus ons met haar man van Emmen kwamen halen konden we de
trein van 13 u 20 nemen, dus konden we redelijk rustig opstaan en onze dingen
doen. Heerlijk, na al het haasten hiervoor. Het was een heel geslaagde middag in
een Partycentrum in Echten, dat echter niet het beloofde zaaltje kon leveren,
omdat een groter gezelschap dat meer te besteden had er ook interesse in had.
Heel jammer voor Gima, want zo hadden we minder privacy. Maar voor de kinderen
was het een ballenbakparadijs, waar de ooms en vaders, die af en toe genoeg
hadden van al dat gekwek, graag een tijdje gingen zitten opletten.
De jongens en
hun vrouwen hadden een erg leuke verrassing voor Gima, en toen kregen ze ook ons
jongere zussen in de tranen, doordat ze hadden bedacht dat dit een jaar was
waarin we alle drie bijzondere verjaardagen hadden. We kregen een diner voor
drie aangeboden door hen en al onze (2x) kinderen en aanhang. Zo lief!!!!!
Onze jongste zus en ik oogstten ook een bescheiden succesje met onze 'ondertiteling
bij een paar plaatjes' zoals zuslief het uitdrukte. Dit te kunnen doen was de
aanschaf van de beamer waard. En het was enig onze neven en hun gezinnen weer
eens te zien. Voor Ton was het allemaal wel erg veel, dus we
gingen niet meer mee eten. Barry en Jeroen brachten ons naar de trein, en zo
waren we heel comfortabel om tien over acht thuis. Maar voor ik achter de
computer kon zitten om iedereen te bedanken was het al halfelf, en nu is het
bijna een uur later. Tijd om te gaan slapen. De troep komt morgen wel. De foto's
ook. Ton heeft intussen alweer vreselijke jeuk. Dus we smeren... 'm. (in)
Heb een zalige zondag, iedereen...
13 november 2009. Bijna was dit typisch zo'n dag voor de wet
van Murphy.... maar niet alles ging mis. Het begon met een heel slechte
nacht. Gelukkig kon Ton in de morgen wat slapen, maar vanmiddag had hij
een afspraak met Parel, die zijn troep zou helpen reorganiseren. Kon ik
intussen rustig ongelukkig zitten wezen achter de computer. Toen zij
wegging kwam Tonio, dus het werd wat laat met eten. Dat gaf niet voor
Ton, of hij droeg het als een held. Nog even naar onze grote Verwenner
geweest, waar mijn vier Sneeuwwitjes nu eindelijk een stiefmoeder kregen.
De heks heb ik nog steeds niet. Het is ook niet echt belangrijk, al
hoort ze meer bij het sprookje dan de jager, de schildpad en wat dies
meer zij. Ik kan een heel paludarium beginnen, en een slaapzaal
inrichten. Kussens genoeg. Nu ga ik maar eens kijken of mijn lief nog
een paar uurtjes kan slapen. Een film die stond te renderen lijkt
vastgelopen, maar waarom zou het vandaag ook meezitten als het anders
kan?
12 november 2009. Vannacht was Ton meer dan ooit onrustig. Heel naar en
vermoeiend voor hem. Hij was er vanmorgen, toen hij eindelijk slapen kon,
doodmoe van. Maar ja, 2 uur bij Daniel... Die hoopt weer iets moois gedaan te
hebben. Wij hopen het vannacht te merken. Daarna heeft Ton op weg naar huis nog
wat gelopen. Verder deed hij het heel rustig aan. Mijn jongste zus en ik waren
intussen heel druk bezig. Vanavond laat wilde Ton nog wel even een rondje om,
het viel hem niet mee, maar de atmosfeer was nattig. Morgen moet ik maar weer
verder. Ook ik had niet zoveel slaap vannacht. Maar ik val eindelijk wel weer
mondjesmaat af.
11 november 2009. Sint Maarten. Ik had spul in huis gehaald, maar er heeft
weer niemand aangebeld. Laatste keer dus. Na een heel slechte nacht heeft Ton
het grootste deel van de dag in bed doorgebracht. Pas tegen middernacht heeft
hij een rondje van 1200 pas gelopen door de Binnentuin en zo. Het was
vinnig koud. Ik heb vooral veel boodschapjes gedaan en geprint en foto's
bewerkt. Het houdt niet op.
10 november 2009. Vannacht was onrust het steekwoord. De fysiotherapie viel
dus ook niet mee, en Ton heeft slechts met moeite zijn duizend pas gehaald op
HC. Ik heb daar bij de Mediamarkt een bezoek afgestoken, en trof twéé
zeer behulpzame en deskundige jongemannen, zodat ik de hoop mag koesteren dat
twee problemen op korte dan wel lange termijn opgelost kunnen worden. Vanavond
een telefoontje van anderhalf uur, pastoraat kent geen tijd. En verder druk
bezig geweest met niks en nog wat. De dag vliegt voorbij! Ton kijkt nu naar de
kerstdienst, en ik ga nog proberen iets nuttigs te doen.
9 november 2009. Lekker lang geslapen, dan voel je je meteen weer wat beter.
Ton is nog erg moe. Maar hij wilde vandaag graag eens naar De Slegte. Dat was een
uitje, waar hij alleen niet zo aan toe komt. Het werd een duur uitje, want de
Goedheid is daar ver te zoeken, en de prijzen zijn flink verhoogd. Vervolgens
gingen we naar HC, waar Ton ruim 1000 passen zette, en ik nog een deel
boodschappen deed. Dankzij buurman Max was dat mogelijk, want juist vandaag
kwamen ze van het klein gevaarlijk afval. En in het voorjaar had ik ze ook al
gemist, dus er was behoorlijk wat. Max heeft mijn spullen afgeleverd, en wij
konden rustig doen wat er gedaan moest worden, zonder haasten of op de klok te
kijken. We hadden de chemokar ook heel ruim gemist! Vanmorgen ben ik wel een
hele tijd bezig geweest een en ander klaar te zetten. Als je ziet wat je in een
jaar aan schadelijke stoffen aan het milieu toevoert... ajajaj... Nu maar hopen
dat gescheiden inzamelen ook een fatsoenlijk afwerking garandeert.
8 november 2009. De nacht was te kort, de preek te lang, dus het was
vanmorgen moeilijk er de aandacht bij te houden. Gelukkig scheen de zon toen we
naar huis gingen. Om 3 uur kwam onze jongste langs met man en kinderen. Onze
schoonzoon had me een grote dienst bewezen, dus wij bleven mensmoedig nog even
langer wakker dan ons biorithme aangaf. De kindertjes waren ook lief, dus waarom
we allebei te moe waren om nog éen voet buiten te zetten? En dat hadden we ons
nog zo voorgenomen. Morgen beter. Ton lag voor het eten al in bed, ik aanstonds
na de afwas. Daarna heb ik nog gekeken naar wat schoonzoonlief had
meegenomen. Heerlijk! Ton sliep intussen al weer. En ik ga ook weer. Heb
duidelijk iets verkeerds gedronken of zo... :-( Het is al weer ruim een
half uur morgen. Tot dan.
7 november 2009. Die glaasjes prik en iets er bij van gister leverden ruim
een kilo extra vanmorgen op. Ik was er niet blij mee. Ook niet met het moment
van opstaan. Maar we hadden wel ruim de tijd om rustig aan te doen. De trein van
9.22 haalden we makkelijk, die daarvoor net niet meer, dus we zijn nog niet oud.
;-) Er was door het Katholiek Thuisfront samen met de Militaire
Lourdesbedevaart een Herdenkingsdienst georganiseerd voor de overledenen van de
krijgsmacht en geliëerden. In de grote Odulfuskerk van Best, die berstensvol
zat. DT2 bleek groot blik te betekenen, terwijl Ton zo blij was met zijn
bescheiden batonnetjes. Maar iedereen was erg aardig en enthousiast. Als ik had
gedacht dat een hoed met een grote rand zou helpen tegen de kans op Mexicaanse
griep... echt niet. We werden allebei doodgeknuffeld, en dan kun je alleen maar
hopen en bidden en meedoen. Een mooie dienst. En heel veel lieve en goede
Lourdesvrienden, ook mensen die we in 20 jaar of zo niet hadden gezien. Dat zijn
toch cadeautjes. Tegen half vier thuis. Ton was rijp voor bed, ik voor
boodschappen. Maar opschieten lukte niet meer. Pas vanavond wilde Ton nog wel
even lopen, het was droog en windstil. Ver kwam hij niet, maar het was lekker er
nog even uit te zijn. Dus zat ik pas om 11 uur achter de PC. Schiet niet op,
allemaal. Morgen beter.
6 november 2009. Het werd een feestelijke dag, maar wel zeer bescheiden: er
was niet veel energie. Zeker niet na de fysiotherapie. Heb een nieuwe hoed
afgemaakt voor morgen. Je kunt met weinig middelen wel leuke dingen doen.
5 november 2009. Deze dag eindigde bepaald stormachtig.... Vanmorgen kwamen
we niet op gang, de nacht was erg onrustig geweest. Maar we waren netjes op tijd
bij Daan en Ineke, die ons flink onder handen namen, waarna we nog even over HC
liepen naar de Babbelaar. Toen had Ton zijn duizend pas voor vandaag er op
zitten zei hij. (Hij smokkelt wel eens wat met tellen, maar dat blijft tussen
ons.) ;-)) Het was toch al half zes eer we thuis waren. Het boodschappen
met de buren ging vandaag helaas niet door, dus om kwart over acht toog ik naar
Albert de Verwenner, alweer op HC. Ik was zo dom een kar te nemen voor de
boodschappen, en niet een mandje. Dat betekende dat ik meer moest sjouwen dan ik
eigenlijk aankon. Met een mandje voel je dat eerder. En ik had mij nog best
beperkt tot het noodzakelijke en wat extra's - aangezien het morgenavond 45 jaar
na de eerste kus is, en dan wil je toch wel iets lekkers in huis hebben om al
die jaren te vieren. Nu ja, het kostte dus wel een half uurtje extra om thuis te
komen, met twee zware tassen. Maar ik kwam er. Toen kwam er een telefoontje, dat
het verkleinwoord verre te boven ging. Dus toen ik tegen elf uur eens aan het
werk wilde, bleek dat er een printer moest worden bijgevuld. Zorgvuldig alles
klaar gezet en toch ging er iets mis. Ik stootte een flesje blauwe inkt om.
Rampzalige gevolgen. Het is nog Canon-inkt ook, en die gaat niet van je handen.
De tafel is er ook niet mooier van geworden, maar dat is minder ernstig.
Gelukkig hoef ik zondag geen zegen te geven, maar zaterdag moet ik wel handen
geven. 'k Zal maar eens zoeken naar zwarte handschoentjes. Het zal er voor die
tijd nog wel niet af zijn... Intussen is het ruim half een, en een proefprint
laat zien dat de printer nog wel vreemde strepen vertoont, maar dat het beeld op
zich goed gevuld is. Het zal wel in orde komen. Ik ga maar slapen. Ton doet al
minstens een uur manmoedige pogingen daartoe. En ik laat de omgeving van de
computer nu maar blauw-blauw.
4 november 2009. Maandag was een uitgeputte rustdag. Dinsdag was er
fysio,
daarna hebben we nog wat gelopen voordat het ging regenen. Vannacht
heeft Ton
heerlijk geslapen voor zijn doen. Hij spreekt al weer optimistisch van:
terug
naar normaal. Hij heeft dan ook de hele dag in pyjama doorgebracht. Ik
probeer
nog steeds orde te brengen in mijn achterstallige chaos, maar dat lukt
niet erg.
De tijd glipt door de vingers met al die kleine dingen die de zorg voor
Ton met
zich brengen. Hij vraagt veel aandacht en aanwezigheid, dus ik heb
aardig wat
postzegels afgeweekt in de tussentijd. Dat is weer iets. Verder deed ik
een paar boodschapjes, en het is al weer bijna middernacht.
Afvallen lukt niet, op peil blijven ook al niet. Morgen beter.
1 november 2009. De schrik slaat je om het hart: alweer november, en nog
niets gedaan dit jaar... Maar vanmorgen had Ton dienst in Zeist en ik heb daarna
een stukje kerkgeschiedenis mogen doorgeven. Vannacht ging ik om half vier naar
bed, en toen was Ton nog wakker, en hij wilde nog een uur minstens praten. We
hebben dus heel weinig geslapen. Vanmiddag kwam de man met de twee hamers. 'k
Had nog gedacht even naar Vianen te gaan, waar de kindertjes hun verjaardag
vieren, en waar ik alle dierbaren zou kunnen zien, maar dat ging niet. Ton had
pijn in de rug en wilde niet alleen zijn. We hebben verder niets meer gedaan. De
dienst staat ook nog niet op het net, maar dat komt, Deo Volente, morgen
wel.
31 october 2009. Hervormingsdag! We zijn heel de dag bezig geweest met de
voorbereidingen voor morgen. De techniek laat ons behoorlijk in de steek. Dat je
een apparaat nu niet een stel foto's in de gewenste volgorde kunt laten
afspelen, dat is om iets van te krijgen... En nergens in de handleiding enige
uitleg. Op de site van de maker ook niet. Nu ja, Ton slaapt, en ik probeer ook
nog een paar uurtjes.
30 october 2009. Ton heeft nog even gelopen op Hoog Catharijne. Maar het
duurde lang voordat hij er aan toe was om de boze buitenwereld te verkennen.
Vanavond heb ik hard gewerkt, maar of het iets uithaalt? We hebben zo'n gebrek
aan tijd, en er moet nog zo veel...
29 october 2009. Hard gewerkt allebei. En naar Daniël en Ineke, die ons weer
stevig onder handen hebben genomen. Ton had zomaar eens lekker geslapen. Ik heb
een koopje gehaald in de stad en een kabeltje gesoldeerd, zodat Ton nu ook
beneden naar CD's kan luisteren.
28 october 2009. Dat Ton vannacht zegge en schrijve één uur heeft geslapen,
maakt hem niet minder blij met zijn jarige kwartetje!
Het is een bijzondere dag: nu is
de helft van onze kleinkinderen jarig! Jawel! Cathy wordt 11 en Tisha, Carlos en
Alessandra worden 10 jaar. Dat jullie maar een heel gelukkig, gezegend en gezond
jaar mogen hebben, mooie meiden van me! En onze oudste kleinzoon natuurlijk net
zo goed... ;-)
Vanmiddag zijn we een uurtje op verjaarsbezoek geweest, en we vonden het enig
onze kleinkinderen weer eens van dichtbij te zien. Om de een of andere reden
waren we doodmoe toen we thuis waren, maar in Vianen heeft Ton wel nog wat
gelopen, dus dat kwam goed uit. We hebben beiden wat gelegen na het eten, maar
Ton maakte zich al weer zorgen over de dienst van zondag. Ik had hoofdpijn, en
kon pas na drie perenijsjes een beetje denken. Intussen is het bijna een uur, en
ik heb nog haast niets gedaan. Jammer dan, soms gaat dat niet meer.
27 october 2009. Vannacht was voor beiden sub-optimaal. Vanmorgen hadden we
dan ook de grootste moeite om op gang te komen. Gelukkig hadden we geen externe
verplichtingen. Vanmiddag heeft Ton lekker gestudeerd, en ik mocht boodschappen
doen. Vanavond heb ik achterstallig onderhoud gepleegd aan het invoeren van de
financiën, dat is weer bij, en de liturgie voor zondag staat grotendeels in de
PC.
26 october 2009. Mijn nacht viel mee, die van Ton viel hem tegen. Kan
gebeuren. We hadden wat moeite om op tijd klaar te zijn voor de fysiotherapie om
12 uur. Ton had al een paar dagen niet gelopen, en dat was te merken. Vanmiddag
kwam ook de oedeemfysiotherapeute, een kliniek moest nog bellen, dus we hadden
een dagje medisch, voordat we tegen vijf uur nog eventjes konden gaan lopen.
Toen was het wel droog. Toen we weggingen, althans. Vanavond heeft Ton beneden
wat zitten studeren, en ik heb getracht de dienst
op het net te zetten. Onze jongste maakt het goed, zei ze, alleen erg moe. Daar
weten wij ook een en ander van. Ik heb wel een paar bladzijden HP gelezen. ;-D
... En ik vergeet iedere keer de was. Die is nu natuurlijk weer gekreukeld...
overhemden en dergelijke. Alzheimer bright is ook lastig! En afvallen wil
helemaal niet op dit moment.
25 october 2009. Kwart voor zes ging de wekker. Of een uurtje later. De trein
ging al om 8 uur 23, en dat is wel vroeg voor ons, ouwetjes. ;-) Ton vond dat
hij een slechte nacht had gehad. Dat was maar af en toe te merken onder de
dienst. Men was enthousiast, en terecht. We waren wel met een dozijn
mensen, en natuurlijk met een gros engelen. ;-) Ton was té moe om nog met lieve
vrienden mee te gaan, hetgeen hij anders graag doet, en eigenlijk had hij
aangegeven dat hij het wel graag wilde. Maar hij kon niet meer. Ook de
tentoonstelling in het Valckhof heeft hij noodgedwongen laten lopen. Heel
jammer! Die is bijzonder! Het wordt ook weer een drukke week, dus het moet maar
zo. De dienst staat nog niet op internet. Komt nog. Ik deug niet. Maar van Harry
Potter heb ik nu wel in de trein de rest van de woordjes opgezocht. Ton dook
meteen het bed in, zodra we thuis waren. Ik dacht dat ik nog achter de PC
behoorde te zitten, maar ik heb er niets nuttigs kunnen doen. Uiteindelijk ging
ik ook maar liggen, alleen wilde Ton toen net een pepermuntje. En eten. En zo.
En vanavond liep alles mis, dus ik laat het maar verder.
24 october 2009. Een lange dag. Gelukkig duurt de nacht een beetje langer dan
anders. Maar we moeten wel vroeg op. Vandaag bleek dat de liturgie nog moest
worden aangepast. Ton was erg moe van de nacht, dus hij sliep vanmiddag toen
Wout kwam met de zozeer door mij begeerde delen van Harry Potter in het Spaans.
Nu heb ik de meeste delen, maar nog niet allemaal. Voorlopig kan ik mijn Spaans nog
bijspijkeren. Na de operatie ben ik begonnen om alle woorden van het eerste deel
op te zoeken, voorzover ik ze niet kende, en zo dat later een (klein)kind met
enige beheersing van het Spaans het ook kan lezen. Nog één hoofdstuk. Ik kom
er haast niet meer aan toe, want er is weinig tijd meer voor me om eens een
uurtje te liggen overdag. Nu moet ik verder met printen van de dienst. Morgen
mag Ton in Nijmegen voorgaan. Of liever: straks.
23 october 2009. Ton heeft kennelijk een hard hoofd, want na de behandeling
door Daniël is hij weer wat opgeleefd. Vandaag heeft hij echter lekker zielig
gedaan, en dus 'hoefde' hij niet naar buiten om te lopen. Hij heeft lekker
rustig zitten werken aan de preek voor zondag, maar natuurlijk moet hij het
morgen wel inhalen, dat lopen. Jammer, het was best aangenaam weer vandaag.
Relatief dan. Ton zag aan me dat ik wat beter was. Ik denk dat Ineke, door het
opkrikken van mijn schildklier, het mechanisme weer wat heeft gesmeerd. Ik heb
iets meer gedaan vandaag, zij het dat er niet meer dan drie stuks van mijn
lijstje gelukt zijn. Er stonden er wel tien op. En hoewel het nu middernacht is,
bedenk ik opeens dat er nog was buiten hangt. Die hoefde vanmorgen alleen na te
drogen in de zon. Nu zal ik een en ander wel weer anders moeten nadrogen... Nog
steeds verkouden, dus ik zoek eerst maar een shawl.
22 october 2009. Vannacht gleed Ton van zijn legerstede, en hij kwam heel
vervelend terecht. Hij knalde met zijn hoofd op de harde grond, dus dat was een
bloederige bedoening. Achteraf is het een klein schaafwondje. Maar bij het
ontbijt was hij licht in het hoofd, en wat naar in de maagstreek, dus een lichte
hersenschudding zat er wel in. Gelukkig konden we vanmiddag weer bij Daniël en
Ineke terecht, die ons beiden een flinke duw in de goede richting hebben
gegeven, Deo adiuvante, natuurlijk. Vanavond heeft Ton aardig wat kunnen
doen aan de dienst. En ik dus vannacht. Het is vier uur, ik ga slapen. Niet
bellen, morgenochtend!!!!
21 october 2009. Ton wandelde vanmiddag maar eens alleen. Een half uur deed
hij over het rondje voor het huis, maar wel over de wal! Gelukkig zijn Ineke en
Daniël terug, en morgen mogen we komen...
20 october 2009. Ik ben en blijf snipverkouden, er komt niets zinnigs uit.
Het spijt me. Tot betere tijden.
17 october 2009. Dat vertrouwen dat vandaag alles beter zou worden was
lichtelijk misplaatst. De nieuwe laserprinter CLP-315 bleek niet meer dan 468
bladzijden te printen met z'n zwarte toner. Sommige bladzijden werden dus wat
bleekjes. En ik moest een nieuwe toner hebben. Bovendien ben ik snipverkouden.
Dat wordt niet zingen morgen. Ton was ook al aangedaan in de keel, dus kennelijk
heeft gister iemand ons beiden omhelsd die dat niet had moeten doen. Dat moet op
dit moment gewoon ook niemand doen!!! Ik ben post kwijt, de printer wilde op een
gegeven moment niet verder: de b-kant van het papier moet koud en plat zijn. Dan
de Canon maar, ach, die had ook zijn kuren. Daar speelt de duvel dan mee. :-( De
laatste 40 velletjes dus stuk voor stuk geprint. Alles komt klaar. Alleen wordt
de nacht nog weer korter.
16 october 2009. Een lastige dag. Die begon redelijk vroeg, omdat we om kwart
over tien in de kerk wilden zijn i.v.m. een begrafenis. De kapel was inderdaad
overvol, dus het was goed dat we vroeg waren. Maar het duurde ook nogal lang, en
Ton kreeg moeite me het zitten op de harde stoelen. Hij werd er letterlijk niet
goed van. Dus gingen we direct na afloop weg, en toen we bijna thuis waren kreeg
de rolstoel een lekke band, zodat Ton nog een stukje lopen moest. Dat was dan
ook het enige dat hij vandaag gelopen heeft. Terwijl hij het bed inkroop, bracht
ik de rolstoel naar de fietsenmaker, en ging ik naar Pipoos voor de was die ik
nodig had om de Paaskaars bij te werken. Dat lukte, en na nog wat boodschapjes
kon ik de rolstoel ophalen. 16 euro 75, bedankt Utrecht dat de straten zo slecht
veegt! Daarna ging ik naar de kerk. Tonio had aangekondigd om 6 uur te zullen
komen, dus ik zorgde dat ik net op tijd thuis was. De lieverd kwam de verjaardag
van zijn grootvader vieren. Alleen had ik de gebakjes vergeten mee te nemen uit
de stad. De kaars was af. Maar ik had
nog steeds niet alle gegevens voor de liturgie, er was verwarring over lezingen,
de musici hadden hun huiswerk niet gedaan, en door een reeks misverstanden kwam
ik er om half elf, <lelijke gedachten aan> terwijl de printer al lustig
stond te printen, dat nu de gegevens er wel waren. </lelijke gedachten
uit> Het betekende nog weer een uurtje passen en meten. Ik hoefde het toen
geprinte niet weg te gooien, maar met de andere printer gaat er een regeltje
overheen op die bladzij. Ton zit braaf te lezen, dus daar heb ik geen last van.
Gister had ik ook nog kortsluiting veroorzaakt in de grote lamp beneden, en dat
is een ingewikkeld ding dus die moet er af voordat ik dat kan herstellen.
Volgende week een sterke man in de buurt? En natuurlijk ging er net iets mis met
printen... ach ja. Morgen wordt alles beter. Vast.
15 october 2009. Ton had 6 uurtjes geslapen, en was dus vroeg op. Voor mij
veel te vroeg. Hij wilde met de dag beginnen en dus deden we dat. Omdat hij laat
fysiotherapie had, deed hij voor die tijd nog een dutje. Ik was met de liturgie
voor zondag bezig, en wachtte op data. Die heb ik nu nog niet, en het is midden
in de nacht. Balen. Het schiet niet op. Bovendien kan ik de was niet vinden
waarmee ik de Paaskaars moet opkalefateren. Dit is echt rampzalig. Vanavond
moest nog iemand komen kijken of ik het allemaal wel goed gedaan had. Kostte
weer veel tijd en energie. Ik stop maar even met het bestaan.
14 october 2009. Ton heeft voor zijn doen goed geslapen. Het gewicht was wel
omhoog. Ik zat vrijwel heel de dag achter de computer, en daarvan maakte Ton
misbruik door lekker in Pyjama te blijven zitten studeren. Met moeite kreeg ik
hem aan het eind van de middag nog even naar buiten om zijn pasjes te zetten.
Een uur, dus tijd om ons allebei naar bed te jagen.
13 october 2009. Tons slaappatroon gaat van kwaad tot erger. Maar ja, om 12
uur moest hij toch naar fysiotherapie. Daarna was hij ook helemaal gesloopt, er
is vandaag niets meer gekomen van lopen. Kwam me goed uit, want toen ik de
computer probeerde op te starten, lukte dat niet. Uiteindelijk had Joop de
juiste suggestie, nadat ik allerlei slimme dingen zelf had geprobeerd. In het
BIOS bleken de SATA-schijven primair te staan, terwijl dat de IDE-schijven
hadden moeten zijn. Na een hotfix van gister had ik de PC uitgezet, maar aan het
bios heb ik niet gezeten. Wie of wat dan wel? Nu ja, het heeft veel tijd gekost,
die ik heel anders had moeten gebruiken. Bovendien wilde Ton vanavond niet met
Wil naar de film: hij zou toch maar inslapen, dus was ik de avond ook nog kwijt.
Nu is het half twee, en ik ben te moe om iets zinnigs te doen. Morgen beter.
12 october 2009. Na een superslechte nacht heeft Ton vanmorgen wat kunnen
slapen. De masseuse kwam vanmiddag relatief vroeg, maar dat betekende wel dat we
daarna een rondje konden wandelen. Alleen... toen ging net de telefoon, en
daarna nog eens, en vervolgens kwam er een hoosbui... kortom: kwart over vijf
liepen we een rondje voor het huis. Niet snel, maar wel alleen met de stok, en
zonder de rolstoel. Die hebben we vanavond laat nog wel meegenomen. Toen liep
Ton niet zo best, maar al met al kwam hij wel aan de 1500. Van mijn lijstje voor
vandaag heb ik 5 dingen kunnen afstrepen, er staan er nog 13.
10 october 2009. Na een superslechte nacht heeft Ton de morgen
verslapen. De buurvrouw bood aan boodschappen met me te doen, dat was erg
prettig, en Ton was wakker tegen de tijd dat ik om half twee terug was. Aan het
eind van de middag wilde hij wel wandelen, maar hij voelde zich gedrogeerd, door
het nieuwe medicijn, dat de jeuk en de onrust van de nacht moest dempen, maar ze
juist extra opriep. Daarvoor waren we wel gewaarschuwd als mogelijkheid. Uit het
bloedonderzoek van donderdag was niets bijzonders gekomen, heel attent dat we
gister een mailtje kregen. Ton heeft, vanwege het weer, op HC gewandeld, maar na
koffie met appelbol kon hij niets meer. Hij was gevloerd. Dat krijg je met
suiker! Morgen ga ik weer heel serieus dieten, dus ik heb naast Tons appelbol
een superzoet en heerlijk roze gebakje van Smolders laten neerzetten. En ik heb er
van genoten. Dat was de laatste tot kerst. Dus tik mij op de vingers, als ik dat
vergeet! Ik woog vanmorgen weer 71,6 en dat was 10,6 meer dan ik nu had willen
wegen. Mijn HB zal nu redelijk zijn, dus ik stop ook maar met de port. Waarvan
acte.
9 october 2009. Ton moest vroeger dan anders naar fysiotherapie. Ik probeerde
intussen naar de apotheek te gaan met het recept van gister. De afspraak was dat
ik Ton terug naar huis zou brengen. Hij was net klaar en zat nog aan de koffie
die hem was ingeschonken daar. Vervolgens hebben we via een omweg de terugtocht
ondernomen, waarbij Ton zelf zeker zijn 2000 stapjes heeft gezet. Het was nog
mooi weer. Na een boterham is hij gaan liggen. Vanavond kreeg Tjitske nog wat
computerles, ze heeft haar eigen nieuwe printer onder toezicht geïnstalleerd.
En nog zo het een en ander. Want nu ze ook nog een kleinzoon heeft, wil ze
wel iets meer kunnen op het rekentuig. Dus was ik om elf uur thuis, toen begon
het net te hozen. In feite is het al morgen, maar ik moet toch echt nog iets
doen aan de dienst. Ton heeft zitten wachten vanavond op iemand die een pakje
zou ophalen, maar die
heeft hij niet gehoord.
8 october 2009. Het was nog wat haasten vanmorgen om op tijd in het
ziekenhuis te zijn, maar toen we er eenmaal waren, konden we rustig uitpuffen:
eerst ruim een kwartier in de rij voor het loket om ons aan te melden, en daarna
minstens zo lang in afwachting van de arts. Maar die nam dan ook drie kwartier
de tijd om echt naar Ton te luisteren. Dat helpt meer dan drie potten
medicijnen. Zelfs als het de goede zijn. Een heerlijke arts! Ton moest nog wat
bloed offeren op het altaar van de wetenschap, en daarna had hij wel behoefte
aan koffie met. Ik was vanmorgen geschrokken van wat de weegschaal aangaf, dus
ik deed het braaf met koffie zonder, maar later op de dag heb ik me er niets
meer van aangetrokken. Helaas. Maar dat zie ik morgen dan wel. We waren om kwart
over drie thuis, en Ton was helemaal op. Hij is uiteindelijk maar naar bed
gegaan met een thermosfles thee. Ik ging naar Amsterdam, maar met treinen met
vertraging, en bussen die voor mijn neus weggingen schoot het niet op, dus ik
was er ook pas tegen half zes.
Het was reuze
gezellig, en de jarige was heel gelukkig met zijn familie en met de attente
cadeaux. Het feest komt nog, maar hij kan overal een feest van maken, samen met
Parel natuurlijk. Trots liet hij de machinekamer van de Vlieland zien, die was
indrukwekkend ontruimd, en haast herkenbaar in de oude staat. Jammer dat er geen
subsidiepot is om dit stuk antiek voor de eeuwigheid te bewaren. Tegen half
negen was ik weer thuis en even later had Ton zijn soep en avondeten. Maar het
was toch 10 uur voor ik achter de PC plaats nam. Tja...
7 october 2009. Vanmorgen wat gerommeld, de dag begon wat ongelukkig, want
toen het SMS-je kwam met Tons medicatie, schrok ik wakker, en pakte het
mobieltje zo ongelukkig op, dat het uit het hoesje glipte en mijn tand door mijn
lip probeerde te boren. Dus begon ik met een waterijsje de dag. Ton had om vijf
uur niet meer het bed kunnen houden, hij was al vanaf 4 uur wakker, en was naar
beneden gegaan. Dus hij wilde wel ontbijten, terwijl ik alleen maar terug wilde
kruipen onder de dekens en de kussens en ver weg van het licht. Nu ja, voordat
we ontbeten hadden was het toch al net zo vroeg, zal ik maar zeggen, en toen
wilde Ton wel slapen. Ik heb wat opgeruimd op mijn kamer, daarna beneden, waar
ik zelfs heb gezogen, want we verwachtten bezoek. Toen mijn lief wakker was,
wilde hij wel gaan wandelen, want dat was wel erg nodig, nu de medicatie minder
wordt en het gewicht dus dreigt op te lopen. We werden verrast met een
regenbuitje, maar toen waren we bijna thuis. Ton haalde het laatste stuk toch
niet lopend. Vanmiddag kwamen Kees en Maja, Tons zwager en schoonzus, en bij
dien ook de mijne intussen. :-) Daarna boodschappen, want morgen loopt het
misschien niet zo dat ik boodschappen kan doen met de buren. Ik had de rolstoel
mij me, en die verleende goede diensten. 7 uur thuis, dus dan wil je wel
opschieten. Alleen het laatste beetje soep bleek opeens niet goed meer. Voordat
je dan nieuwe hebt gemaakt... Kortom: om 10 uur kon ik aanschuiven achter de PC,
maar gelukkig, het grootste deel van de liturgie voor zondag staat er nu in. Er
moeten nog 2 of 3 liederen nieuw worden getikt, ik heb ze zelfs niet als
midi-file.
Morgenochtend naar Nieuwegein, naar de
cardioloog, en als het nog lukt daarna naar onze schoonzoon René, die zijn verjaardag
met de oudere garde wilde delen. Het komt wel in het
weekend... Van harte, jongen!
6 october 2009. Ton sliep wat minder goed, en was nogal wat zwaarder, dus
vandaag hebben we, ondanks het feit dat hij naar fysiotherapie is geweest, toch
nog maar een rondje van 1200 gelopen. Het begon net te regenen voor we thuis
kwamen, maar niet zo, dat we konden constateren of wat Betty ooit 'het oude vod'
noemde en dat ik chemisch gereinigd had, nog waterdicht was. Spatwaterdicht, zo
te zien. Ton is in het algemeen wat beter, vind ik. Zelf ben ik moe naar lichaam
en ziel, en heb niets nuttigs gedaan. Behalve een oud wiel uitvinden. :-(
5 october 2009. Ton genoot van de nacht, ik wat minder, want anders werd ik
maar een keer of vier wakker van hem...
Maakt niet uit. Het gewicht van mijn lief stelde hem zeer tevreden, en innig
vergenoegd dommelde hij na het ontbijt weer in, al was hij echt van plan zich
'over vijf minuten' te gaan scheren. Parel zou komen helpen opruimen, en de dame
die de lymfe-drainage verzorgt kwam ook nog.
4 october 2009. We ontwaakten na een zeer redelijke nacht in een zonnige
kamer. En dat na alle sombere weersvoorspellingen! Maar onderweg naar de kerk
kregen we toch nog dat buitje.
Het was een feestelijke dienst die klonk als
een klok, zowel door het aandeel van Ton, die interessant en goed verstaanbaar
was, als door het kunstzinnige aandeel van Egbert van Goor, de organist, die
Bach liet dansen, en de finale d' orgues deed jubelen. Zo kun je de week weer
aan.
14
december 2009. Vanmorgen sliepen we allebei om de beurt door, zodat het ontbijt
pas vanmiddag viel. Ik voelde me meteen een stuk lekkerder. Ton had weer heel
slecht geslapen, dus dit hadden we wel nodig. Maar Ton was niet voldoende fit om
naar Amsterdam te gaan. Hij bleef lekker in bed tot ik terug was. Dat was echter
pas tegen half acht. Toen was hij intussen wel aangekleed, dus ik kon hem eten
geven, en daarna zouden we nog even lopen. Dat duurde langer dan voorzien, en
het was 11 uur voordat hij op HC zijn 2000 pas had gezet. Parel was heel mooi in
een prachtig rood complet van René en parels van Betty c.s. en haar papaatje en
ondergetekende, en erg jarig. Betty haalde me met de kinderen op, dus dat was
ook gezellig...
2 december
2009. Vandaag is Michiel jarig, onze grote neef. Van harte, jongen! Ton
had een bijna redelijke nacht, minder dan gister, maar beter dan meestal de
laatste tijd. Hij is vanmiddag met Parel de stad in. Goed voor hem en goed voor
mij. ;-) 
1 december
2009. Wereld- Aidsdag.
Wat een vreselijke ziekte! Hoe kunnen mensen hier, die beter zouden moeten
weten, er nog zo nonchalant mee omgaan! Ieder slachtoffer is er twee teveel,
want er lijdt altijd een gemeenschap mee. In Afrika wordt de dragende generatie
op grote schaal uitgeroeid. Jonge meisjes zijn met name de slachtoffers, omdat
de domme mythe wordt doorverteld dat het vrijen met een maagd zou genezen.
Zolang de herseninhoud van mannen die van hun ballen niet overtreft zal het wel
zo blijven... Laten alle vrouwen en moeders protesteren! 
30
november 2009. Vandaag was onze schoonzoon jarig, maar dat wilde hij
vieren met de kinderen. Wij trokken toen maar naar Hoog Catharijne, nadat de
verzekeringsmensen waren geweest. De regenschade van deze zomer is nog steeds
niet aangepakt, maar dat berust op een vriendelijk bedoeld misverstand. Ton
heeft een tamelijk slapeloze maar rustige nacht gehad, en dus lukte het hem
vandaag 1500 pas te zetten. Wel met een zitpauze na de eerste duizend. Verder
komt er niets uit mijn handen, en doe ik allemaal verkeerde dingen. Morgen gaat
het allemaal vast veel beter. ;-) 
18
november 2009. Allereerst onze felicitaties naar Gima, onze oudste zus, die
vandaag de 70 jaar heeft vol gemaakt. Een hele prestatie. Ton presteerde het
vannacht weer niet te kunnen slapen. Uiteindelijk is hij naar beneden
vertrokken, omdat hij dan ongehinderd kon mopperen en ongelukkig wezen, en opdat
ik zou kunnen slapen. Dat heb ik na een uurtje ook gedaan. Gelukkig is hij
vanmorgen om een uur of acht ook ingeslapen, zodat hij misschien wel een paar
uurtjes inhaalt. Maar het is nooit genoeg, natuurlijk...